Tren

 1     I|      Symonidowe,~Wszytki troski na świecie, wszytki wzdychania ~
 2     I|       matka szczebiece~Uboga, a na zbójcę coraz się miece,~
 3     I|        się miece,~Prózno ! bo i na sarnę okrutnik zmierza,~
 4     I|       Bóg żywy, nie jest prózno na świecie?~Wszytko prózno!
 5    II|        dziewczyny~I skarżyć się na srogość ciężkiej Prozerpiny.~
 6    II| dordzałości~Dowcipu coś ranego; na to mię przygoda~Gwałtem
 7    II|         płaczu mego czeka cześć na poty m.~Nie chciałem żywym
 8    II|       moja Orszula, jeszcze żyć na świecie ~Nie umiawszy, musiała
 9   III|  Ojczyzna, niżlibyś ty przestać na niej miała.~To prawda, żeby
10   III|          już mi się nie wrócisz~Na wieki ani mojej tesknice
11    IV|       by smutnego była odbiegła na świecie;~Alem ja już z jej
12    IV|        się stawić,~Nie uczuwszy na sercu tak wielkiej żałości,~
13    IV|          Nie dziwuję Niobie, że na martwe ciała~Swoich namilszych
14    VI|   śpiewaczko! Safo słowieńska! ~Na którą nie tylko moja cząstka
15    IX|    człowiek, którym lata swoje ~Na tym strawił, żebych był
16     X|   Czyliś do raju wzięta? Czyliś na szczęśliwe ~Wyspy zaprowadzona?
17     X|       myśli dziewicze, ~Wzięłaś na się postawę i piórka słowicze?~
18     X|    ciała ~Jakakolwiek zmazeczka na tobie została?~Czyś po śmierci
19     X|        pierwej była, ~Niżeś się na mą ciężką żałość urodziła? ~
20    XI|    mając ani dobrych, ani złych na pieczy. ~Kędy jego duch
21    XI|       śmiertelnej źrzenice~Tępy na to! Sny lekkie, sny płoche
22  XIII|     Potym nagle uciecze, a temu na jawi~Z onych skarbów jeno
23  XIII|        Ostatek przy mnie został na wieczną tesknicę. ~Tu mi
24  XIII|    murarze, ciosany połóżcie,~A na nim tę nieszczęsną pamiątkę
25    XV|      ludzie smutni! ~Uspokójcie na chwilę strapioną myśl uroję,~
26    XV|        Mylę się? czyli, patrząc na ludzkie przygody, ~Skromniej
27    XV|        Albo deszczem gwałtownym na ziemię złożone. ~W którą
28    XV|         sama skamieniała~I stoi na Sypilu marmor nieprzetrwany, ~
29    XV|     rogu skały wiatrom szalonym na wstręcie. ~Ten grób nie
30    XV|    wstręcie. ~Ten grób nie jest na martwym, ten martwy nie
31   XVI|       tym i owym bawi, ~Co błąd na jawi.~ ~O błędzie ludzki!
32  XVII|        zbawić, ~Ale gdy siędzie na wadze,~Żalu ruszyć nie ma
33  XVII|          że szaleje. ~ ~Kto zaś na płacz lekkość wkłada, ~Słyszę
34  XVII|         prze Bóg żywy, ~Ciężkie na umysł troskliwy! ~Kto przyjaciel
35 XVIII|        życzliwości. ~ ~Miej nas na wodzy, niech nas nie rozpycha ~
36 XVIII| Doczesna rozkosz licha!~Niechaj na Cię pomniemy~Przynamniej
37   XIX|      upokoić ciała ;~Ledwie mię na godzinę przed świtaniem
38   XIX|         matka włamie ukazała,~A na ręku Orszulę moję wdzięczną
39   XIX|      ruszyła. ~Giezłeczko białe na niej, włoski pokręcone,~
40   XIX|         pokoje. ~Przyniosłam ci na ręku wdzięczną dziewkę twoją, ~
41   XIX|        za stracone~I którym już na wieki słońce jest zgaszone?~
42   XIX|        dany, ~Miałby zginąć ani na miejsca swe wezwany?~O to
43   XIX|         swe myśli, a chowaj się na te ~Nieodmienne, synu mój,
44   XIX|         i jego kochanie;~Lepiej na czym ważniejszym zasadź
45   XIX|         poczęta, ~Jako gdy kto, na morze nowo się puściwszy,~
46   XIX|       co podali ~Żagle wiatrom, na ślepe skały powpadali; ~
47   XIX|         Rzadki, co by do brzegu na desce przypłynął. ~Śmierci
48   XIX|        w czym nie popadł szkody~Na koniec, w co się on koszt
49   XIX|    przyszłych upatruje ~I serce na oboję fortunę gotuje.~Tego
50   XIX|    jeslim przez sen słuchał czy na jawie.~
51  Epit|        odżałował ~Wszytkiego, a na trwalsze rozkoszy się chował.~ ~