Tren

 1    II| dordzałości~Dowcipu coś ranego; na to mię przygoda~Gwałtem wbiła
 2    II|           swe kości suszę. ~Prózno to! Jakie szczęście ludzi naszladuje,~
 3   III|            przestać na niej miała.~To prawda, żeby była nigdy
 4    VI|       miłych wiecznie zaniechać." ~To i czego żal ojcowski nie
 5  VIII|   myśleniem zbytnim głowy psować, ~To tego, to owego wdzięcznie
 6  VIII|            głowy psować, ~To tego, to owego wdzięcznie obłapiając~
 7    XI|       śmiertelnej źrzenice~Tępy na to! Sny lekkie, sny płoche
 8   XII|           rodziców swych sługi. ~A to w tak małym wieku sobie
 9  XIII|        płacz i narzekanie. ~Opakeś to, niebaczna śmierci, udziałała~
10   XIV|           Surowego Plutona! Owa go to łzami,~To tymi żałosnymi
11   XIV|          Plutona! Owa go to łzami,~To tymi żałosnymi zmiękczywa
12   XVI|      ludzki! O szalone dumy! ~Jako to łacno pisać się z rozumy, ~
13  XVII|           nie ma władze. ~ ~Prózne to ludzkie wywody, ~Żeby szkodą
14  XVII|          muszę,~Co snać nie cześć, to ku szkodzie ~I zelżywość
15  XVII|         serce bodzie. ~ ~Lekarstwo to, prze Bóg żywy, ~Ciężkie
16  XVII|            ratować; ~Bóg sam mocen to hamować.~
17 XVIII|          używamy.~ ~Nie baczym, że to z Twej łaski nam płynie, ~
18   XIX|          tym ważniejszy, ~Czym nad to grube ciało duch jest szlachetniejszy. ~
19   XIX|          na miejsca swe wezwany?~O to się ty nie frasuj, a wierz
20   XIX|          Rodzicami się modli, jako to umiała~Z wami będąc. choć
21   XIX|            wiekiem swym przeżyła. ~To, co mimo być potym, uprzedzić
22   XIX|            majętność zostanie, sam to Bóg wie komu. ~Biorą drugie
23   XIX|           że wżdam co zostało, ~Bo to wszytko nieszczęście w ręku
24   XIX|           serca upadkowi swemu~A w to patrzaj, co uszło ręki złej