Tren

 1     I|     wiek człowieczy!~Nie wiem, co lżej : czy w smutku jawnie
 2    II|     pożyteczniej było~Niżli, w co mię nieszczęście moje dziś
 3    II|      ani była świata oglądała!~Co bowiem więcej, jeno ród
 4     V|     rostąc, mało~Od ziemie się co wznióswszy, duchem zaraźliwym~
 5   VII|       Mojej namilszej cory!~Po co me smutne oczy za sobą ciągniecie, ~
 6    IX|      odmienić, ~Który nie wie, co boleść, frasunku nie czuje,~
 7    XI|       nie wyjawią... ~Żałości! co mi czynisz? Owa już oboje~
 8   XII|        kiedy dziecię urodziło.~Co by łaski rodziców swych
 9   XII|   Śpiewać, mówić, rymować jako co uczone; ~Każdego ukłon trafić;
10    XV|        możemy , ~Nieszczęściu, co prze głupi swój rozum cierpiemy), ~
11    XV|   śmiercią żałości nie zbywasz co pręcej? ~A wasze prędkie
12    XV|       prędkie strzały albo łuk co czyni ~Niepochybny, o Febe
13   XVI|        myśli tym i owym bawi, ~Co błąd na jawi.~ ~O błędzie
14   XVI|        duszę toż w przygodzie,~Co i mnie bodzie.~ ~Czlowiek
15   XVI|  pożądnej ojcze niepamięci! ~W co ani rozum, ani trafią święci, ~
16  XVII|  przygody~Nie miały miały mi w co dać szkody. ~ ~Lecz Pan,
17  XVII|        wkłada, ~Słyszę dobrze, co powiada;~Lecz się tym żal
18  XVII|     Rad i nierad płakać muszę,~Co snać nie cześć, to ku szkodzie ~
19  XVII|        zdrowia mego, ~Wynajdzi co wolniejszego!~ ~A ja zatym
20   XIX|    śmiechu skłonione. ~Patrzę, co dalej będzie, aż matka tak
21   XIX|        ma tak wiele, że by też co było~W tym doczesnym żywocie
22   XIX|       troskliwa~Matka doszła : co z więtszym utrapieniem bywa, ~
23   XIX|    rozkoszy bogate! ~Doznałeś, co świat umie i jego kochanie;~
24   XIX|       nazad do brzegu. Drudzy, co podali ~Żagle wiatrom, na
25   XIX|      od głodu zginął, ~Rzadki, co by do brzegu na desce przypłynął. ~
26   XIX|    wiekiem swym przeżyła. ~To, co mimo być potym, uprzedzić
27   XIX|        się zdzierać! Pocznimy, co chcemy, ~Jesli po dobrej
28   XIX|       nie pójdziem, musiemy,~A co wszystkich jednako ciśnie,
29   XIX|      nie włada, ~A wyrzec też, co lepiej, niełacno przypada.~
30   XIX|        Skryte są Pańskie sądy; co się Jemu zdało, ~Nalepiej,
31   XIX|      chce ani mieć w pamięci, ~Co mu też czasem padnie wedle
32   XIX|        uskarżać się, kiedy nam co zginie, ~Jako dziękować
33   XIX|     dziękować trzeba, że wżdam co zostało, ~Bo to wszytko
34   XIX| upadkowi swemu~A w to patrzaj, co uszło ręki złej przygody;~
35   XIX|     popadł szkody~Na koniec, w co się on koszt i ona utrata, ~
36   XIX|      on koszt i ona utrata, ~W co się praca i twoje obróciły
37   XIX|          Rozumem ma uprzedzić, co insze czas goi.~A czas co
38   XIX|      co insze czas goi.~A czas co ma za fortel? Dawniejsze
39   XIX|      Czasem też z tejże miary; co człowiek z baczeniem~Pierwej,