Tren

 1     I|                             TREN I~Wszytki płacze, wszytki
 2     I|          wszytki łzy Heraklitowe~I lamenty, i skargi Symonidowe,~
 3     I|       łzy Heraklitowe~I lamenty, i skargi Symonidowe,~Wszytki
 4     I|     świecie, wszytki wzdychania ~I żale, i frasunki, i rąk
 5     I|      wszytki wzdychania ~I żale, i frasunki, i rąk łamania, ~
 6     I|  wzdychania ~I żale, i frasunki, i rąk łamania, ~Wszytki a
 7     I|    niepobożna śmierć rozdzieliła~I wszytkich moich pociech
 8     I|     coraz się miece,~Prózno ! bo i na sarnę okrutnik zmierza,~
 9    II|       był raczej kolebkę kołysał~I z drugimi nieważne mamkom
10    II|        dziecinki noworodne spiły~I swoich wychowańców lamenty
11    II|        mej wdzięcznej dziewczyny~I skarżyć się na srogość ciężkiej
12    II|       mię przygoda~Gwałtem wbiła i moja nienagrodna szkoda.~
13    II|   musiała w ranym umrzeć lecie? ~I nie napatrzawszy się jasności
14    IV|       mogła, nigdy bez ciężkości~I serdecznego bolu, w którymkolwiek
15    IV|          był odprawić ~Wiek swój i Persefonie ostatniej się
16    VI|         cząstka ziemieńska, ~Ale i lutnia dziedzicznym prawem
17    VI|       mych uszu swymi piosnkami,~I tę trochę teraz płacę sowicie
18    VI|         wiecznie zaniechać." ~To i czego żal ojcowski nie da
19   VII|             Już letniczek pisany~I uploteczki wniwecz, i paski
20   VII|     pisany~I uploteczki wniwecz, i paski złocone, ~Matczyne
21   VII|      główki włożył. - Niestetyż, i posag, i ona ~W jednej skrzynce
22   VII|    włożył. - Niestetyż, i posag, i ona ~W jednej skrzynce zamkniona!~
23  VIII|      owego wdzięcznie obłapiając~I onym swym uciesznym śmiechem
24    IX|       myśl tak w szczęściu, jako i w żałobie ~Zawżdy niesiesz.
25    IX|  wielkimi, ~Ale dosytem mierzysz i przyrodzonymi ~Potrzebami.
26    IX|      stopniów ostatnich zrzucony~I między insze, jeden z wiela,
27     X|   wszytki nieba wysoko wniesiona~I tam w liczbę aniołków małych
28     X|  teskliwe ~Charon jeziora wiezie i napawa zdrojem ~Niepomnym,
29     X|        Czy, człowieka zrzuciwszy i myśli dziewicze, ~Wzięłaś
30     X|           Wzięłaś na się postawę i piórka słowicze?~Czyli się
31    XI|       Owa już oboje~Mam stracić: i pociechę, i baczenie swoje?~
32    XI|         Mam stracić: i pociechę, i baczenie swoje?~
33   XII|        Obyczaje panieńskie umieć i zabawę; ~Roztropne, obyczajne,
34   XII|     Dobrowolne, układne, skromne i wstydliwe. ~Nigdy ona po
35   XII|        pierwej matkę pozdrowiła ~I zdrowie rodziców swych Bogu
36   XII|      progi, ~Zawżdy się uradować i przywitać z drogi, ~Każdej
37   XII|       Tak wiele cnót jej młodość i takich dzielności ~Nie mogła
38   XII|        Ale pospołu z tobą grzebę i nadzieję:~Bo już nigdy nie
39  XIII|        smutnego, nagle odbieżała~I wszytki moje z sobą pociechy
40  XIII|         Ojcowe albo raczej płacz i narzekanie. ~Opakeś to,
41   XIV|   namilszej córy ~Poszedł szukać i on bród mógł przebyć, przez
42   XIV|     przewoźnik wozi blade cienie~I w lasy niewesołe cyprysowe
43    XV|       TREN XV~ ~Erato złotowłosa i ty, wdzięczna lutni,~Skąd
44    XV|            Żalu ciężkiego pamięć i znak nieszczęśliwy.~Mylę
45    XV|         Skromniej człowiek uważa i swe własne szkody? ~Nieszczesna
46    XV|         teraz twych siedm' synów i dziewek tak wiele? ~Gdzie
47    XV|     Gdzie pociecha? gdzie radość i twoje wesele?~Widzę czternaście
