Tren

   1  Epit|          podziemne kraje nawiedziła, ~Aby ociec nieszczęsny za raz
   2    XV|              zimne groby, w których - ach, niebogo -~Składłaś dziateczki
   3   XIX|                 Jam się też ocknął. - Aczciem prawie ~Niepewien, jeslim
   4   XVI|           nędza albo żal przypadnie, ~Ali żyć nie tak, jako mówić,
   5   XVI|            niż czynić i tobie, ~Pióro anielskie, duszę toż w przygodzie,~
   6    IX|               A człowieka tylko nie w anioła odmienić, ~Który nie wie,
   7     X|              wniesiona~I tam w liczbę aniołków małych policzona? ~Czyliś
   8   XIX|              poznać dała. ~Ale między anioły i duchy wiecznymi~Jako wdzięczna
   9   XVI|             Przecz z płaczem idziesz, Arpinie wymowny, ~Z miłej ojczyzny?
  10     c|             quali pater ipse~Juppiter auctiferas lustravit lumine terras.~
  11   XIX|               twej wdzięcznej dziewce bać się już nie trzeba, ~Która
  12   XIX|            tejże miary; co człowiek z baczeniem~Pierwej, niż przyjdzie,
  13   XIX|              przed się bierze,~A tego baczyć nie chce ani mieć w pamięci, ~
  14 XVIII|               zwykłych używamy.~ ~Nie baczym, że to z Twej łaski nam
  15   XIX|        stateczność jest droższa! W tę bądź przedsię panem, ~Jako się
  16   XVI|              ludzkie myśli tym i owym bawi, ~Co błąd na jawi.~ ~O błędzie
  17    XI|            Sny lekkie, sny płoche nas bawią, ~Które się nam podobno
  18   XIX|               nad księgami, ~Mało się bawiąc świata tego zabawami?~Teraz
  19    VI|                moja matko, służyć nie będę~Ani za twym wdzięcznym stołem
  20   XIX|              w takiejże przygodzie:~I będziesz w cudzej czulszy niżli w
  21    IX|               namniej się nie boisz, ~Bezpieczna, nieodmienna, niepożyta
  22   XIX|           wszelakiej przekazy wolne i bezpieczne; ~Tu troski nie panują,
  23  XVII|        znaczniejszy, ~Czym-em już był bezpieczniejszy.~  ~A rozum, który w swobodzie ~
  24   XIX|              się ruszyła. ~Giezłeczko białe na niej, włoski pokręcone,~
  25   XIX|               Rozkoszy zażyć mogła? O biedne i płone ~Rozkoszy wasze,
  26    XV|            Dokonajcie, prze Boga, jej biednej starości! ~Nowa pomsta,
  27   XIX|            pospolicie tylko przed się bierze,~A tego baczyć nie chce
  28   XVI|             nam należy,~Gdy już k'nam bieży.~ ~Przecz z płaczem idziesz,
  29  XVII|         morzem nie pływamy, ~Prózno w bitwach nie bywamy: ~Ugodzi nieszczęście
  30   XIV|           Srogi jakiś przewoźnik wozi blade cienie~I w lasy niewesołe
  31   XVI|           bawi, ~Co błąd na jawi.~ ~O błędzie ludzki! O szalone dumy! ~
  32 XVIII|         ojcowskim nas karz obyczajem,~Boć przed Twym gniewem stajem ~
  33    II|            wieku lekkie rymy stawić, ~Bodajżebych był raczej kolebkę kołysał~
  34    IX|     nieodmienna, niepożyta stoisz.~Ty bogactwa nie złotem, nie skarby wielkimi, ~
  35   XIX|       Nieodmienne, synu mój, rozkoszy bogate! ~Doznałeś, co świat umie
  36    XV|          Niepochybny, o Febe i mściwa bogini?~Albo z gniewu, bo winna,
  37    IX|               śmierci namniej się nie boisz, ~Bezpieczna, nieodmienna,
  38   XIX|          przysady,~A przynamniej prze bojaźń nieuchronnej zdrady. ~Czegóż
  39    IX|          odmienić, ~Który nie wie, co boleść, frasunku nie czuje,~Złym
