Tren

 1     I|    wdzięcznej dziewki pomożcie,~Z którą mię niepobożna śmierć
 2     I|      jawnie żałować, ~Czyli się z przyrodzeniem gwałtem mocować?~
 3    II|        raczej kolebkę kołysał~I z drugimi nieważne mamkom
 4    II|    dowiadać się o tym,~Jaka mię z płaczu mego czeka cześć
 5    II|     miasto pociech, które winna z czasem była~Rodzicom swym,
 6   III|        była nigdy nie zrównała ~Z ranym rozumem twoim, z pięknymi
 7   III|          Z ranym rozumem twoim, z pięknymi przymioty,~Z których
 8   III|    twoim, z pięknymi przymioty,~Z których się już znaczyły
 9    IV|         na świecie;~Alem ja już z jej śmierci nigdy żałościwszy,~
10     V|         pod wysokim sadem~Idzie z ziemie ku górze macierzyńskim
11  VIII|      masz rozśmiać się nikomu. ~Z każdego kąta żałość człowieka
12    IX|     progi twoje! ~Terazem nagle z stopniów ostatnich zrzucony~
13    IX|  zrzucony~I między insze, jeden z wiela, policzony.~
14     X|        w czyścu czyścisz, jesli z strony ciała ~Jakakolwiek
15    XI|         się przypatrzy, fraszka z każdej strony! ~Kogo kiedy
16   XII|        się uradować i przywitać z drogi, ~Każdej roboty pomóc,
17   XII|      ziemię sieję! ~Ale pospołu z tobą grzebę i nadzieję:~
18  XIII|         uciecze, a temu na jawi~Z onych skarbów jeno chęć
19  XIII|        odbieżała~I wszytki moje z sobą pociechy zabrała. ~
20   XIV|       za jedną drogą ~Zostać, a z duszą za raz zewlec troskę
21    XV|      Febe i mściwa bogini?~Albo z gniewu, bo winna, albo więc
22    XV|     gniewu, bo winna, albo więc z litości ~Dokonajcie, prze
23    XV|     przenikają~I przeźroczystym z góry strumieniem spadają,~
24   XVI|         Jako to łacno pisać się z rozumy, ~Kiedy po woli świat
25   XVI|       już k'nam bieży.~ ~Przecz z płaczem idziesz, Arpinie
26   XVI|      idziesz, Arpinie wymowny, ~Z miłej ojczyzny? Wszak nie
27   XVI|         ten żal surowy~Wybij mi z głowy!~
28  XVII|    który gdzie tknąć, widzi, ~A z przestrogi ludzkiej szydzi, ~
29 XVIII|    używamy.~ ~Nie baczym, że to z Twej łaski nam płynie, ~
30   XIX|       mnie przychodziła, ~Skoro z swego posłania rano się
31   XIX|       mię w te tu wasze strony ~Z krain barzo dalekich, a
32   XIX|       ziemię się wraca, a duch, z nieba dany, ~Miałby zginąć
33   XIX|       się modli, jako to umiała~Z wami będąc. choć jeszcze
34   XIX|      Czego ty doznać możesz sam z siebie napręcej! ~Ucieszyłeś
35   XIX| napręcej! ~Ucieszyłeś się kiedy z dziewki swej tak wiele, ~
36   XIX|       ono wesele~Mogło porównać z twoim dzisiejszym kłopotem? ~
37   XIX|     troskliwa~Matka doszła : co z więtszym utrapieniem bywa, ~
38   XIX|         drugą za męża leda jako z domu, ~A majętność zostanie,
39   XIX|      celem przygodom wszelakim;~Z tego trudno się zdzierać!
40   XIX|   czasem weselszymi,~Czasem też z tejże miary; co człowiek
41   XIX|        tejże miary; co człowiek z baczeniem~Pierwej, niż przyjdzie,