48    XV|      mogił, a ty, nieszczęśliwa ~I podobno tak długo nad wolą
49    XV|       czyni ~Niepochybny, o Febe i mściwa bogini?~Albo z gniewu,
50    XV|   płacząc Niobe sama skamieniała~I stoi na Sypilu marmor nieprzetrwany, ~
51    XV|    marmor nieprzetrwany, ~Jednak i pod kamieniem żywią skryte
52    XV|       serdeczne skałę przenikają~I przeźroczystym z góry strumieniem
53    XV| strumieniem spadają,~Skąd źwierz i ptastwo pije; a ta w wiecznym
54   XVI|       przejmuje do kości,~Lutnią i wdzięczny rym porzucić muszę. ~
55   XVI|    wylatuje,~A ludzkie myśli tym i owym bawi, ~Co błąd na jawi.~ ~
56   XVI|          rzec, widzę, niż czynić i tobie, ~Pióro anielskie,
57   XVI|       duszę toż w przygodzie,~Co i mnie bodzie.~ ~Czlowiek
58  XVII|       Ledwe w sobie czuję duszę ~I tę podobno dać muszę. ~ ~
59  XVII|          Oczu nigdy nie osuszę -~I tak wiecznie płakać muszę! ~
60  XVII|      wiedział o mnie,~A zazdrość i złe przygody~Nie miały miały
61  XVII|       mając zranioną duszę, ~Rad i nierad płakać muszę,~Co
62  XVII|       nie cześć, to ku szkodzie ~I zelżywość serce bodzie. ~ ~
63   XIX|        oczu mi nie dała ~Zamknąć i zemdlonego upokoić ciała ;~
64   XIX|        Zatym-em ciężko westchnął i tak mi się zdało, ~Żem się
65   XIX|        gorzkie twoje~Przeszły aż i umarłych tajemne pokoje. ~
66   XIX|      która tak ujmuje~Sił twoich i tak zdrowie nieznacznie
67   XIX|         umarłe macie za stracone~I którym już na wieki słońce
68   XIX|         dała. ~Ale między anioły i duchy wiecznymi~Jako wdzięczna
69   XIX|   Rozkoszy zażyć mogła? O biedne i płone ~Rozkoszy wasze, które
70   XIX|          w nich więcej frasunków i żałości więcej! ~Czego ty
71   XIX|      wiele, ~Żeby pociecha twoja i ono wesele~Mogło porównać
72   XIX|        nie kupiła?~Że przegróżek i cudzych fuków nie słuchała? ~
73   XIX|        wszelakiej przekazy wolne i bezpieczne; ~Tu troski nie
74   XIX|          Doznałeś, co świat umie i jego kochanie;~Lepiej na
75   XIX|     namilszych rodzicach zostają~I ciężkiego siroctwa, nędzne,
76   XIX|          wie komu. ~Biorą drugie i gwałtem, a biorą i swoi,~
77   XIX|        drugie i gwałtem, a biorą i swoi,~Ale i w hordach część
78   XIX|     gwałtem, a biorą i swoi,~Ale i w hordach część się wielka
79   XIX|       Gdzie w niewoli pogańskiej i w służbie sromotnej ~Łzy
80   XIX|          Swoje szkody tak szacuj i omyłki swoje, ~Abyś nie
81   XIX|  przepamiętał, że baczenie twoje~I stateczność jest droższa!
82   XIX|        jednemu. ~Śmiertelna jako i ty twoja dziewka była;~Póki
83   XIX|           Nalepiej, żeby się też i nam podobało.~Łzy w tej
84   XIX|        ręku swoich miało. ~A tak i ty, folgując prawu powszechnemu, ~
85   XIX|        koniec, w co się on koszt i ona utrata, ~W co się praca
86   XIX|          utrata, ~W co się praca i twoje obróciły lata,~Któreś
87   XIX|      zbierać swojego szczepienia~I ratować w zachwianiu mdłego
88   XIX|     insze w takiejże przygodzie:~I będziesz w cudzej czulszy
89   XIX|    Pierwej, niż przyjdzie, widzi i takim myśleniem~Przeszłych
90   XIX|    wściąga, przyszłych upatruje ~I serce na oboję fortunę gotuje.~
91   XIX|       noś; jeden jest Pan smutku i nagrody."~Tu zniknęła. -
92  Epit| EPITAFIUM~HANNIE KOCHANOWSKIEJ~ ~I tyś, Hanno, za siostrą prędko
93  Epit|      siostrą prędko pospieszyła ~I przed czasem podziemne kraje