Tren

  1     I|   rzeczecie. ~Cóż, prze Bóg żywy, nie jest prózno na świecie?~
  2     I|           Błąd - wiek człowieczy!~Nie wiem, co lżej : czy w smutku
  3    II|         obojgu jednakiej wolności~Nie mógł: owom ominął, jako
  4    II|       mego czeka cześć na poty m.~Nie chciałem żywym śpiewać,
  5    II|           jeszcze żyć na świecie ~Nie umiawszy, musiała w ranym
  6    II|          w ranym umrzeć lecie? ~I nie napatrzawszy się jasności
  7   III|           prawda, żeby była nigdy nie zrównała ~Z ranym rozumem
  8   III|         pociecho moja, już mi się nie wrócisz~Na wieki ani mojej
  9   III|          mojej tesknice okrócisz!~Nie lza, nie lza, jedno się
 10   III|       tesknice okrócisz!~Nie lza, nie lza, jedno się za tobą gotować ~
 11    IV|     wielkiej źałości~Mojej umrzeć nie mogła, nigdy bez ciężkości~
 12    IV|    żałościwszy,~Nigdy smutniejszy nie mógł być ani teskliwszy.~
 13    IV|  Persefonie ostatniej się stawić,~Nie uczuwszy na sercu tak wielkiej
 14    IV|   wielkiej żałości,~Której równia nie widzę w tej tu śmiertelności.~
 15    IV|           w tej tu śmiertelności.~Nie dziwuję Niobie, że na martwe
 16    VI|        Safo słowieńska! ~Na którą nie tylko moja cząstka ziemieńska, ~
 17    VI|       Nowe piosnki sobie tworząc, nie zamykając ~Ustek nigdy,
 18    VI|     wdzięczna szczebiotko droga! ~Nie nasyciłaś mych uszu swymi
 19    VI|         tobie, moja matko, służyć nie będę~Ani za twym wdzięcznym
 20    VI|           To i czego żal ojcowski nie da serdeczny ~Przypominać
 21   VII|        ona członeczków swych wami nie odzieje -~Nie masz, nie
 22   VII|          swych wami nie odzieje -~Nie masz, nie masz nadzieje!~
 23   VII|           nie odzieje -~Nie masz, nie masz nadzieje!~Ujął ją sen
 24   VII|    złocone, ~Matczyne dary płone.~Nie do takiej łożnice, moja
 25   VII|           mać uboga ~Doprowadzić! Nie takąć dać obiecowala~Wyprawę,
 26  VIII|        Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:~Jedną maluczką duszą
 27  VIII|         kąciki zawżdy pobiegała. ~Nie dopuściłaś nigdy matce się
 28  VIII|           szczere pustki w domu, ~Nie masz zabawki, nie masz rozśmiać
 29  VIII|          domu, ~Nie masz zabawki, nie masz rozśmiać się nikomu. ~
 30    IX|    wykorzenić, ~A człowieka tylko nie w anioła odmienić, ~Który
 31    IX|           anioła odmienić, ~Który nie wie, co boleść, frasunku
 32    IX|          wie, co boleść, frasunku nie czuje,~Złym przygodom nie
 33    IX|         nie czuje,~Złym przygodom nie podległ, strachom nie hołduje. ~
 34    IX|   przygodom nie podległ, strachom nie hołduje. ~Ty wszytki rzeczy
 35    IX|            Ty śmierci namniej się nie boisz, ~Bezpieczna, nieodmienna,
 36    IX|     niepożyta stoisz.~Ty bogactwa nie złotem, nie skarby wielkimi, ~
 37    IX|           Ty bogactwa nie złotem, nie skarby wielkimi, ~Ale dosytem
 38    IX|       dachem złoconym,~A uboższym nie zajźrzysz szczęśliwego mienia, ~
 39     X|         zdrojem ~Niepomnym, że ty nie wiesz nic o płaczu mojem? ~
