Ksiegi,  Piesn

 1       1,  IV   |  nawiętszemu~Nieszczęściu równa; tobie dzięka bądź, Miłości,~Iżeś
 2       1,  IV   |         rad i nierad musi służyć tobie;~Ale to zaś niosą twe święte
 3       1,  IV   |        tę na wieki łaskę znał po tobie;~A bodaj ta wdzięczna twarz
 4       1,  VIII |        wieku; a nie żałuję,~Bo w tobie więcej niż we stu inszych
 5       1,  VIII |      chcesz, bych miał zwętpić o tobie.~Ta nadzieja świat mi słodzi;
 6       1,  XIII |     ludzie radzi zgnuśnieją przy tobie!~ ~Więcej ci śrebra i złota
 7       1,  XV   |         prze mą sprawę,~Miła, po tobie znam taką postawę;~Szukaj,
 8       1,  XV   |         ja chcę być przyjacielem tobie;~Lecz wolę, że ty płaczesz
 9       1,  XVII |    wszystko, cokolwiek być może;~Tobie go ja tam poruczam, mój
10       1,  XIX  |           co komu czas niesie.~ ~Tobie na twe lata~Czas poprzestać
11       2,  II   |        mną nie biegają!~ ~Hanno, tobie k'woli spiewam,~Skąd jesli
12       2,  III  |           Twej się Fortunie, nie tobie kłaniają;~Skoro ta zniknie,
13       2,  V    |       Lachu! Kto wie, jemu czyli tobie~Szczęście chce służyć? A
14       2,  XIII |   warowne,~Ale co chwalniejsza w tobie,~Jesteś silen i sam sobie.~ ~
15       2,  XVIII| pochopnym strumieniom zagrodzić;~Tobie ustąpił stróż nieokrócony~
16       2,  XX   |    myśli-ć ona o tym, że ja przy tobie~Głowy nie ufrasuję bynamniej
17       2,  XXV  |      ciemna swoje czasy znają.~ ~Tobie k'woli rozliczne kwiatki
18       2,  XXV  |  rozliczne kwiatki Wiosna rodzi,~Tobie k'woli w kłosianym wieńcu