Tren

 1     I|     Wszytki a wszytki za raz w dom się mój noście,~A mnie płakać
 2     I|           Uboga, a na zbójcę coraz się miece,~Prózno ! bo i na
 3     I|      smutku jawnie żałować, ~Czyli się z przyrodzeniem gwałtem
 4    II|    wdzięcznej dziewczyny~I skarżyć się na srogość ciężkiej Prozerpiny.~
 5    II|            mi teraz łacno dowiadać się o tym,~Jaka mię z płaczu
 6    II|         lecie? ~I nie napatrzawszy się jasności słonecznej~Poszła,
 7   III| dziedziczko moja ucieszona!~Zdałać się ojca twego barziej uszczuplona~
 8   III|      pięknymi przymioty,~Z których się już znaczyły twoje przyszłe
 9   III|          ty, pociecho moja, już mi się nie wrócisz~Na wieki ani
10   III|            Nie lza, nie lza, jedno się za tobą gotować ~A stopeczkami
11   III|             a ty więc drogimi~Rzuć się ojcu do szyje ręczynkami
12    IV|        rodzicom nieszczęsnym serca się krajały.~Nigdyć by ona była
13    IV|        swój i Persefonie ostatniej się stawić,~Nie uczuwszy na
14     V|            matki ulubionej -~Takci się mej namilszej Orszuli dostało.~
15     V|      swoich rostąc, mało~Od ziemie się co wznióswszy, duchem zaraźliwym~
16  VIII|         Nie dopuściłaś nigdy matce się frasować ~Ani ojcu myśleniem
17  VIII|         zabawki, nie masz rozśmiać się nikomu. ~Z każdego kąta
18    IX|       niesiesz. Ty śmierci namniej się nie boisz, ~Bezpieczna,
19     X|          moja wdzięczna, gdzieś mi się podziała? ~W którą stronę,
20     X|           W którą stronę, w którąś się krainę udała? ~Czyś ty nad
21     X|       myśli dziewicze, ~Wzięłaś na się postawę i piórka słowicze?~
22     X|           i piórka słowicze?~Czyli się w czyścu czyścisz, jesli
23     X|         kędyś pierwej była, ~Niżeś się na mą ciężką żałość urodziła? ~
24     X|          mię, jako możesz, a staw' się przede mną ~Lubo snem, lubo
25    XI|          porażony... ~Fraszka, kto się przypatrzy, fraszka z każdej
26    XI|          nic nie umiemy, ~Wspinamy się do nieba, boże tajemnice ~
27    XI|           płoche nas bawią, ~Które się nam podobno nigdy nie wyjawią... ~
28   XII|          nie żałował. ~A też ledwe się kiedy dziecię urodziło.~
29   XII|     wszytki przebyć progi, ~Zawżdy się uradować i przywitać z drogi, ~
30   XII|           mój jedyny, ~Jeszcześ mi się był nie zstał, a ja, twej
31  XIII|        była ~Albo nie umierała lub się nie rodziła!~Małe pociechy
32   XIV|       którymi przed laty ~Puszczał się w ziemię Orfeus szukając
33   XIV|         Zginąć ci mu nie może, tuć się wszytkim zostać, ~Niech
34   XIV|            wszytkim zostać, ~Niech się tylko niedoszłej jagodzie
35    XV|           znak nieszczęśliwy.~Mylę się? czyli, patrząc na ludzkie
36   XVI|         dumy! ~Jako to łacno pisać się z rozumy, ~Kiedy po woli
37   XVI|        córki swej żałujesz? ~Wszak się ty tylko sromoty wiarujesz; ~
38   XVI|       tylko niezbożnemu. ~Przeczże się tobie umrzeć, cnotliwemu,~
39   XVI|        Czlowiek nie kamień, a jako się stawi ~Fortuna, takich myśli
40  XVII|        jednako serce boli,~A nigdy się nie utoli. ~ ~Oczu nigdy
41  XVII|         płakać! - O mój Boże, ~Kto się przed Tobą skryć może? ~ ~
42  XVII|         mej chorobie. ~ ~Czasem by się chciał poprawić, ~A mnie
43  XVII|            nie zwać szkody; ~A kto się w nieszczęściu śmieje, ~
44  XVII|           dobrze, co powiada;~Lecz się tym żal nie hamuje, ~Owszem,
45   XIX|          czarnawymi. ~Natenczas mi się matka włamie ukazała,~A
46   XIX|        Skoro z swego posłania rano się ruszyła. ~Giezłeczko białe
47   XIX|          ciężko westchnął i tak mi się zdało, ~Żem się ocknął. -
48   XIX|           i tak mi się zdało, ~Żem się ocknął. - A ona, pomilczawszy
49   XIX|  szlachetniejszy. ~Ziemia w ziemię się wraca, a duch, z nieba dany, ~
50   XIX|          miejsca swe wezwany?~O to się ty nie frasuj, a wierz niewątpliwie, ~
51   XIX|          żywie.~A tu więc takim ci się kształtem ukazała, ~Jakoby
52   XIX|         kształtem ukazała, ~Jakoby się śmiertelnym oczom poznać
53   XIX|      świeci, a za swymi ~Rodzicami się modli, jako to umiała~Z
54   XIX|       siebie napręcej! ~Ucieszyłeś się kiedy z dziewki swej tak
55   XIX|            tem, ~Jakoś doznał, ani się frasuj, że tak rana~Twojej
56   XIX|          obróć swe myśli, a chowaj się na te ~Nieodmienne, synu
57   XIX|        Jako gdy kto, na morze nowo się puściwszy,~A tam niebezpieczeństwo
58   XIX|        swoi,~Ale i w hordach część się wielka ich zostoi,~Gdzie
59   XIX|        twej wdzięcznej dziewce bać się już nie trzeba, ~Która w
60   XIX|         bądź przedsię panem, ~Jako się kolwiek czujesz w pociechy
61   XIX|      obranem. ~Człowiek urodziwszy się zasiadł w prawie takim,~
62   XIX|           wszelakim;~Z tego trudno się zdzierać! Pocznimy, co chcemy, ~
63   XIX|         Skryte są Pańskie sądy; co się Jemu zdało, ~Nalepiej, żeby
64   XIX|        Jemu zdało, ~Nalepiej, żeby się też i nam podobało.~Łzy
65   XIX|         Odbieży, prózno czekać, by się wrócić miała.~Ale człowiek
66   XIX|        miała.~Ale człowiek nie zda się praw szczęściu w tej mierze, ~
67   XIX|      szkody pospolicie tylko przed się bierze,~A tego baczyć nie
68   XIX|        synie, ~Że nie tak uskarżać się, kiedy nam co zginie, ~Jako
69   XIX|      popadł szkody~Na koniec, w co się on koszt i ona utrata, ~
70   XIX|          koszt i ona utrata, ~W co się praca i twoje obróciły lata,~
71   XIX|        strawił nad księgami, ~Mało się bawiąc świata tego zabawami?~
72   XIX|      szkodzie?~Teraz, mistrzu, sam się lecz! Czas doktór każdemu,~
73   XIX|         oboję fortunę gotuje.~Tego się, synu, trzymaj, a ludzkie
74   XIX|       nagrody."~Tu zniknęła. - Jam się też ocknął. - Aczciem prawie ~
75  Epit|             a na trwalsze rozkoszy się chował.~ ~