  40   XIX|               fuków nie słuchała? ~Że boleści w rodzeniu dziatek nie uznała? ~
  41  XVII|            gaśnie,~Mnie jednako serce boli,~A nigdy się nie utoli. ~ ~
  42    IV|               ciężkości~I serdecznego bolu, w którymkolwiek lecie ~
  43  XVII|             ja zatym łzy niech leję, ~Bom stracił wszytkę nadzieję, ~
  44 XVIII|            nad nami stanie~Twa ciężka boska ręka;~Sama niełaska jest
  45    XI|                Praw-li, krzyw-li, bez braku każdego dosięże. ~A my rozumy
  46   VII|             tkaneczkę; ~Ojciec ziemie brełeczkę~W główki włożył. - Niestetyż,
  47   XIV|             córy ~Poszedł szukać i on bród mógł przebyć, przez który ~
  48    XI|          Fraszka cnota ! - powiedział Brutus porażony... ~Fraszka, kto
  49   XVI|              ojczyzny? Wszak nie Rzym budowny, ~Ale świat wszytek miastem
  50   XII|              znieść; upadła od swejże bujności, ~Żniwa nie doczekawszy!
  51  XVII|              nieszczęściu śmieje, ~Ja bych tak rzekł, że szaleje. ~ ~
  52   XIX|             co z więtszym utrapieniem bywa, ~Czy je rodzić, czy je
  53  XVII|        pływamy, ~Prózno w bitwach nie bywamy: ~Ugodzi nieszczęście wszędzie, ~
  54    VI|           słowiczek w krzaku zielonym~Całą noc prześpiewa gardłkiem
  55     X|          możesz li w onej dawnej swej całości, ~Pociesz mię, jako możesz,
  56    VI|           zamykając ~Ustek nigdy, ale cały dzień prześpiewając, ~Jako
  57   XIX|          prawie takim,~Że ma być jako celem przygodom wszelakim;~Z tego
  58     X|               Czy cię przez teskliwe ~Charon jeziora wiezie i napawa
  59   XIX|             bierze,~A tego baczyć nie chce ani mieć w pamięci, ~Co
  60    II|            czeka cześć na poty m.~Nie chciałem żywym śpiewać, dziś umarłym
  61   XVI|               umrzeć, cnotliwemu,~Nie chciało, kiedyś prze dotkliwą mowę ~
  62  XIII|             jawi~Z onych skarbów jeno chęć a żądzą zostawi. ~Takeś
  63   XIX|              czasem padnie wedle jego chęci. ~Tać jest władza Fortuny,
  64 XVIII|              Ty wzgardzisz pokornym, ~Chocia był długo przeciw Tobie
  65  XVII|          sobie:~Tak mię podparł w mej chorobie. ~ ~Czasem by się chciał
  66   XIX|        miejsca przygody nie mają, ~Tu choroby nie najdzie, tu nie masz
  67   XIX|               czas obróć swe myśli, a chowaj się na te ~Nieodmienne,
  68  Epit|              na trwalsze rozkoszy się chował.~ ~
  69   XVI|               dostatku będąc, ubóstwo chwalemy, ~W rozkoszy - żałość lekce
  70    XV|         ludzie smutni! ~Uspokójcie na chwilę strapioną myśl uroję,~Póki
  71   VII|             co me smutne oczy za sobą ciągniecie, ~Żalu mi przydajecie?~Już
  72   XIX|        ważniejszy, ~Czym nad to grube ciało duch jest szlachetniejszy. ~
  73   XIX|              majestacie, ~Czego wy, w ciele będąc, prózno upatrzacie.~
  74    II|            krzywdy pełne! O znikomych cieni~Sroga, nieubłagana, nieużyta
  75   XIV|           jakiś przewoźnik wozi blade cienie~I w lasy niewesołe cyprysowe
  76     X|           przede mną ~Lubo snem, lubo cieniem, lub marą nikczemną!~
  77     V|            wschodząc:~Tę jesli, ostre ciernie lub rodne pokrzywy~Uprzątając,
  78    XV|              co prze głupi swój rozum cierpiemy), ~Gdzie teraz twych siedm'
