Tren

 1   XII|       nad mię nie żałował. ~A też ledwe się kiedy dziecię
 2   XIV|       swej straty? ~Żebych ja też tąż ścieżką swej namilszej
 3   XIV| jagodzie da dostać. ~Gdzie by też tak kamienne ten bóg serce
 4   XIX|      nie domawiała. ~Jesliżeć też stąd roście żałość, że jej
 5   XIX|     świat ma tak wiele, że by też co było~W tym doczesnym
 6   XIX| Śmierci zniknąć nie mogła, by też dobrze była ~Onę dawną Sybillę
 7   XIX|      nic nie włada, ~A wyrzec też, co lepiej, niełacno przypada.~
 8   XIX|    zdało, ~Nalepiej, żeby się też i nam podobało.~Łzy w tej
 9   XIX|    ani mieć w pamięci, ~Co mu też czasem padnie wedle jego
10   XIX|     czasem weselszymi,~Czasem też z tejże miary; co człowiek
11   XIX|        Tu zniknęła. - Jam się też ocknął. - Aczciem prawie ~