Tren

 1   III|          przymioty,~Z których się już znaczyły twoje przyszłe
 2   III|   zasmucony!~A ty, pociecho moja, już mi się nie wrócisz~Na wieki
 3    IV|      odbiegła na świecie;~Alem ja już z jej śmierci nigdy żałościwszy,~
 4    VI|        spaść miała! ~Tęś nadzieję już po sobie okazowała,~Nowe
 5    VI|      ucałowawszy, takeś żegnała ~"Już ja tobie, moja matko, służyć
 6   VII| ciągniecie, ~Żalu mi przydajecie?~Już ona członeczków swych wami
 7   VII|          twardy, nieprzespany... ~Już letniczek pisany~I uploteczki
 8    XI|       Żałości! co mi czynisz? Owa już oboje~Mam stracić: i pociechę,
 9   XII|        tobą grzebę i nadzieję:~Bo już nigdy nie wznidziesz ani
10   XIV|          Żeby tam smutny człowiek już nic nie uprosił! ~Cóż temu
11   XIV|         Cóż temu rzec? Więc tamże już za jedną drogą ~Zostać,
12   XVI|          wtenczas nam należy,~Gdy już k'nam bieży.~ ~Przecz z
13  XVII|        tym znaczniejszy, ~Czym-em już był bezpieczniejszy.~  ~
14   XIX|   namniejszej godziny. ~Czyli nas już umarłe macie za stracone~
15   XIX|        macie za stracone~I którym już na wieki słońce jest zgaszone?~
16   XIX|            łzami karmiona, nie ma już wolności. ~Żyjem wiek nieprzeżyty,
17   XIX|        wdzięcznej dziewce bać się już nie trzeba, ~Która w swych