Ksiegi,  Piesn

 1       1,  I    | natwardszego umie pożyć sęku:~Ani ty wyswobodzisz serca z ciężkiej
 2       1,  III  |          spełna rozum w głowie.~ ~Ty zmiękczysz każdego,~Nastateczniejszego;~
 3       1,  III  |      każdego,~Nastateczniejszego;~Ty mądrych sprawy i tajemną
 4       1,  III  |         przez twą cichą zdradę.~ ~Ty cieszysz nadzieją~Serca,
 5       1,  III  |     nadzieją~Serca, które mdleją;~Ty ubogiemu przyprawujesz rogi,~
 6       1,  V    |        twej śmierci, panie!~A coś ty zebrał przez ten czas łakomie,~
 7       1,  V    |      prędko nity;~A winem, co się ty frasujesz o nie,~Będzie
 8       1,  VII  |      nieznacznie czekają.~ ~Takaś ty w oczu moich. Szczęśliwa
 9       1,  VII  |        orzą i w nadzieję sieją.~A ty tak srogą nie bądź ani mię
10       1,  VIII |     zmyśla sny sama sobie,~Albo i ty nie chcesz, bych miał zwętpić
11       1,  X    |          prawie,~Z drugimi równo: ty wysszej, Miecławie,~Którego
12       1,  XI   |         macierzą chodzić,~Już się ty możesz mężowi przygodzić.~ ~
13       1,  XV   | przyjacielem tobie;~Lecz wolę, że ty płaczesz na mym grobie.~
14       1,  XVIII|            sam pójdę na łoże;~Już ty bądź tym rycerzem, co piwo
15       1,  XIX  |     zwierciadło:~Bo tobą szali, a ty się nie czujesz,~Dawno się
16       1,  XX   |   Przywileje powieśmy na kołku,~A ty wedla pana siądź, pachołku!~ ~
17       1,  XXI  |                       PIEŚŃ XXI~ ~Ty spisz, a ja sam na dworze~
18       1,  XXV  |      gwiazdy, wiatry niewytrwane;~Ty sama nie chcesz baczyć ludzkich
19       1,  XXV  |        precz za wiatry bieży;~Ale ty, coś przyczyną tych wszystkich
20       2,  I    |          Boga żywego rozmowy;~Każ ty nam zasieść przy ciepłym
21       2,  II   |           Nauczonej białejgłowie;~Ty mię pochwal, moja pani,~
22       2,  II   |        drzewo wiatrom krzywo;~Ale ty chciej pomóc sama,~Nie ugrozi
23       2,  III  |          insze oczyma przenosi.~ ~Ty pomni, że twój skarb u Szczęścia
24       2,  VI   |           Ochłodo myśli tesznych,~Ty sama powiedz, a kres naznacz,
25       2,  VII  |  przyjemna zapłata.~ ~Lutni moja, ty ze mną; bo twe wdzięczne
26       2,  IX   |     weźmie, jako się jej widzi.~ ~Ty nie miej za stracone,~Co
27       2,  X    |      Trzykroć szczęśliwy, któremu ty zdarzysz~Ten związek, Panie;
28       2,  XIII |           polskiej krainy!~Umiesz ty hardym dogodzić~Ani się
29       2,  XIII |          Puściły żelazne brony,~A ty, królu niezmożony,~ ~Nie
30       2,  XVIII|        człowieka~Mija z daleka.~ ~Ty umiesz tygry, umiesz lasy
31       2,  XVIII|           na cię nie padł, skądeś ty bezpieczny;~Schroń się przed
32       2,  XIX  |          swobody przestrzega.~ ~A ty, coć Bóg dał siłę i serce
33       2,  XX   |      chocia też zstawa ufności;~A ty nie bądź przyczyną, biskupie
34       2,  XXV  |           patrza swej żywności,~A Ty każdego żywisz z Twej szczodrobliwości.~ ~