 40     X|       jest, lituj mej żałości, ~A nie możesz li w onej dawnej
 41    XI|      jakiś miesza ludzkie rzeczy ~Nie mając ani dobrych, ani złych
 42    XI|           jego duch wienie, żaden nie ulęże; ~Praw-li, krzyw-li,
 43    XI|           miedzy prostaki, że nic nie umiemy, ~Wspinamy się do
 44    XI|       Które się nam podobno nigdy nie wyjawią... ~Żałości! co
 45   XII|      Żaden ojciec podobno barziej nie miłował ~Dziecięcia, żaden
 46   XII| Dziecięcia, żaden barziej nad mię nie żałował. ~A też ledwe się
 47   XII|          Nigdy ona po ranu karmie nie wspomniała, ~Aż pierwej
 48   XII|        Bogu swoje moditwy oddała.~Nie poszła spać, aż pierwej
 49   XII|          nad trzydzieści miesięcy nie miała. ~Tak wiele cnót jej
 50   XII|      młodość i takich dzielności ~Nie mogła znieść; upadła od
 51   XII|           swejże bujności, ~Żniwa nie doczekawszy! Kłosie mój
 52   XII|      jedyny, ~Jeszcześ mi się był nie zstał, a ja, twej godziny ~
 53   XII|        zstał, a ja, twej godziny ~Nie czekając; znowu cię w smutną
 54   XII|          i nadzieję:~Bo już nigdy nie wznidziesz ani przed mojema ~
 55  XIII|          bodaj ty mnie była ~Albo nie umierała lub się nie rodziła!~
 56  XIII|         Albo nie umierała lub się nie rodziła!~Małe pociechy płacę
 57  XIII|      niebaczna śmierci, udziałała~Nie jać onej, ale mnie ona płakać
 58   XIV|         cyprysowe żenie.~A ty mię nie zostawaj, wdzięczna lutni
 59   XIV|          żal ukróci.~Zginąć ci mu nie może, tuć się wszytkim zostać, ~
 60   XIV|           smutny człowiek już nic nie uprosił! ~Cóż temu rzec?
 61    XV|      jeszcze kamienny w polu słup nie stoję,~Lejąc ledwie nie
 62    XV|           nie stoję,~Lejąc ledwie nie krwawy płacz przez marmór
 63    XV|            Czemu śmiercią żałości nie zbywasz co pręcej? ~A wasze
 64    XV|   szalonym na wstręcie. ~Ten grób nie jest na martwym, ten martwy
 65    XV|       jest na martwym, ten martwy nie w grobie ~Ale samże jest
 66   XVI|        rym porzucić muszę. ~Ledwe nie duszę.~ ~Żyw-em? Czy mię
 67   XVI|          żal przypadnie, ~Ali żyć nie tak, jako mówić, snadnie, ~
 68   XVI|           Z miłej ojczyzny? Wszak nie Rzym budowny, ~Ale świat
 69   XVI|           u ciebie przygody~Ledwe nie gody!~ ~Śmierć - mówisz -
 70   XVI|         tobie umrzeć, cnotliwemu,~Nie chciało, kiedyś prze dotkliwą
 71   XVI|      głowę?~ ~Wywiodłeś wszytkim, nie wywiodłeś sobie; ~Łacniej
 72   XVI|           mnie bodzie.~ ~Czlowiek nie kamień, a jako się stawi ~
 73  XVII|           serce boli,~A nigdy się nie utoli. ~ ~Oczu nigdy nie
 74  XVII|          nie utoli. ~ ~Oczu nigdy nie osuszę -~I tak wiecznie
 75  XVII|      skryć może? ~ ~Prózno morzem nie pływamy, ~Prózno w bitwach
 76  XVII|        pływamy, ~Prózno w bitwach nie bywamy: ~Ugodzi nieszczęście
 77  XVII|      wszędzie, ~Choć podobieństwa nie będzie. ~ ~Wiodłem swój
 78  XVII|           zazdrość i złe przygody~Nie miały miały mi w co dać