  79  XIII|                Który wielkością złota cieszy smysł łakomy, ~Potym nagle
  80   XIX|      zachwianiu mdłego przyrodzenia! ~Cieszyłeś przedtym insze w takiejże
  81  XVII|         Lekarstwo to, prze Bóg żywy, ~Ciężkie na umysł troskliwy! ~Kto
  82    II|          czasem była~Rodzicom swym, w ciężkim je smutku zostawiła.~
  83   XIX|             zwykła piecze?" ~Zatym-em ciężko westchnął i tak mi się zdało, ~
  84    IV|           umrzeć nie mogła, nigdy bez ciężkości~I serdecznego bolu, w którymkolwiek
  85  XIII|                Tu mi kamień, murarze, ciosany połóżcie,~A na nim tę nieszczęsną
  86   XII|        miesięcy nie miała. ~Tak wiele cnót jej młodość i takich dzielności ~
  87    XI|                     TREN XI~ ~Fraszka cnota ! - powiedział Brutus porażony... ~
  88   XVI|            Przeczże się tobie umrzeć, cnotliwemu,~Nie chciało, kiedyś prze
  89   III|               znaczyły twoje przyszłe cnoty.~O słowa! o zabawo! o wdzięczne
  90     I|         szczebiece~Uboga, a na zbójcę coraz się miece,~Prózno ! bo i
  91   XVI|              twemu.~ ~Czemu tak barzo córki swej żałujesz? ~Wszak się
  92   VII|               ubiory ~Mojej namilszej cory!~Po co me smutne oczy za
  93   XIV|            tąż ścieżką swej namilszej córy ~Poszedł szukać i on bród
  94    II|            jako w dordzałości~Dowcipu coś ranego; na to mię przygoda~
  95   XIX|               kupiła?~Że przegróżek i cudzych fuków nie słuchała? ~Że
  96   XIV|             cienie~I w lasy niewesołe cyprysowe żenie.~A ty mię nie zostawaj,
  97   XIX|               leniwy obłapił skrzydły czarnawymi. ~Natenczas mi się matka
  98   XVI|              duszy,~Kto rany ruszy?~ ~Czasie, pożądnej ojcze niepamięci! ~
  99    VI|               Na którą nie tylko moja cząstka ziemieńska, ~Ale i lutnia
 100 XVIII|           dzieci Twoje, ~W szczęśliwe czasy swoje ~Rzadko Cię wspominamy,~
 101    II|                Jaka mię z płaczu mego czeka cześć na poty m.~Nie chciałem
 102    XV|               nadzieję żywiesz? Czego czekasz więcej? ~Czemu śmiercią
 103   VII|               mi przydajecie?~Już ona członeczków swych wami nie odzieje -~
 104   XIX|               W tym doczesnym żywocie człowieczeństwu miło, ~Musi smak swój utracić
 105     I|            wszędy ciśnie! Błąd - wiek człowieczy!~Nie wiem, co lżej : czy
 106   XVI|              woli świat mamy, a głowa~Człowieku zdrowa.~ ~W dostatku będąc,
 107    XV|          radość i twoje wesele?~Widzę czternaście mogił, a ty, nieszczęśliwa ~
 108   XIX|              panem, ~Jako się kolwiek czujesz w pociechy obranem. ~Człowiek
 109   XIX|       przygodzie:~I będziesz w cudzej czulszy niżli w swojej szkodzie?~
 110  XVII|             mi raz tym znaczniejszy, ~Czym-em już był bezpieczniejszy.~  ~
 111    XV|           prędkie strzały albo łuk co czyni ~Niepochybny, o Febe i mściwa
 112   XVI|              Łacniej rzec, widzę, niż czynić i tobie, ~Pióro anielskie,
 113    XI|            wyjawią... ~Żałości! co mi czynisz? Owa już oboje~Mam stracić:
 114     X|          słowicze?~Czyli się w czyścu czyścisz, jesli z strony ciała ~Jakakolwiek
 115     X|          piórka słowicze?~Czyli się w czyścu czyścisz, jesli z strony
 116   XVI|         nabawi. ~Przeklęte szczęście! Czyż snać gorzej duszy,~Kto rany
