Ksiegi,  Piesn

  1       1,  I     |         rodziców postępki uczciwe,~A k’temu obyczaje skromne
  2       1,  I     |         swą wolą śmie nieokróconą,~A jego sprawy przyszłe wieki
  3       1,  I     |         początki żądze wykorzenić,~A dziełem pracowitszym pieszczotę
  4       1,  II    |        ziemi wysszej łokcia leżał,~A po rzekach wóz nacięższy
  5       1,  II    |           zakwitnęły;~Lody zeszły, a po czystej wodzie~Idą statki
  6       1,  II    |            sobie gniazda omyślają,~A przede dniem śpiewać poczynają.~ ~
  7       1,  II    |           chłodnikiem chruścianym;~A bądź ze mną, z trzeźwym
  8       1,  III   |         lano:~Przymkni się do nas, a daj się nachylić,~Chciałbym
  9       1,  III   |            przedtym i filozofowie,~A przedsię mieli spełna rozum
 10       1,  IV    |         wieki łaskę znał po tobie;~A bodaj ta wdzięczna twarz
 11       1,  V     |            Po twej śmierci, panie!~A coś ty zebrał przez ten
 12       1,  V     |       niedobyty~Puści prędko nity;~A winem, co się ty frasujesz
 13       1,  VI    |      mieszając; huczą srogie wały,~A brzeżne w gruncie wzdrygają
 14       1,  VI    |           tak płynie bez łodzie.~ ~A ta dopiero zlękła się nieboga,~
 15       1,  VI    |       niepewny,~Strach serce ujął, a w oczu płacz rzewny.~ ~A
 16       1,  VI    |           a w oczu płacz rzewny.~ ~A gdy do sławnej Krety przypłynęła,~
 17       1,  VI    |           wrota kościane wychodzi,~A na człowieka sny dziwne
 18       1,  VI    |       wilcy pożrą w tej gładkości,~A po pustyniach rozniosą me
 19       1,  VI    |           i pas zaniesiony w cale;~A jeslić milsza śmierć na
 20       1,  VI    |             Daj się w moc wiatrom, a skocz z góry śmiele,~Niżbyś
 21       1,  VII   |           przyjdzie się rozjechać,~A przez ten czas wesela i
 22       1,  VII   |        myśl z tobą precz odchodzi,~A z tego mię więzienia nikt
 23       1,  VII   |         morzem rano się czerwieni,~A z nienagła ciemności nocne
 24       1,  VII   |           orzą i w nadzieję sieją.~A ty tak srogą nie bądź ani
 25       1,  VIII  |           Bóg przejźrzał od wieku; a nie żałuję,~Bo w tobie więcej
 26       1,  VIII  |            twarzy nic nie zelżyła;~A jako wdzięcznie szmarakiem
 27       1,  VIII  |          nadzieja świat mi słodzi; a bych inaczej~Doznać miał (
 28       1,  IX    |          dobrego wina przynaszają,~A przy tym w złote gęśli albo
 29       1,  IX    |           Bóg wie przyszłe rzeczy, a śmieje się z nieba,~Kiedy
 30       1,  IX    |             Że kto stojąc upadnie;~A który był dopiero u niej
 31       1,  IX    |            Patrzajże go po chwili, a on gardzi nami.~ ~Wszystko
 32       1,  IX    |            tym tu biednym świecie;~A kto by chciał rozumem wszystkiego
 33       1,  IX    |   wszystkiego dochodzić,~I zginie, a nie będzie umiał w to ugodzić.~ ~
 34       1,  IX    |    Pańskiego od wieku mu płynie.~ ~A nigdy nie zabłądzi,~Kto
 35       1,  IX    |      wieczne,~Spuszczę, com wziął, a w cnotę własną się ogarnę~
 36       1,  X     |         góry~Wszystek świat widzę, a sam, jako trzeba,~Tykam
 37       1,  X     |          głos wdzięczny: prze Bóg, a na jawi,~Czy mię sen bawi?~ ~
 38       1,  X     |        Twojej wielmożności,~Panie, a jakiej cnota dostojności,~
 39       1,  X     |               Bóg fałszu nie chce; a jako miłuje~Sprawiedliwego,
