Tren

1    IV|     na świecie;~Alem ja już z jej śmierci nigdy żałościwszy,~
2    VI|       Przypominać więcej, był jej głos ostateczny.~A matce,
3   XII|    nie miała. ~Tak wiele cnót jej młodość i takich dzielności ~
4    XV|        Dokonajcie, prze Boga, jej biednej starości! ~Nowa
5    XV| kamieniem żywią skryte rany. ~Jej bowiem łzy serdeczne skałę
6   XIX|    też stąd roście żałość, że jej lata ~Pierwej są przyłomione,
7   XIX|    Ani umie powiedzieć, czego jej troskliwa~Matka doszła :
8   XIX|     swej drogiej pomazawszy. ~Jej tedy rzeczy, synu - nie
9   XIX|      twoja dziewka była;~Póki jej zamierzony kres był, póty