Ksiegi,  Piesn

 1       1,  I    |      my, źli, nie życzemy,~Aż gdy nam z oczu zniknie, toż
 2       1,  VI   |      w oczu płacz rzewny.~ ~A gdy do sławnej Krety przypłynęła,~
 3       1,  IX   |       pragnę.~ ~Nie umiem ja, gdy w żagle~Uderzą wiatry nagle,~
 4       1,  XIII |       wydał zwierzony?~ ~Albo gdy pycha nie mogła pokorze~
 5       1,  XIV  |     nowe rogi wyrastają;~Nam, gdy raz młodość minie,~Już na
 6       1,  XV   | odmieniają.~ ~Niedawne czasy, gdy mię poczytano~W liczbę fortunnych
 7       1,  XV   |       cokolwiek odchodzi.~ ~A gdy czas przyjdzie ostatniej
 8       1,  XVII |         Bodaj był w ten czas, gdy do Sparty płynął,~Ten cudzołożnik
 9       1,  XVII |   sama nie wiem czemu,~Radam, gdy świadka nie mam płaczu swemu.~ ~
10       1,  XVII |    więc przychodzi~(Bo łacno, gdy chce, nieszczęście ugodzi),~
11       1,  XIX  |        Aż się za cię wstydzę,~Gdy cię w tańcu widzę.~Ano wiem,
12       1,  XX   |      że się tym świat słodzi,~Gdy koleją statek i żart chodzi.~ ~
13       1,  XXI  |       Srogie jędze i płakały,~Gdy, miłością utrapiony,~I pod
14       1,  XXI  |       już, niebożę, było:~Ale gdy co komu miło,~Trudno wytrwać
15       1,  XXII |       ratuje,~Wyda mię twarz, gdy się serce źle czuje;~Wszakoż
16       1,  XXV  |    żywo,~Co drugi rad uczyni, gdy mu miejsce krzywo,~Żebyś
17       2,  I    |      donaszały~Mężnej orlice, gdy do miłych dzieci~Z obłowem
18       2,  I    |       go Bóg w cale zachował,~Gdy nierząd psował.~ ~Ten, będąc
19       2,  I    |  niebo znakomitą pręgę,~Którą gdy ujźrzę, wspomnię na przysięgę,~
20       2,  IV   |     kaje.~ ~Pan znaczniejszy, gdy państwem wzgardzi, niżby
21       2,  IV   |        ufam w Bogu swoim;~Ale gdy niepotrzebne chciwości odprawię,~
22       2,  V    |       drapają~Rozbójce wilcy, gdy po woli mają,~Że ani pasterz
23       2,  VI   |    naznacz, póki mamy~Płakać, gdy przyjaciela miłego stradamy?~ ~
24       2,  IX   |      Ale człowiek zhardzieje,~Gdy mu się dobrze dzieje;~Więc
25       2,  XVI  |       a tym jeszcze chutniej,~Gdy nie bez lutniej.~ ~Lutnia -
26       2,  XXII |       mnie sprzyjaźliwą~Bądź, gdy cię wzywam!~
27       2,  XXIII|   bywszy zejdzie snadnie,~Nam gdy śniegiem włos przypadnie,~