Tren

 1     I|            i rąk łamania, ~Wszytki a wszytki za raz w dom się
 2     I|          raz w dom się mój noście,~A mnie płakać mej wdzięcznej
 3     I|            Słowiczki liche zbiera, a swe łakome~Gardło pasie;
 4     I|            matka szczebiece~Uboga, a na zbójcę coraz się miece,~
 5     I|            sarnę okrutnik zmierza,~A ta nieboga ledwe umyka pierza.~"
 6     I|            gdzie miękcej w rzeczy,~A ono wszędy ciśnie! Błąd -
 7    II|      dziećmi piórko miał zabawić, ~A kwoli temu wieku lekkie
 8    II|       śpiewać, dziś umarłym muszę.~A cudzej śmierci płacząc,
 9    II|            krajów nocy wiecznej ! ~A bodaj ani była świata oglądała!~
10    II|            bowiem więcej, jeno ród a śmierć poznała?~A miasto
11    II|         jeno ród a śmierć poznała?~A miasto pociech, które winna
12   III|           po was wielce zasmucony!~A ty, pociecho moja, już mi
13   III|         jedno się za tobą gotować ~A stopeczkami twymi ciebie
14   III|            cię ujźrzę, da Pan Bóg, a ty więc drogimi~Rzuć się
15    IV|          trzęsła owoc niedordzały,~A rodzicom nieszczęsnym serca
16    IV|           mógł być ani teskliwszy.~A ona, by był Bóg chciał,
17    IV|       przymnożyć mogła oczom moim.~A przynamniej tymczasem mogłem
18     V|           ukwapliwy,~Mdleje zaraz, a zbywszy siły przyrodzonej,~
19    VI|        teraz płacę sowicie łzami. ~A tyś ani umierając śpiewać
20    VI|           był jej głos ostateczny.~A matce, słysząc żegnanie
21   VII|        dała~Giezłeczkoć tylko dała a lichą tkaneczkę; ~Ojciec
22  VIII|     zniknieniem swoim! ~Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:~
23  VIII|           żałość człowieka ujmuje,~A serce swej pociechy darmo
24    IX|       frasunki umiesz wykorzenić, ~A człowieka tylko nie w anioła
25    IX|    upatrujesz pod dachem złoconym,~A uboższym nie zajźrzysz szczęśliwego
26     X|          jest, lituj mej żałości, ~A nie możesz li w onej dawnej
27     X|          Pociesz mię, jako możesz, a staw' się przede mną ~Lubo
28    XI|            braku każdego dosięże. ~A my rozumy swoje przedsię
29   XII|      barziej nad mię nie żałował. ~A też ledwe się kiedy dziecię
30   XII|     wszytki rodziców swych sługi. ~A to w tak małym wieku sobie
31   XII|     Jeszcześ mi się był nie zstał, a ja, twej godziny ~Nie czekając;
32  XIII|      łakomy, ~Potym nagle uciecze, a temu na jawi~Z onych skarbów
33  XIII|            onych skarbów jeno chęć a żądzą zostawi. ~Takeś ty
34  XIII|         murarze, ciosany połóżcie,~A na nim tę nieszczęsną pamiątkę
35   XIV|         niewesołe cyprysowe żenie.~A ty mię nie zostawaj, wdzięczna
36   XIV|            dziewkę jeszcze wróci, ~A ten nieuśmierzony we mnie
37   XIV|            za jedną drogą ~Zostać, a z duszą za raz zewlec troskę
38    XV|           Widzę czternaście mogił, a ty, nieszczęśliwa ~I podobno
39    XV|            nie zbywasz co pręcej? ~A wasze prędkie strzały albo
40    XV|        Skąd źwierz i ptastwo pije; a ta w wiecznym pęcie ~Tkwi
41   XVI|           XVI~ ~Nieszczęściu kwoli a swojej żałości, ~Która mię
42   XVI|          kościanym oknem wylatuje,~A ludzkie myśli tym i owym
43   XVI|          Kiedy po woli świat mamy, a głowa~Człowieku zdrowa.~ ~
44   XVI|           żałość lekce szacujemy, ~A póki wełny skąpej prządce
45   XVI|         tak, jako mówić, snadnie, ~A śmierć dopiero wtenczas
46   XVI|               Czlowiek nie kamień, a jako się stawi ~Fortuna,
47   XVI|        święci, ~Zgój smutne serce, a ten żal surowy~Wybij mi
48  XVII|           Mnie jednako serce boli,~A nigdy się nie utoli. ~ ~
49  XVII|         ledwe kto wiedział o mnie,~A zazdrość i złe przygody~
50  XVII|         który gdzie tknąć, widzi, ~A z przestrogi ludzkiej szydzi, ~
51  XVII|            był bezpieczniejszy.~  ~A rozum, który w swobodzie ~
52  XVII|           by się chciał poprawić, ~A mnie ciężkiej troski zbawić, ~
53  XVII|           szkodą nie zwać szkody; ~A kto się w nieszczęściu śmieje, ~
54  XVII|        Wynajdzi co wolniejszego!~ ~A ja zatym łzy niech leję, ~
55 XVIII|            Twej łaski nam płynie, ~A także prędko minie,~Kiedy
56 XVIII|         wieku Twoja lutość słynie,~A pierwej świat zaginie,~Niż
57   XIX|          się matka włamie ukazała,~A na ręku Orszulę moję wdzięczną
58   XIX|          pokręcone,~Twarz rumiana, a oczy ku śmiechu skłonione. ~
59   XIX|          zdało, ~Żem się ocknął. - A ona, pomilczawszy mało, ~
60   XIX|            Z krain barzo dalekich, a łzy gorzkie twoje~Przeszły
61   XIX|           ją mógł oglądać jeszcze, a tę swoją ~Serdeczną żałość
62   XIX|        wieki słońce jest zgaszone?~A my, owszem, żywiemy żywot
63   XIX|         Ziemia w ziemię się wraca, a duch, z nieba dany, ~Miałby
64   XIX|            O to się ty nie frasuj, a wierz niewątpliwie, ~Że
65   XIX|      namilejsza Orszuleczka żywie.~A tu więc takim ci się kształtem
66   XIX|        wdzięczna jutrzenka świeci, a za swymi ~Rodzicami się
67   XIX|            prze wielkość przysady,~A przynamniej prze bojaźń
68   XIX|           niebie szczere rozkoszy, a do tego wieczne,~Od wszelakiej
69   XIX|            w czas obróć swe myśli, a chowaj się na te ~Nieodmienne,
70   XIX|           możesz wierzyć, wzięła, ~A własnie w swoich rzeczach
71   XIX|          morze nowo się puściwszy,~A tam niebezpieczeństwo wielkie
72   XIX|            męża leda jako z domu, ~A majętność zostanie, sam
73   XIX|            Biorą drugie i gwałtem, a biorą i swoi,~Ale i w hordach
74   XIX|        woli nie pójdziem, musiemy,~A co wszystkich jednako ciśnie,
75   XIX|           człowiek nic nie włada, ~A wyrzec też, co lepiej, niełacno
76   XIX|            tylko przed się bierze,~A tego baczyć nie chce ani
77   XIX| nieszczęście w ręku swoich miało. ~A tak i ty, folgując prawu
78   XIX|            do serca upadkowi swemu~A w to patrzaj, co uszło ręki
79   XIX|      uprzedzić, co insze czas goi.~A czas co ma za fortel? Dawniejsze
80   XIX|           Tego się, synu, trzymaj, a ludzkie przygody ~Ludzkie
81  Epit|         raz odżałował ~Wszytkiego, a na trwalsze rozkoszy się