Tren

 1   III|   więc drogimi~Rzuć się ojcu do szyje ręczynkami swymi!~ ~
 2   VII|     Matczyne dary płone.~Nie do takiej łożnice, moja dziewko
 3     X|    małych policzona? ~Czyliś do raju wzięta? Czyliś na szczęśliwe ~
 4    XI|    nie umiemy, ~Wspinamy się do nieba, boże tajemnice ~Upatrując;
 5   XII| drogi, ~Każdej roboty pomóc, do każdej posługi ~Uprzedzić
 6   XIV|   Ale ze mną pospołu pódź aż do pokoja ~Surowego Plutona!
 7   XVI|  Która mię pravaie przejmuje do kości,~Lutnią i wdzięczny
 8   XIX|        Jaka więc po paciorek do mnie przychodziła, ~Skoro
 9   XIX|   niebie szczere rozkoszy, a do tego wieczne,~Od wszelakiej
10   XIX|      obaczywszy, ~Woli nazad do brzegu. Drudzy, co podali ~
11   XIX| głodu zginął, ~Rzadki, co by do brzegu na desce przypłynął. ~
12   XIX|  młodych leciech wzięta jest do nieba ~Żadnych frasunków
13   XIX| powszechnemu, ~Zagródź drogę do serca upadkowi swemu~A w