 117    IX|               Nędznika upatrujesz pod dachem złoconym,~A uboższym nie
 118   XIX|        śmiechu skłonione. ~Patrzę, co dalej będzie, aż matka tak rzecze: ~"
 119   XIX|           wasze strony ~Z krain barzo dalekich, a łzy gorzkie twoje~Przeszły
 120   XIX|            się wraca, a duch, z nieba dany, ~Miałby zginąć ani na miejsca
 121   VII|              paski złocone, ~Matczyne dary płone.~Nie do takiej łożnice,
 122   XIX|               by też dobrze była ~Onę dawną Sybillę wiekiem swym przeżyła. ~
 123     X|                A nie możesz li w onej dawnej swej całości, ~Pociesz mię,
 124   XIX|               A czas co ma za fortel? Dawniejsze świeżymi~Przypadkami wybija,
 125   XIX|            Rzadki, co by do brzegu na desce przypłynął. ~Śmierci zniknąć
 126    XV|            leżą kosą podsieczone~Albo deszczem gwałtownym na ziemię złożone. ~
 127    IV|               ona, by był Bóg chciał, dłuższym wiekiem swoim~Siła pociech
 128    II|            naszladuje,~Tak w nas albo dobrą myśl, albo złą sprawuje.~
 129    VI|              żegnanie tak żałościwe, ~Dobre serce, że od żalu zostało
 130    XI|         pobożność jego ratowała?~Kogo dobroć przypadku złego uchowała? ~
 131   XII|                ludzkie, nierzewniwe, ~Dobrowolne, układne, skromne i wstydliwe. ~
 132   XIX|              staranie! ~Dziewka twoja dobry los, możesz wierzyć, wzięła, ~
 133    XI|         ludzkie rzeczy ~Nie mając ani dobrych, ani złych na pieczy. ~Kędy
 134   XII|           swejże bujności, ~Żniwa nie doczekawszy! Kłosie mój jedyny, ~Jeszcześ
 135 XVIII|               niech nas nie rozpycha ~Doczesna rozkosz licha!~Niechaj na
 136   XIX|               że by też co było~W tym doczesnym żywocie człowieczeństwu
 137 XVIII|            Kiedy mu slońce niebieskie dogrzeje. ~ ~Zgubisz nas prędko,
 138    XV|           winna, albo więc z litości ~Dokonajcie, prze Boga, jej biednej
 139   XIX|           mistrzu, sam się lecz! Czas doktór każdemu,~Ale kto pospolitym
 140     I|            Wszytki a wszytki za raz w dom się mój noście,~A mnie płakać
 141   XIX|          będąc. choć jeszcze słów nie domawiała. ~Jesliżeć też stąd roście
 142   XVI|             mówić, snadnie, ~A śmierć dopiero wtenczas nam należy,~Gdy
 143     V|            listków rodząc,~Sama tylko dopiro szczupłym prątkiem wschodząc:~
 144   VII|          droga, ~Miała cię mać uboga ~Doprowadzić! Nie takąć dać obiecowala~
 145  VIII|         kąciki zawżdy pobiegała. ~Nie dopuściłaś nigdy matce się frasować ~
 146    II|             mógł: owom ominął, jako w dordzałości~Dowcipu coś ranego; na to
 147    XI|           krzyw-li, bez braku każdego dosięże. ~A my rozumy swoje przedsię
 148   XIV|          tylko niedoszłej jagodzie da dostać. ~Gdzie by też tak kamienne
 149     V|             się mej namilszej Orszuli dostało.~Przed oczyma rodziców swoich
 150   XVI|           głowa~Człowieku zdrowa.~ ~W dostatku będąc, ubóstwo chwalemy, ~
 151    IX|             nie skarby wielkimi, ~Ale dosytem mierzysz i przyrodzonymi ~
 152   XIX|             czego jej troskliwa~Matka doszła : co z więtszym utrapieniem
 153   XVI|              Nie chciało, kiedyś prze dotkliwą mowę ~Miał podać głowę?~ ~
 154  XVII|           TREN XVII~ ~Pańska ręka mię dotknęła, ~Wszytkę mi radość odjęta: ~
