Tren

 1   III| uszczuplona~Ojczyzna, niżlibyś ty przestać na niej miała.~
 2   III|        was wielce zasmucony!~A ty, pociecho moja, już mi się
 3   III|      cię ujźrzę, da Pan Bóg, a ty więc drogimi~Rzuć się ojcu
 4    IX|         strachom nie hołduje. ~Ty wszytki rzeczy ludzkie masz
 5    IX|      żałobie ~Zawżdy niesiesz. Ty śmierci namniej się nie
 6    IX| nieodmienna, niepożyta stoisz.~Ty bogactwa nie złotem, nie
 7    IX|     przyrodzonymi ~Potrzebami. Ty okiem swym nieuchronionym ~
 8     X|        się krainę udała? ~Czyś ty nad wszytki nieba wysoko
 9     X|  napawa zdrojem ~Niepomnym, że ty nie wiesz nic o płaczu mojem? ~
10  XIII|       wdzięczna Orszulo, bodaj ty mnie była ~Albo nie umierała
11  XIII|        a żądzą zostawi. ~Takeś ty mnie, Orszulo droga, uczyniła ~
12   XIV|   niewesołe cyprysowe żenie.~A ty mię nie zostawaj, wdzięczna
13    XV|        XV~ ~Erato złotowłosa i ty, wdzięczna lutni,~Skąd pociechę
14    XV|     Widzę czternaście mogił, a ty, nieszczęśliwa ~I podobno
15   XVI|      swej żałujesz? ~Wszak się ty tylko sromoty wiarujesz; ~
16 XVIII|     pierwej świat zaginie,~Niż Ty wzgardzisz pokornym, ~Chocia
17   XIX|  miejsca swe wezwany?~O to się ty nie frasuj, a wierz niewątpliwie, ~
18   XIX|       i żałości więcej! ~Czego ty doznać możesz sam z siebie
19   XIX|    jednemu. ~Śmiertelna jako i ty twoja dziewka była;~Póki
20   XIX|    ręku swoich miało. ~A tak i ty, folgując prawu powszechnemu, ~
21   XIX|    twoje obróciły lata,~Któreś ty niemal wszytkie strawił