Ksiegi,  Piesn

 1       1,  I    |    dostępować skały.~  ~Albo my do spólnego skarbu, gdzie życzliwa~
 2       1,  III  |        w cię lano:~Przymkni się do nas, a daj się nachylić,~
 3       1,  III  |     trzeba,~Gwiazdy rozpędzi co do jednej z nieba!~
 4       1,  VI   |      oczu płacz rzewny.~ ~A gdy do sławnej Krety przypłynęła,~
 5       1,  XII  |     poleżał!~Nie wiem, jako mię do gron tak pięknych ubieżał.~
 6       1,  XIII |        dzierżem niecąc ognie aż do rana!~ ~Bodaj szczęśliwie
 7       1,  XIV  |       swej rzeczy:~Niechaj drew do komina,~Na stół przynoszą
 8       1,  XIV  |       nie schodzi cało,~Coć się do rąk dostało;~Za to, co ma
 9       1,  XVI  | przyprawne stoły,~Nie pomoże mu do snu słodkie śpiewanie;~Sen
10       1,  XVI  |      zamki budują:~Wszystka się do roboty czeladź rzuciła~I
11       1,  XVII |       Bodaj był w ten czas, gdy do Sparty płynął,~Ten cudzołożnik
12       1,  XVIII|        twe przemierzłe piwo,~Że do dna nie wypijam, patrzysz
13       1,  XVIII|        głową i mniemasz, że cię do krwie zjadła.~Od stołu żenie
14       1,  XVIII|     zabitej na ostatek śmierci!~Do tylam was rozwadzał, aż
15       1,  XVIII|     łbie zostały obręczy.~Potym do arkabuzów. A więc to biesiada?~
16       1,  XX   |         nic dobrego.~ ~Przedsię do mnie, a ja nie zawiodę;~
17       1,  XXI  |         I nieumowne kamienie!~ ~Do Amfijonowej lutnie~Spieszyły
18       1,  XXI  |         złej ciszy~Niechaj wisi do świtania,~Świadek mego niewyspania.~
19       2,  I    |    donaszały~Mężnej orlice, gdy do miłych dzieci~Z obłowem
20       2,  II   |   ścisły,~Że będzie miał z czym do Wisły.~ ~Stada igrają przy
21       2,  V    |       Turkom zaprzedano,~Drugie do hordy dalekiej zagnano;~
22       2,  VII  |       wołają.~ ~Dzieci z flaszą do studniej; a stół w cień
23       2,  XII  |        jesli komu droga otwarta do nieba,~Tym, co służą ojczyźnie.
24       2,  XIII |        stradał;~Nie przyszło mu do odsieczy;~Głowy ostrzec
25       2,  XIV  |       miasta zgubiły~I szerokie do gruntu carstwa zniszczyły.~
26       2,  XVII |        Doniesie czaszę pachołek do gęby,~A przedsię i w tym
27       2,  XX   |         ja, i ona~Nie pragniewa do śmierci być rozdzielona.~
28       2,  XXII |        też nawę w biegu~Przybił do brzegu,~ ~Muzy parnaskie
29       2,  XXV  |     jabłka rozmaite dawa,~Potym do gotowego gnuśna Zima wstawa.~ ~