 40       1,  X     |        czuje,~Bo mieszka w niebie, a jego cne plemię~Rządziło
 41       1,  X     |           którego~Polska zakwitła, a po długim boju~Wytchła w
 42       1,  X     |          rodziła~Podobnych siła!~ ~A ten, co po was dziś państwo
 43       1,  X     |      fortunnie i zdrów nam panuje;~A zwierzonego nie wzdawa opieku,~
 44       1,  XII   |       nagle wypadł z tej nadzieje,~A mojej się przygodzie nieprzyjaciel
 45       1,  XII   |        prace, o co znać dbał mało,~A mnie za me staranie złe
 46       1,  XII   |           jej zimno nie mroziło.~ ~A kiedy mię nalepsze miały
 47       1,  XII   |    rozkoszą, czego dostał snadnie,~A mnie, patrząc, jeno się
 48       1,  XII   |            Bodajże nie przechował, a bodaj poleżał!~Nie wiem,
 49       1,  XIII  |           pokorze~Wytrzymać stusu, a w głębokie morze~Krwawy
 50       1,  XIII  |            siedziem jak na ledzie,~A granic na nas lada kto ujedzie!~
 51       1,  XIV   |          Już na wiek wiekom ginie,~A zawżdy gorsze lata przypadają.~
 52       1,  XV    |          milszy podobno kto iny.~ ~A ja co mam rzec? Nie chcę
 53       1,  XV    |        wszystko otrzymać u ciebie,~A mnie się zdało, żem był
 54       1,  XV    |        rozeznać umiej przyjaciela,~A trudno naleźć masz jednego
 55       1,  XV    |         laty cokolwiek odchodzi.~ ~A gdy czas przyjdzie ostatniej
 56       1,  XVI   |       poddane i zwierzchność dana,~A królowie zaś mają nad sobą
 57       1,  XVI   |        troska za siodłem będzie.~ ~A jesli ani marmór serdecznej
 58       1,  XVI   |          kosztownych pałaców komu,~A nie raczej w swym mieszkać
 59       1,  XVII  |            dochodzi;~Postoję mało, a dowiem się pewnie,~Dlaczego
 60       1,  XVII  |         smutne zawsze płaczą oczy;~A dokąd mi się miły mój nie
 61       1,  XVII  |       rózdze zielonej nie siędzie,~A między bory i pustymi lasy~
 62       1,  XVII  |           gdzie po świecie błądzi,~A wierne serce zawsze gorzej
 63       1,  XVII  |          serce prózno się frasuje,~A on podobno gdzie indziej
 64       1,  XVIII |        Dajże mi dobrą wolą w domu,~A niechaj po niewoli nie pełnię
 65       1,  XVIII |       rozumu po trzeźwiu niewiele,~A ostatek chcą zalać w to
 66       1,  XVIII |              Kufle lecą jako grad; a drugi już jęczy,~Wziął konwią,
 67       1,  XVIII |       obręczy.~Potym do arkabuzów. A więc to biesiada?~Jeśliscie
 68       1,  XVIII |      jednają: przedsię go nalewaj,~A kto z nieżadnym głosem,
 69       1,  XVIII |      zaśpiewaj:~"Chciejże pomnieć, a dobrze baczyć, namilejsza!"~- "
 70       1,  XVIII |       smród w gębę, mili pijanice,~A trąd na twarz; bo żona lubi
 71       1,  XIX   |     przestrzegł: słuchaj ale mało,~A potym uczyń, coć się będzie
 72       1,  XIX   |        zwierciadło:~Bo tobą szali, a ty się nie czujesz,~Dawno
 73       1,  XIX   |        ubrała prawie wedle świata,~A to za krzywdę biorą twoje
 74       1,  XIX   |         skakać jako sarna w lesie;~A nie sromota, co komu czas
 75       1,  XX    |        szaleć, kiedy czas po temu,~A tak, bracia, przypij każdy
 76       1,  XX    |     głodzie nie chce się tańcować,~A podpiwszy, łacniej już błaznować.~ ~
 77       1,  XX    |      Przywileje powieśmy na kołku,~A ty wedla pana siądź, pachołku!~ ~
