Ksiegi,  Piesn

 1       1,  II  |          to grunt wesela prawego,~Kiedy człowiek sumnienia całego~
 2       1,  IX  |     rzeczy, a śmieje się z nieba,~Kiedy się człowiek troszcze więcej,
 3       1,  IX  |     wieczne rzeczy;~Dosyć na tym, kiedy wie, że go to nie minie,~
 4       1,  XI  |     nietykana,~By więc sarneczka, kiedy obłąkana~Macierze szuka
 5       1,  XI  |           popędliwa;~Przestań też kiedy za macierzą chodzić,~Już
 6       1,  XII |        jej zimno nie mroziło.~ ~A kiedy mię nalepsze miały potkać
 7       1,  XIII|      niedawno padał nam pod nogi,~Kiedy Starodub, z gruntu wysadzony,~
 8       1,  XIII|          stoły dawamy:~Co po tym, kiedy siedziem jak na ledzie,~
 9       1,  XVI |           grad, ani złe urodzaje,~Kiedy drzewo to ciepłu, to zimnu
10       1,  XVII|          moje kości.~ ~Jako ptak, kiedy towarzysza zbędzie,~Nigdy
11       1,  XVII|        morzem władacie,~Jesli też kiedy, co to miłość, znacie,~Dodajcie
12       1,  XX  |           PIEŚŃ XX~ ~Miło szaleć, kiedy czas po temu,~A tak, bracia,
13       1,  XX  |      pełnej nie podacie;~Znał kto kiedy poetę trzeźwiego?~Nie uczyni
14       1,  XXV |           nigdy nie minęła,~Abych kiedy okrutnych razów nie podjęła~
15       1,  XXV |           o słowa,~Łatwiejsza to, kiedy by cała była głowa.~ ~Co
16       1,  XXV |     zbytków i złości;~Cóż po tym, kiedy ludzie na zęby ją wzięli?~
17       2,  I   |        się ony~Nieszczęsne czasy, kiedy powódź była~Świat zatopiła?~ ~
18       2,  I   |         były~Świat zastąpiły.~ ~A kiedy się już prawie dosyć zstało~
19       2,  III |          każdy podawa,~Jako cień, kiedy słońca mu nie zstawa.~ ~
20       2,  V   |           a nie masz nadzieje,~By kiedy miały nawiedzić swe knieje.~ ~
21       2,  VI  |          gdysmy zdrowi sami,~Lecz kiedy toż nad nami~Niefortuna
22       2,  IX  |     Radość się z troską plecie,~A kiedy jedna weźmie moc nawiętszą,~
23       2,  IX  |          dobrze dzieje;~Więc też, kiedy go Fortuna omyli,~Wnet głowę
24       2,  XI  |          góry nie radzęć wylatać,~Kiedy się szczęście z tobą imie
25       2,  XII | wątpliwości,~Żeby cnota miała być kiedy bez zazdrości:~Jako cień
26       2,  XII |          Boleje, że kto przed nią kiedy wysszej skoczy;~A iż baczy
27       2,  XII |          na pieczy;~Dosyć na tym, kiedy praw, ani niesie wady;~Niechaj
28       2,  XIII|       miast warownych;~Płatna to, kiedy o duszę,~I sam go obmówić
29       2,  XVI |         co ją najdzie wszędzie;~A kiedy równe towarzystwo siędzie,~