 155    II|            ominął, jako w dordzałości~Dowcipu coś ranego; na to mię przygoda~
 156    II|            szkoda.~Ani mi teraz łacno dowiadać się o tym,~Jaka mię z płaczu
 157   XIX|             żałości więcej! ~Czego ty doznać możesz sam z siebie napręcej! ~
 158   XIX|           Także trzymaj o tem, ~Jakoś doznał, ani się frasuj, że tak
 159   XIX|          mniej tego świata niewczasów doznała, ~Drugie po swych namilszych
 160   XIX|           synu mój, rozkoszy bogate! ~Doznałeś, co świat umie i jego kochanie;~
 161   XIX|           ciężkiego siroctwa, nędzne, doznawają. ~Wypchną drugą za męża
 162   XIX|             frasunków tego świata nie doznawszy~Ani grzechem dusze swej
 163   XIX|          prawu powszechnemu, ~Zagródź drogę do serca upadkowi swemu~
 164   XII|            się uradować i przywitać z drogi, ~Każdej roboty pomóc, do
 165    IX|            Kupić by cię, Mądrości, za drogie pieniądze! ~Która, jesli
 166   XIX|               Ani grzechem dusze swej drogiej pomazawszy. ~Jej tedy rzeczy,
 167   III|         ujźrzę, da Pan Bóg, a ty więc drogimi~Rzuć się ojcu do szyje ręczynkami
 168   XIX|              twoje~I stateczność jest droższa! W tę bądź przedsię panem, ~
 169   XIX|           nędzne, doznawają. ~Wypchną drugą za męża leda jako z domu, ~
 170    II|            raczej kolebkę kołysał~I z drugimi nieważne mamkom pieśni pisał,~
 171     V|             ziemie się co wznióswszy, duchem zaraźliwym~Srogiej Śmierci
 172   XIX|            dała. ~Ale między anioły i duchy wiecznymi~Jako wdzięczna
 173   XVI|             błędzie ludzki! O szalone dumy! ~Jako to łacno pisać się
 174   XVI|           szczęście! Czyż snać gorzej duszy,~Kto rany ruszy?~ ~Czasie,
 175    XV|               ach, niebogo -~Składłaś dziateczki swoje zagubione srogo!~Takie
 176 XVIII|              My, nieposłuszne, Panie, dzieci Twoje, ~W szczęśliwe czasy
 177   XII|          podobno barziej nie miłował ~Dziecięcia, żaden barziej nad mię nie
 178    II|              pieśni pisał,~Którymi by dziecinki noworodne spiły~I swoich
 179    II|           TREN II~  ~Jeslim kiedy nad dziećmi piórko miał zabawić, ~A
 180   III|           TREN III~ ~Wzgardziłaś mną, dziedziczko moja ucieszona!~Zdałać się
 181    VI|             ziemieńska, ~Ale i lutnia dziedzicznym prawem spaść miała! ~Tęś
 182   XIX|            kiedy nam co zginie, ~Jako dziękować trzeba, że wżdam co zostało, ~
 183   XII|             cnót jej młodość i takich dzielności ~Nie mogła znieść; upadła
 184    II|         głuchym grobem mej wdzięcznej dziewczyny~I skarżyć się na srogość
 185    XV|            teraz twych siedm' synów i dziewek tak wiele? ~Gdzie pociecha?
 186     X|          człowieka zrzuciwszy i myśli dziewicze, ~Wzięłaś na się postawę
 187   VII|               do takiej łożnice, moja dziewko droga, ~Miała cię mać uboga ~
 188   XIX|         wesele~Mogło porównać z twoim dzisiejszym kłopotem? ~Nie rzeczesz
 189    IV|             tej tu śmiertelności.~Nie dziwuję Niobie, że na martwe ciała~
 190  Epit|                                       EPITAFIUM~HANNIE KOCHANOWSKIEJ~ ~I
 191    XV|                             TREN XV~ ~Erato złotowłosa i ty, wdzięczna
 192    XV|              co czyni ~Niepochybny, o Febe i mściwa bogini?~Albo z
