Ksiegi,  Piesn

 1       1,  II  |   grunt wesela prawego,~Kiedy człowiek sumnienia całego~Ani czuje
 2       1,  IV  |       piękniejsza w sobie,~Że człowiek rad i nierad musi służyć
 3       1,  VIII|     przystoi.~ ~Szczęśliwy ja człowiek, bych mógł tak użyć tego,~
 4       1,  IX  | śmieje się z nieba,~Kiedy się człowiek troszcze więcej, niźli trzeba.~ ~
 5       1,  XII |     gody,~Nie wiem, co za zły człowiek oberwał jagody~I używa z
 6       1,  XXV |   swojej?~ ~Tak że ja, biedny człowiek, w swym ciężkim frasunku~
 7       2,  IV  |       troska naszladuje,~A im człowiek w pokładzie swoim więcej
 8       2,  IV  |    zmierza wysoko.~ ~Im sobie człowiek więcej pomierny ujmuje,~
 9       2,  VI  |   Niefortuna pokaże, tam więc człowiek czuje,~Że co drugim chciał
10       2,  IX  |      odmianę naprędszą.~ ~Ale człowiek zhardzieje,~Gdy mu się dobrze
11       2,  XII |     jest od nich rózno.~ ~Ale człowiek, który swe pospolitej rzeczy~
12       2,  XVII|       na nim, rozumem nadany,~Człowiek polegać, a swe szczęśliwości~
13       2,  XVII|   żywot, na co by bezpiecznie~Człowiek mógł kazać? Niedługo koniecznie~
14       2,  XX  |       i takie strony,~Których człowiek słuchając, już ani żony,~
15       2,  XXV |      Cokolwiek na tym świecie człowiek mieni swoje.~Wdzięcznym