Ksiegi,  Piesn

 1       1,  IV    |           wszego jadu była,~Którą mię niepochybna Miłość ugodziła;~
 2       1,  IV    |        dzięka bądź, Miłości,~Iżeś mię uchowała takowej żałości.~ ~
 3       1,  VI    |                    PIEŚŃ VI~ ~Acz mię twa droga, miła, barzo boli,~
 4       1,  VI    |         płaczę swej lekkości?~Czy mię pokusa łudzi krom winności,~ ~
 5       1,  VI    |      ciału krasa spadnie,~Niechaj mię wilcy pożrą w tej gładkości,~
 6       1,  VII   |          precz odchodzi,~A z tego mię więzienia nikt nie wyswobodzi,~
 7       1,  VII   |         ty tak srogą nie bądź ani mię tym karzy,~Bych długo nie
 8       1,  X     |          Kto mi dał skrzydła, kto mię odział pióry~I tak wysoko
 9       1,  X     |          prze Bóg, a na jawi,~Czy mię sen bawi?~ ~Tu, widzę, ani
10       1,  XII   |      zimno nie mroziło.~ ~A kiedy mię nalepsze miały potkać gody,~
11       1,  XII   |           poleżał!~Nie wiem, jako mię do gron tak pięknych ubieżał.~
12       1,  XV    | odmieniają.~ ~Niedawne czasy, gdy mię poczytano~W liczbę fortunnych
13       1,  XV    |          z nadzieją;~Nie wiem, co mię za wiedźma osypała~I lichem
14       1,  XVII  |          gorzej sądzi.~ ~Troszczą mię, smutną, srogie morskie
15       1,  XVII  |     srogie morskie wody,~Troszczą mię wiatry i złe niepogody,~
16       1,  XVII  |           złe niepogody,~Troszcze mię wszystko, cokolwiek być
17       1,  XVII  |          jego szczerej cnocie,~Że mię nie będzie chciał mieć w
18       1,  XVIII |          nie wypijam, patrzysz na mię krzywo.~ ~Wszytkoć wadzi:
19       1,  XVIII |          też tak rozumiesz, żebyś mię czestował,~Męczysz mię,
20       1,  XVIII |      żebyś mię czestował,~Męczysz mię, nie czestujesz; tociem
21       1,  XVIII |        tociem podziękował.~Chcesz mię uczcić? Dajże mi dobrą wolą
22       1,  XVIII |   wczorajszego zronił;~Wiem, żeby mię psi przedsię twoi pilnowali,~
23       1,  XX    |     chodzi.~ ~Ale to mój zysk, że mię słuchacie,~A żadnej mi pełnej
24       1,  XXII  |           dowcip nie ratuje,~Wyda mię twarz, gdy się serce źle
25       1,  XXIIII|       Cierpiałem ja tak wiele, że mię wstyd powiadać,~A mógłby
26       1,  XXV   |           furta strapiona;~Jednak mię ten bezmierny niepokój dokona.~ ~
27       1,  XXV   |           już głowicami łotrostwo mię tłucze,~A ubogi gospodarz
28       1,  XXV   |      prawdy się jęli.~ ~Ale jesli mię, smutną, ciężkie razy bolą,~
29       1,  XXV   |          tak mocno podwoja,~Czemu mię w dom, smutnego, nie puścisz;
30       1,  XXV   |      wieki żadnego ratunku?~I już mię nocleg potkać uczciwszy
31       1,  XXV   |           aż kury odpieją.~Takżeć mię, smutną, to złe paniej obyczaje,~
32       1,  XXV   |         To tego płacz frasuje, aż mię ledwie staje.~
33       2,  II    |           graniu tańcowały;~Niech mię wilcy nie słuchają,~Lasy
34       2,  II    |        Nauczonej białejgłowie;~Ty mię pochwal, moja pani,~Nie
35       2,  V     |         przebici macają.~ ~Cieszy mię ten rym: "Polak mądr po
36       2,  XX    |           mojej małej osobie,~Żeś mię z domu wyciągnął w te dalsze
37       2,  XXIV  |   szczęściu urodzony,~On ja, jako mię zowiesz, wielce ulubiony~
38       2,  XXIV  |          Myszkowski, nie umrę ani mię czarnymi~Styks niewesoła