 193   XIX|            swoich miało. ~A tak i ty, folgując prawu powszechnemu, ~Zagródź
 194   XIX|             czas goi.~A czas co ma za fortel? Dawniejsze świeżymi~Przypadkami
 195   XVI|             kamień, a jako się stawi ~Fortuna, takich myśli nas nabawi. ~
 196   XIX|            upatruje ~I serce na oboję fortunę gotuje.~Tego się, synu,
 197   XIX|               chęci. ~Tać jest władza Fortuny, mój namilszy synie, ~Że
 198  VIII|            dopuściłaś nigdy matce się frasować ~Ani ojcu myśleniem zbytnim
 199   XVI|           Żyw-em? Czy mię sen obłudny frasuje? ~Który kościanym oknem
 200    IX|             Który nie wie, co boleść, frasunku nie czuje,~Złym przygodom
 201    IX|        wszytki rzeczy ludzkie masz za fraszkę sobie, ~Jednaką myśl tak
 202    II|     wychowańców lamenty tóliły!~Takie fraszki mnie zbierać pożyteczniej
 203   XIX|               Że przegróżek i cudzych fuków nie słuchała? ~Że boleści
 204     V|     macierzyńskim śladem,~Jeszcze ani gałązek, ani listków rodząc,~Sama
 205    VI|          zielonym~Całą noc prześpiewa gardłkiem swym ucieszonym. ~Prędkoś
 206     I|            liche zbiera, a swe łakome~Gardło pasie; tymczasem matka szczebiece~
 207   XIX|              Ale kto pospolitym torem gardzi, temu~Tak póznego lekarstwa
 208  XVII|           jaśnie, ~Lubo padnąc slońce gaśnie,~Mnie jednako serce boli,~
 209     X|               Orszulo moja wdzięczna, gdzieś mi się podziała? ~W którą
 210     X|              ciężką żałość urodziła? ~Gdzieśkolwiek jest, jesliś jest, lituj
 211   XIX|           posłania rano się ruszyła. ~Giezłeczko białe na niej, włoski pokręcone,~
 212   VII|        obiecowala~Wyprawę, jakąć dała~Giezłeczkoć tylko dała a lichą tkaneczkę; ~
 213   XIX|             mrozem zwyciężcny, ten od głodu zginął, ~Rzadki, co by do
 214    VI|           Przypominać więcej, był jej głos ostateczny.~A matce, słysząc
 215   XVI|           Kiedy po woli świat mamy, a głowa~Człowieku zdrowa.~ ~W dostatku
 216   XVI|             dotkliwą mowę ~Miał podać głowę?~ ~Wywiodłeś wszytkim, nie
 217   VII|             Ojciec ziemie brełeczkę~W główki włożył. - Niestetyż, i posag,
 218    II|             dziś wprawiło,~Płakać nad głuchym grobem mej wdzięcznej dziewczyny~
 219    XV|                 Nieszczęściu, co prze głupi swój rozum cierpiemy), ~
 220     I|            Tak więc smok, upatrzywszy gniazdko kryjome,~Słowiczki liche
 221 XVIII|             obyczajem,~Boć przed Twym gniewem stajem ~Tak, jako śnieg
 222    XV|               i mściwa bogini?~Albo z gniewu, bo winna, albo więc z litości ~
 223   XIV|         pokoja ~Surowego Plutona! Owa go to łzami,~To tymi żałosnymi
 224   XII|              łaski rodziców swych tak godne było. ~Ochędożne, posłuszne,
 225   XVI|             ciebie przygody~Ledwe nie gody!~ ~Śmierć - mówisz - straszna
 226   XIX|         upokoić ciała ;~Ledwie mię na godzinę przed świtaniem swymi ~Sen
 227   XIX|              uprzedzić, co insze czas goi.~A czas co ma za fortel?
 228  XVII|            dać muszę. ~ ~Lubo wstając gore jaśnie, ~Lubo padnąc slońce
 229    XV|         przenikają~I przeźroczystym z góry strumieniem spadają,~Skąd
 230     V|               sadem~Idzie z ziemie ku górze macierzyńskim śladem,~Jeszcze