 78       1,  XX    |      rejestru patrzą, co przystoi;~A powiem wam, że się tym świat
 79       1,  XX    |            zysk, że mię słuchacie,~A żadnej mi pełnej nie podacie;~
 80       1,  XX    |       dobrego.~ ~Przedsię do mnie, a ja nie zawiodę;~Wy też drudzy,
 81       1,  XX    |          myśl bierze:~Czas ucieka, a żaden nie zgadnie,~Jakie
 82       1,  XX    |       dawno Bóg odmyślił w niebie,~A k'tej radzie nie przypuszczą
 83       1,  XXI   |              PIEŚŃ XXI~ ~Ty spisz, a ja sam na dworze~Jeszcze
 84       1,  XXI   |         grad zmieszany,~Ockni się, a przemów słowo,~Nieużyta
 85       1,  XXI   |        Spieszyły się lasy chutnie,~A niezwyczajne opoki~Ścisnęły
 86       1,  XXI   |        Godzina tam jak rok cały.~ ~A ja długo mam bić w stróny?~
 87       1,  XXI   |          pomieszali,~Jam nie spał, a ci już wstali.~ ~Dobrą noc,
 88       1,  XXI   |       Dobrą noc, jesli kto słyszy,~A mój wieniec w tej złej ciszy~
 89       1,  XXII  |          na lepsze czasy chować.~ ~A nie mniemaj, byś sam był
 90       1,  XXIIII|         wszystko za raz odżałować,~A niewdzięcznemu panu tudzież
 91       1,  XXIIII|             że mię wstyd powiadać,~A mógłby mi bezpiecznie każde
 92       1,  XXIIII|  jakokolwiek wytrwać uprzejmością,~A zwyciężyć niewdzięczność
 93       1,  XXIIII|    uprzejmość i statek był prózny,~A jej niebaczny umysł zawżdy
 94       1,  XXIIII|    pajęczyna i pleśń na was padła,~A te niewierne zamki rdza
 95       1,  XXIV  |          Choć tu przymówki prazen,~A im się barziej sili,~Tym
 96       1,  XXIV  |         Tym jeszcze więcej myli.~ ~A kto by chciał na świecie~
 97       1,  XXIV  |        sadza,~Ani pomoże władza.~ ~A nad chłopa chciwego~Nie
 98       1,  XXIV  |             Bo na drugiego zbiera,~A sam głodem umiera.~ ~Więc,
 99       1,  XXIV  |        Mkną w skrzynię Fokarowę.~ ~A nam wina przynoście,~Z wina
100       1,  XXIV  |            wina dobra myśl roście;~A frasunek podlany~Taje by
101       1,  XXV   |             Użałuj się, kto dobry, a potłucz zawiasy~I mnie samę
102       1,  XXV   |    głowicami łotrostwo mię tłucze,~A ubogi gospodarz kryje pod
103       1,  XXV   |    przestrzegam swojej powinności,~A taję, ile mogę, jej zbytków
104       1,  XXV   |         potkać uczciwszy nie może,~A ten zimny próg muszę przyjmować
105       1,  XXV   |        baczyć ludzkich doległości,~A swym tylko milczeniem wiecznie
106       1,  XXV   |      słówko przez skałę przepadło,~A na zapamiętałym uchu paniej
107       1,  XXV   |    szczęsnej ręce u drugiego leży,~A moja prózna mowa precz za
108       1,  XXV   |     niewdzięczność okazować miała,~A mnie całą noc płakać pod
109       2,  I     |      pobudziły;~Wody z gór szumią, a pienista Wilna~Już brzegom
110       2,  I     |           na to częste połyskanie;~A prze to srogie obłoków trzaskanie~
111       2,  I     |         trzaskanie~Kładą się lasy, a piorun, gdzie zmierzy,~Źle
112       2,  I     |           korab', cieśla nauczony!~A kto wie, jesli nie wrócą
113       2,  I     |         lał deszcz nie przestając,~A ziemia, nowe źrzódła pobudzając,~
114       2,  I     |        został, przy nim żona tylko~A dziatek kilko.~ ~Nieżyzne
115       2,  I     |       przygody~Po wierzchu wody.~ ~A wszyscy inszy nagle zagarnieni~
116       2,  I     |          morskich zatopieni;~Niebo a morze, te dwie rzeczy były~
