Tren

 1     I|     moich pociech nagle zbawiła.~Tak więc smok, upatrzywszy gniazdko
 2    II|      szczęście ludzi naszladuje,~Tak w nas albo dobrą myśl, albo
 3    II|   nieubłagana, nieużyta ksieni !~Tak li moja Orszula, jeszcze
 4    IV|    stawić,~Nie uczuwszy na sercu tak wielkiej żałości,~Której
 5     V|          zła Persefono,~Mogłażeś tak wielu łzam dać upłynąć płono?~
 6    VI|          matce, słysząc żegnanie tak żałościwe, ~Dobre serce,
 7  VIII|       było:~Jedną maluczką duszą tak wiele ubyło.~Tyś za wszytki
 8    IX|     fraszkę sobie, ~Jednaką myśl tak w szczęściu, jako i w żałobie ~
 9   XII|          by łaski rodziców swych tak godne było. ~Ochędożne,
10   XII|    rodziców swych sługi. ~A to w tak małym wieku sobie poczynała,~
11   XII| trzydzieści miesięcy nie miała. ~Tak wiele cnót jej młodość i
12   XIV|         da dostać. ~Gdzie by też tak kamienne ten bóg serce nosił, ~
13    XV|     twych siedm' synów i dziewek tak wiele? ~Gdzie pociecha?
14    XV|         nieszczęśliwa ~I podobno tak długo nad wolą swą żywa,~
15   XVI|         przypadnie, ~Ali żyć nie tak, jako mówić, snadnie, ~A
16   XVI|          Widzeniu twemu.~ ~Czemu tak barzo córki swej żałujesz? ~
17  XVII|        Oczu nigdy nie osuszę -~I tak wiecznie płakać muszę! ~
18  XVII|    będzie. ~ ~Wiodłem swój żywot tak skromnie, ~Że ledwe kto
19  XVII|      Dziś ledwe sam wie o sobie:~Tak mię podparł w mej chorobie. ~ ~
20  XVII|    nieszczęściu śmieje, ~Ja bych tak rzekł, że szaleje. ~ ~Kto
21 XVIII|       przed Twym gniewem stajem ~Tak, jako śnieg niszczeje,~Kiedy
22   XIX|        co dalej będzie, aż matka tak rzecze: ~"Śpisz, Janie?
23   XIX|      Zatym-em ciężko westchnął i tak mi się zdało, ~Żem się ocknął. -
24   XIX|     Serdeczną żałość ujął, która tak ujmuje~Sił twoich i tak
25   XIX|          tak ujmuje~Sił twoich i tak zdrowie nieznacznie twe
26   XIX|     płone ~Rozkoszy wasze, które tak są usadzone,~Że w nich więcej
27   XIX|         się kiedy z dziewki swej tak wiele, ~Żeby pociecha twoja
28   XIX|       doznał, ani się frasuj, że tak rana~Twojej ze wszech namilszej
29   XIX|         żałośni, ~Czego świat ma tak wiele, że by też co było~
30   XIX|          w swoich rzeczach sobie tak poczęta, ~Jako gdy kto,
31   XIX|          żałości! -~Swoje szkody tak szacuj i omyłki swoje, ~
32   XIX|          namilszy synie, ~Że nie tak uskarżać się, kiedy nam
33   XIX|          w ręku swoich miało. ~A tak i ty, folgując prawu powszechnemu, ~
34   XIX|    pospolitym torem gardzi, temu~Tak póznego lekarstwa czekać