 79  XVII|     siędzie na wadze,~Żalu ruszyć nie ma władze. ~ ~Prózne to
 80  XVII|      ludzkie wywody, ~Żeby szkodą nie zwać szkody; ~A kto się
 81  XVII|         powiada;~Lecz się tym żal nie hamuje, ~Owszem, więtszy
 82  XVII|      nierad płakać muszę,~Co snać nie cześć, to ku szkodzie ~I
 83 XVIII|      rozkoszy zwykłych używamy.~ ~Nie baczym, że to z Twej łaski
 84 XVIII|         Kiedy po nas wdzięczności~Nie uznasz, Panie, za Twe życzliwości. ~ ~
 85 XVIII|           nas na wodzy, niech nas nie rozpycha ~Doczesna rozkosz
 86 XVIII|  Przynamniej w kaźni, gdy w łasce nie chcemy. ~ ~Ale ojcowskim
 87   XIX|          moja długo w noc oczu mi nie dała ~Zamknąć i zemdlonego
 88   XIX|          obraca w perzyny, ~Darmo nie upuszczając namniejszej
 89   XIX|          swe wezwany?~O to się ty nie frasuj, a wierz niewątpliwie, ~
 90   XIX|          będąc. choć jeszcze słów nie domawiała. ~Jesliżeć też
 91   XIX|      twoim dzisiejszym kłopotem? ~Nie rzeczesz tego, widzę! Także
 92   XIX|          dziewce śmierć zesłana! ~Nie od rozkoszyć poszła; poszłać
 93   XIX|       płaczesz, prze Boga? Czegóż nie zażyła? ~Że sobie swym posagiem
 94   XIX|          sobie swym posagiem pana nie kupiła?~Że przegróżek i
 95   XIX|        przegróżek i cudzych fuków nie słuchała? ~Że boleści w
 96   XIX|        boleści w rodzeniu dziatek nie uznała? ~Ani umie powiedzieć,
 97   XIX|          i bezpieczne; ~Tu troski nie panują, tu pracej nie znają,~
 98   XIX|      troski nie panują, tu pracej nie znają,~Tu nieszczęście,
 99   XIX| nieszczęście, tu miejsca przygody nie mają, ~Tu choroby nie najdzie,
100   XIX|    przygody nie mają, ~Tu choroby nie najdzie, tu nie masz starości,~
101   XIX|           choroby nie najdzie, tu nie masz starości,~Tu śmierć,
102   XIX|           śmierć, łzami karmiona, nie ma już wolności. ~Żyjem
103   XIX|        zawżdy świeci, dzień nigdy nie schodzi ~Ani za sobą nocy
104   XIX|      przypłynął. ~Śmierci zniknąć nie mogła, by też dobrze była ~
105   XIX|    wdzięcznej dziewce bać się już nie trzeba, ~Która w swych młodych
106   XIX|     Żadnych frasunków tego świata nie doznawszy~Ani grzechem dusze
107   XIX|           Jej tedy rzeczy, synu - nie masz wątpliwości -~Dobrze
108   XIX|      szacuj i omyłki swoje, ~Abyś nie przepamiętał, że baczenie
109   XIX|     chcemy, ~Jesli po dobrej woli nie pójdziem, musiemy,~A co
110   XIX|        wszystkich jednako ciśnie, nie wiem, czemu ~Tobie ma być,
111   XIX|            ale w tym człowiek nic nie włada, ~A wyrzec też, co
112   XIX|        wrócić miała.~Ale człowiek nie zda się praw szczęściu w
113   XIX|         się bierze,~A tego baczyć nie chce ani mieć w pamięci, ~
114   XIX|           mój namilszy synie, ~Że nie tak uskarżać się, kiedy
115   XIX|        człowiek zwać musi, w czym nie popadł szkody~Na koniec,
116   XIX|          póznego lekarstwa czekać nie przystoi! ~Rozumem ma uprzedzić,
117   XIX|       myśleniem~Przeszłych rzeczy nie wściąga, przyszłych upatruje ~