117       2,  I     |            były~Świat zastąpiły.~ ~A kiedy się już prawie dosyć
118       2,  I     |        zbytnie zawarły się zdroje,~A bystre rzeki wpadły w brzegi
119       2,  I     |     ciężkiej rosy~Rozwiła włosy.~ ~A trupy wkoło straszliwe leżały,~
120       2,  I     |         wszędzie~Znowu osiędzie.~ ~A w tym upewniam każdą żywą
121       2,  II    |            ugrozi zazdrość nama.~ ~A jesli me niskie progi~Będą
122       2,  II    |         Każ bystre konie zakładać,~A sama się gotuj wsiadać!~
123       2,  II    |          Stada igrają przy wodzie,~A sam pasterz, siedząc w chłodzie,~
124       2,  II    |          piszczałkę proste pieśni,~A faunowie skaczą leśni.~ ~
125       2,  III   |           da, to zasię wziąć może,~A u niej żadna dawność nie
126       2,  III   |        żadna dawność nie pomoże.~ ~A ci, co z tobą teraz przestawają,~
127       2,  III   |            wysszej nosa gębę nosi,~A wszystki insze oczyma przenosi.~ ~
128       2,  III   |          skarb u Szczęścia w mocy,~A tak się staraj o takiej
129       2,  IV    |         zbrojnych pójdzie snadnie,~A przez twardą opokę gwałtowniej
130       2,  IV    |          wielka troska naszladuje,~A im człowiek w pokładzie
131       2,  IV    |           nic nie chcą, przestaje,~A buntów dobrowolnie bogatych
132       2,  IV    |        jednym szpichlerzu zamknął, a sam, siedząc w cieniu,~Nie
133       2,  IV    |      ubóstwa nie znać w domu moim,~A by mi więcej trzeba, ufam
134       2,  V     |         spustoszona~Podolska leży, a pohaniec sprosny,~Nad Niestrem
135       2,  V     |            twoje~Z dziećmi pospołu a nie masz nadzieje,~By kiedy
136       2,  V     |   kotarzami tylko w polach siedzą,~A nas nierządne, ach, nierządne,
137       2,  V     |      dostawa.~ ~Zetrzy sen z oczu, a czuj w czas o sobie,~Cny
138       2,  V     |       tobie~Szczęście chce służyć? A dokąd wyroku~Mars nie uczyni,
139       2,  V     |       uczyni, nie ustępuj kroku!~ ~A teraz k'temu obróć myśli
140       2,  V     |         talerze na talery, skujmy,~A żołnierzowi pieniądze gotujmy!~
141       2,  V     |          darmo po drogach miotali,~A my nie damy, bychmy w cale
142       2,  V     |            w cale trwali?~ ~Dajmy; a naprzód dajmy! Sami siebie~
143       2,  VI    |         tesznych,~Ty sama powiedz, a kres naznacz, póki mamy~
144       2,  VII   |           PIEŚŃ VII~ ~Słońce pali, a ziemia idzie w popiół prawie,~
145       2,  VII   |     kurzawie;~Rzeki dnem uciekają,~A zagorzałe zioła dżdża z
146       2,  VII   |       Dzieci z flaszą do studniej; a stół w cień lipowy,~Gdzie
147       2,  VII   |      strony~Cieszą umysł trapiony,~A troski nieuspione~Prędkim
148       2,  VIII  |          rakosze i sejmy słuchają;~A ludzkie rady wspak się obracają.~ ~
149       2,  VIII  |      krasomowce! Wywody na stronę!~A my gdzie w polu na słupie
150       2,  IX    |          słońce ostatnie zachodzi,~A po złej chwili piękny dzień
151       2,  IX    |         swą krasę drzewa utraciły,~A śniegi pola wysoko przykryły.~ ~
152       2,  IX    |          śnieg z nienagła zyjdzie,~A ziemia, skoro słońce jej
153       2,  IX    |        Radość się z troską plecie,~A kiedy jedna weźmie moc nawiętszą,~
154       2,  IX    |          może wywrócić w godzinie;~A kto mu kolwiek ufa, nie
