Tren

 1    II|         nienagrodna szkoda.~Ani mi teraz łacno dowiadać się
 2   III|        A ty, pociecho moja, już mi się nie wrócisz~Na wieki
 3    VI|       swym ucieszonym. ~Prędkoś mi nazbyt umilkła! Nagle cię
 4    VI|     miejsca zasiędę; ~Przyjdzie mi klucze położyć, samej precz
 5   VII|       za sobą ciągniecie, ~Żalu mi przydajecie?~Już ona członeczków
 6  VIII|            TREN VIII~ ~Wielkieś mi uczyniła pustki w domu moim, ~
 7     X|  Orszulo moja wdzięczna, gdzieś mi się podziała? ~W którą stronę,
 8    XI|         wyjawią... ~Żałości! co mi czynisz? Owa już oboje~Mam
 9   XII|    Kłosie mój jedyny, ~Jeszcześ mi się był nie zstał, a ja,
10  XIII|      pociechy zabrała. ~Wzięłaś mi, zgoła mówiąc, dusze połowicę; ~
11  XIII|        na wieczną tesknicę. ~Tu mi kamień, murarze, ciosany
12   XIV|       zmiękczywa pieśniami, ~Że mi moję namilszą dziewkę jeszcze
13   XVI|          a ten żal surowy~Wybij mi z głowy!~
14  XVII|     ręka mię dotknęła, ~Wszytkę mi radość odjęta: ~Ledwe w
15  XVII|        przygody~Nie miały miały mi w co dać szkody. ~ ~Lecz
16  XVII|         ludzkiej szydzi, ~Zadał mi raz tym znaczniejszy, ~Czym-em
17   XIX|    Żałość moja długo w noc oczu mi nie dała ~Zamknąć i zemdlonego
18   XIX| skrzydły czarnawymi. ~Natenczas mi się matka włamie ukazała,~
19   XIX| Zatym-em ciężko westchnął i tak mi się zdało, ~Żem się ocknął. -