Ksiegi,  Piesn

 1       1,  I     |              I przybywa-ć mu rzkmo, ale nie wiem czemu,~Zawżdy na
 2       1,  II    |          dniem śpiewać poczynają.~ ~Ale to grunt wesela prawego,~
 3       1,  II    |        czuje prawie na swobodzie.~ ~Ale kogo gryzie mól zakryty,~
 4       1,  IV    |              Nie to niewola służyć: ale służyć temu,~Kto twych posług
 5       1,  IV    |           nierad musi służyć tobie;~Ale to zaś niosą twe święte
 6       1,  VI    |           śmierć panieńskiej winie.~Ale na jawiż płaczę swej lekkości?~
 7       1,  VIII  |              nie tam, gdzie chcemy,~Ale gdzie nas wiatry niosą,
 8       1,  X     |            jest król wzrostem mały,~Ale mąż śmiały.~ ~Widzę Jagiełła
 9       1,  XV    |         przestać twoje serce godzi;~Ale rozeznać umiej przyjaciela,~
10       1,  XVI   |           już ziemia sprzykrzyła.~ ~Ale bojaźń i groza pana prowadzą~
11       1,  XIX   |            cię przestrzegł: słuchaj ale mało,~A potym uczyń, coć
12       1,  XX    |             statek i żart chodzi.~ ~Ale to mój zysk, że mię słuchacie,~
13       1,  XXI   |      Gładkość wprawdzie sługi daje,~Ale dzierżą obyczaje.~ ~Słuchasz?
14       1,  XXI   |           nędznik, lepiej chował.~ ~Ale nie strzymał umowy,~Więc
15       1,  XXI   |          Czekać już, niebożę, było:~Ale gdy co komu miło,~Trudno
16       1,  XXIIII|   nieprzyjaciel, że cię ma po woli;~Ale to nade wszystko za raz
17       1,  XXIIII| niewdzięczność swoją statecznością;~Ale moja uprzejmość i statek
18       1,  XXV   |          cierpię nie za swoją winą,~Ale wszeteczna pani wszystkiego
19       1,  XXV   |       fałszu czy prawdy się jęli.~ ~Ale jesli mię, smutną, ciężkie
20       1,  XXV   |         mowa precz za wiatry bieży;~Ale ty, coś przyczyną tych wszystkich
21       2,  I     |            dzieci~Z obłowem leci.~ ~Ale natenczas i matkę, i syny~
22       2,  II    |        Bujne drzewo wiatrom krzywo;~Ale ty chciej pomóc sama,~Nie
23       2,  IV    |          trzeba, ufam w Bogu swoim;~Ale gdy niepotrzebne chciwości
24       2,  VI    |         wstyd jest niewysłowiony.~ ~Ale byś dobrze wziąwszy lutnią
25       2,  IX    |        ujźrzeć odmianę naprędszą.~ ~Ale człowiek zhardzieje,~Gdy
26       2,  X     |        zdarzysz~Ten związek, Panie; ale zły towarzysz~Odejmie wszytko,
27       2,  XII   |          czym jest od nich rózno.~ ~Ale człowiek, który swe pospolitej
28       2,  XIII  |          zamcech nadzieję pokładał,~Ale i tych prędko stradał;~Nie
29       2,  XIII  |          twierdze bierzesz warowne,~Ale co chwalniejsza w tobie,~
30       2,  XIV   |             zwierzchność jest dana,~Ale i sami macie nad sobą pana,~
31       2,  XV    |          Nie zawżdy Apollo strzela,~Ale łuk z lutnią podziela;~Nie
32       2,  XVII  |       kompas, który nie w pół nocy,~Ale w pół zbytków bije. Niech
33       2,  XX    |         żony,~Ani dziatek nawiedzi, ale w niewoli~Pod pany sromotnymi
34       2,  XX    |      słusznej, lub płonej trwogi!~ ~Ale złącz, jakoś rozwiódł, bo