155       2,  X     |        robi.~ ~Kto z gospodarstwa, a kto zaś z wysługi~Zbierze
156       2,  XI    |      beczka leje,~Póki wiek służy, a śmierć nie przyspieje!~ ~
157       2,  XI    |         dworu i gmachów złoconych;~A co zebrania twego kolwiek
158       2,  XII   |          nią kiedy wysszej skoczy;~A iż baczy po sobie, że się
159       2,  XII   |          świetna w swej ozdobie.~ ~A jesli komu droga otwarta
160       2,  XII   |       ujmie. Bóg nagradzać będzie,~A cnota kiedykolwiek miejsce
161       2,  XIII  |        Który hardym miesza rzeczy,~A skromne ma na swej pieczy.~ ~
162       2,  XIII  |         srogi!~Chcesz być groźnym, a uciekasz;~Jesliś płochy,
163       2,  XIII  |             Puściły żelazne brony,~A ty, królu niezmożony,~ ~
164       2,  XIV   |         pospolitą rzeczą władacie,~A ludzką sprawiedliwość w
165       2,  XIV   |           mieć rodzaj na pieczy.~ ~A wam więc nad mniejszymi
166       2,  XV    |        Chmury czarne wiatr wojuje,~A pogoda następuje.~ ~Takżeć
167       2,  XV    |            Odejmać się frasunkowi;~A jako niewdzięczne brzemię~
168       2,  XV    |          Niewrócony koniec wzięło,~A przyszły czas Bóg ma w mocy,~
169       2,  XV    |           Ostatek na Boga wkładaj,~A dobrze żyć nie odkładaj!~ ~
170       2,  XVI   |            co ją najdzie wszędzie;~A kiedy równe towarzystwo
171       2,  XVI   |        siędzie,~Prędka dobra myśl, a tym jeszcze chutniej,~Gdy
172       2,  XVII  |          nadany,~Człowiek polegać, a swe szczęśliwości~Sadzić
173       2,  XVII  |           czaszę pachołek do gęby,~A przedsię i w tym straci
174       2,  XVII  |       godzinie~Dnem wzgórę stanie, a ogromne wały~Wysokich będą
175       2,  XVIII |        rozproszony~Zwabił na kupę, a z chętnej opoki~Wstał mur
176       2,  XVIII |           ugłaskany~Ucieka w pole, a pędem człowieka~Mija z daleka.~ ~
177       2,  XVIII |         nakrywa~Sto srogich wężów, a para smrodliwa~I sprosna
178       2,  XVIII |          nocnej pogodą;~Idź zdrów, a skargę na mogiłę smętną~
179       2,  XIX   |        tylko sławę mieć na pieczy,~A starać się, ponieważ musi
180       2,  XIX   |           Dał nam rozum, dał mowę, a nikomu z nami.~ ~Przeto
181       2,  XIX   |           Służmy poczciwej sławie, a jako kto może,~Niech ku
182       2,  XIX   |     pięknej swobody przestrzega.~ ~A ty, coć Bóg dał siłę i serce
183       2,  XIX   |             Śmiałemu wszędy równo, a o wolność miłą~Godzi się
184       2,  XX    |         chocia też zstawa ufności;~A ty nie bądź przyczyną, biskupie
185       2,  XXI   |           żywę, w trosce położony,~A w tym swoim wzdychaniu~Mam
186       2,  XXIII |             Czas ucieka jako woda,~A przy nim leci Pogoda~Zebrawszy
187       2,  XXIII |            wiosna, już lato minie,~A ten z głowy mróz nie zginie.~
188       2,  XXIV  |    przebywać na ziemi~Więcej będę; a więtszy nad zazdrość, ludnemi~ ~
189       2,  XXIV  |         nowe piórka się puszczają,~A z ramion sążeniste skrzydła
190       2,  XXV   | rozkazaniem w brzegach morze stoi,~A zamierzonych granic przeskoczyć
191       2,  XXV   |         hojność mają.~Biały dzień, a noc ciemna swoje czasy znają.~ ~
192       2,  XXV   |         rosa na mdłe zioła padnie,~A zagorzałe zboża deszcz ożywia
193       2,  XXV   |      źwierzę patrza swej żywności,~A Ty każdego żywisz z Twej