 231   XVI|        Przeklęte szczęście! Czyż snać gorzej duszy,~Kto rany ruszy?~ ~
 232   XIX|           krain barzo dalekich, a łzy gorzkie twoje~Przeszły aż i umarłych
 233   III|            nie lza, jedno się za tobą gotować ~A stopeczkami twymi ciebie
 234   XIX|              I serce na oboję fortunę gotuje.~Tego się, synu, trzymaj,
 235    XV|            szalonym na wstręcie. ~Ten grób nie jest na martwym, ten
 236    XV|             martwym, ten martwy nie w grobie ~Ale samże jest martwym,
 237    XV|             swą żywa,~Obłapiasz zimne groby, w których - ach, niebogo -~
 238   XIX|              ważniejszy, ~Czym nad to grube ciało duch jest szlachetniejszy. ~
 239   XII|            sieję! ~Ale pospołu z tobą grzebę i nadzieję:~Bo już nigdy
 240   XIX|              świata nie doznawszy~Ani grzechem dusze swej drogiej pomazawszy. ~
 241   XIX|                 Czy je rodzić, czy je grześć? - Takieć pospolicie ~Przysmaki
 242    XV|             podsieczone~Albo deszczem gwałtownym na ziemię złożone. ~W którą
 243  XVII|            ratować; ~Bóg sam mocen to hamować.~
 244  XVII|         powiada;~Lecz się tym żal nie hamuje, ~Owszem, więtszy przystępuje. ~ ~
 245  Epit|                             EPITAFIUM~HANNIE KOCHANOWSKIEJ~ ~I tyś, Hanno,
 246  Epit|         HANNIE KOCHANOWSKIEJ~ ~I tyś, Hanno, za siostrą prędko pospieszyła ~
 247    XV|                Nowa pomsta, nowa kaźń hardą myśl potkała ~Dziatek płacząc
 248    XI|          swoje przedsię udać chcemy: ~Hardzi miedzy prostaki, że nic
 249     I|           Wszytki płacze, wszytki łzy Heraklitowe~I lamenty, i skargi Symonidowe,~
 250    IX|             nie podległ, strachom nie hołduje. ~Ty wszytki rzeczy ludzkie
 251     c|                            Tales sunt hominum mentes, quali pater ipse~
 252   XIX|               a biorą i swoi,~Ale i w hordach część się wielka ich zostoi,~
 253   XIX|              hordach część się wielka ich zostoi,~Gdzie w niewoli
 254     V|         oliwka mała pod wysokim sadem~Idzie z ziemie ku górze macierzyńskim
 255   XVI|             bieży.~ ~Przecz z płaczem idziesz, Arpinie wymowny, ~Z miłej
 256    II|                                  TREN II~  ~Jeslim kiedy nad dziećmi
 257   III|                                  TREN III~ ~Wzgardziłaś mną, dziedziczko
 258     c|           hominum mentes, quali pater ipse~Juppiter auctiferas lustravit
 259    IV|                                  TREN IV~ ~Zgwałciłaś, niepobożna
 260    IX|                                  TREN IX~ ~Kupić by cię, Mądrości,
 261  XIII|      niebaczna śmierci, udziałała~Nie jać onej, ale mnie ona płakać
 262   XIV|            Niech się tylko niedoszłej jagodzie da dostać. ~Gdzie by też
 263   XVI|         prządce zstaje,~Śmierć nam za jaje.~ ~Lecz kiedy nędza albo
 264   VII|               dać obiecowala~Wyprawę, jakąć dała~Giezłeczkoć tylko dała
 265     X|       czyścisz, jesli z strony ciała ~Jakakolwiek zmazeczka na tobie została?~
 266    II|              kości suszę. ~Prózno to! Jakie szczęście ludzi naszladuje,~
 267   XIX|          widzę! Także trzymaj o tem, ~Jakoś doznał, ani się frasuj,
 268   III|           zabawo! o wdzięczne ukłony!~Jakożem ja dziś po was wielce zasmucony!~
 269   XIX|              nagrody."~Tu zniknęła. - Jam się też ocknął. - Aczciem
