Ksiegi,  Piesn

 1       1,  VII  |     tobą precz odchodzi,~A z tego mię więzienia nikt nie wyswobodzi,~
 2       1,  VIII | człowiek, bych mógł tak użyć tego,~Jakobych się nie omylił,
 3       1,  XII  |       bych tak miał żałować,~Tego zwłaszcza, co nigdy mym
 4       1,  XV   |     W liczbę fortunnych i za tego miano,~Który mógł wszystko
 5       1,  XVI  |     tym, co dosyć, miarkuje,~Tego ani burzliwe morze frasuje,~
 6       1,  XVIII| rycerzem, co piwo usieczesz,~Tego nie wiem, jesli przed chłopem
 7       1,  XIX  |   zliczysz pod oczyma karby;~Tego nie zetrą i weneckie farby.~ ~
 8       1,  XXII | frasować:~Co zginęło, trudno tego wetować;~Póki czas był,
 9       1,  XXII | frasować,~Co zginęło, trudno tego wetować.~
10       1,  XXV  |     u świętych pokoja."~ ~To tego i co lepiej oni tam umieją,~
11       1,  XXV  |      złe paniej obyczaje,~To tego płacz frasuje, aż mię ledwie
12       2,  V    |        Lecz jesli prawda i z tego nas zbodzie,~Nową przypowieść
13       2,  XII  |       że się wspinać prózno,~Tego ludziom uwłóczy, w czym
14       2,  XVII |      PIEŚŃ XVII~ ~Niegodzien tego ten świat zawikłany,~Aby
15       2,  XX   |   zgody.~ ~Któż wie, jesli i tego przed się nie bierze~(Acz