Tren

 1    IV| śmiertelności.~Nie dziwuję Niobie, że na martwe ciała~Swoich namilszych
 2    VI|           żałościwe, ~Dobre serce, że od żalu zostało żywe.~
 3     X|         napawa zdrojem ~Niepomnym, że ty nie wiesz nic o płaczu
 4    XI|            Hardzi miedzy prostaki, że nic nie umiemy, ~Wspinamy
 5   XII|       małym wieku sobie poczynała,~Że więcej nad trzydzieści miesięcy
 6   XIV|         wdzięczna lutni moja, ~Ale ze mną pospołu pódź aż do pokoja ~
 7   XIV|   żałosnymi zmiękczywa pieśniami, ~Że mi moję namilszą dziewkę
 8  XVII|          swój żywot tak skromnie, ~Że ledwe kto wiedział o mnie,~
 9  XVII|        śmieje, ~Ja bych tak rzekł, że szaleje. ~ ~Kto zaś na płacz
10 XVIII|    zwykłych używamy.~ ~Nie baczym, że to z Twej łaski nam płynie, ~
11   XIX|             a wierz niewątpliwie, ~Że twoja namilejsza Orszuleczka
12   XIX|            też stąd roście żałość, że jej lata ~Pierwej są przyłomione,
13   XIX|             które tak są usadzone,~Że w nich więcej frasunków
14   XIX|            doznał, ani się frasuj, że tak rana~Twojej ze wszech
15   XIX|         frasuj, że tak rana~Twojej ze wszech namilszej dziewce
16   XIX|          Czego świat ma tak wiele, że by też co było~W tym doczesnym
17   XIX|          Boga? Czegóż nie zażyła? ~Że sobie swym posagiem pana
18   XIX|          posagiem pana nie kupiła?~Że przegróżek i cudzych fuków
19   XIX|       cudzych fuków nie słuchała? ~Że boleści w rodzeniu dziatek
20   XIX|             Abyś nie przepamiętał, że baczenie twoje~I stateczność
21   XIX|            zasiadł w prawie takim,~Że ma być jako celem przygodom
22   XIX|           szczęściu w tej mierze, ~Że szkody pospolicie tylko
23   XIX|      Fortuny, mój namilszy synie, ~Że nie tak uskarżać się, kiedy
24   XIX|             Jako dziękować trzeba, że wżdam co zostało, ~Bo to