Tren

 1    II|      teraz łacno dowiadać się o tym,~Jaka mię z płaczu mego
 2  VIII|      moim, ~Moja droga Orszulo, tym zniknieniem swoim! ~Pełno
 3    IX| człowiek, którym lata swoje ~Na tym strawił, żebych był ujźrzał
 4  XIII|    płacę wielkim żalem swoim~Za tym nieodpowiednym pożegnaniem
 5   XVI|       wylatuje,~A ludzkie myśli tym i owym bawi, ~Co błąd na
 6  XVII|  ludzkiej szydzi, ~Zadał mi raz tym znaczniejszy, ~Czym-em już
 7  XVII|    dobrze, co powiada;~Lecz się tym żal nie hamuje, ~Owszem,
 8   XIX|       my, owszem, żywiemy żywot tym ważniejszy, ~Czym nad to
 9   XIX|      wiele, że by też co było~W tym doczesnym żywocie człowieczeństwu
10   XIX|         Krótko wprawdzie! ale w tym człowiek nic nie włada, ~