 270   XIX|            matka tak rzecze: ~"Śpisz, Janie? czy cię żałość twoja zwykła
 271  XVII|           muszę. ~ ~Lubo wstając gore jaśnie, ~Lubo padnąc slońce gaśnie,~
 272    II|                I nie napatrzawszy się jasności słonecznej~Poszła, nieboga,
 273   XIX|              przez sen słuchał czy na jawie.~
 274     I|                co lżej : czy w smutku jawnie żałować, ~Czyli się z przyrodzeniem
 275    VI|           klucze położyć, samej precz jechać, ~Domu rodziców swych miłych
 276    XV|         Sypilu marmor nieprzetrwany, ~Jednak i pod kamieniem żywią skryte
 277    IX|               masz za fraszkę sobie, ~Jednaką myśl tak w szczęściu, jako
 278    II|        Prozerpiny.~Alem użyć w obojgu jednakiej wolności~Nie mógł: owom
 279   VII|          Niestetyż, i posag, i ona ~W jednej skrzynce zamkniona!~
 280   XIX|               być, synu mój, naciężej jednemu. ~Śmiertelna jako i ty twoja
 281   XII|               doczekawszy! Kłosie mój jedyny, ~Jeszcześ mi się był nie
 282   XIX|               są Pańskie sądy; co się Jemu zdało, ~Nalepiej, żeby się
 283     X|        urodziła? ~Gdzieśkolwiek jest, jesliś jest, lituj mej żałości, ~
 284   XIX|          jeszcze słów nie domawiała. ~Jesliżeć też stąd roście żałość,
 285   XII|      doczekawszy! Kłosie mój jedyny, ~Jeszcześ mi się był nie zstał, a
 286     X|            cię przez teskliwe ~Charon jeziora wiezie i napawa zdrojem ~
 287     c|              mentes, quali pater ipse~Juppiter auctiferas lustravit lumine
 288   XIX|              wiecznymi~Jako wdzięczna jutrzenka świeci, a za swymi ~Rodzicami
 289   XVI|          wtenczas nam należy,~Gdy już k'nam bieży.~ ~Przecz z płaczem
 290  VIII|            śpiewała, ~Wszytkiś w domu kąciki zawżdy pobiegała. ~Nie dopuściłaś
 291    XV|          nieprzetrwany, ~Jednak i pod kamieniem żywią skryte rany. ~Jej
 292   XIV|             dostać. ~Gdzie by też tak kamienne ten bóg serce nosił, ~Żeby
 293    XV|              myśl uroję,~Póki jeszcze kamienny w polu słup nie stoję,~Lejąc
 294   XII|         wstydliwe. ~Nigdy ona po ranu karmie nie wspomniała, ~Aż pierwej
 295   XIX|            starości,~Tu śmierć, łzami karmiona, nie ma już wolności. ~Żyjem
 296   XII|                 Ochędożne, posłuszne, karne, niepieszczone, ~Śpiewać,
 297 XVIII|          chcemy. ~ ~Ale ojcowskim nas karz obyczajem,~Boć przed Twym
 298  VIII|       rozśmiać się nikomu. ~Z każdego kąta żałość człowieka ujmuje,~
 299   XIX|             sam się lecz! Czas doktór każdemu,~Ale kto pospolitym torem
 300    XV|          starości! ~Nowa pomsta, nowa kaźń hardą myśl potkała ~Dziatek
 301 XVIII|            Cię pomniemy~Przynamniej w kaźni, gdy w łasce nie chcemy. ~ ~
 302    XI|        dobrych, ani złych na pieczy. ~Kędy jego duch wienie, żaden
 303     X|           Czyś po śmierci tam poszła, kędyś pierwej była, ~Niżeś się
 304   XIX|          porównać z twoim dzisiejszym kłopotem? ~Nie rzeczesz tego, widzę!
 305   XII|                Żniwa nie doczekawszy! Kłosie mój jedyny, ~Jeszcześ mi
 306    VI|        miejsca zasiędę; ~Przyjdzie mi klucze położyć, samej precz jechać, ~
 307   XIX|              psuje, ~Jako ogień suchy knot obraca w perzyny, ~Darmo
 308  XIII|         pamiątkę wydróżcie: ~"Orszula Kochanowska tu leży, kochanie ~Ojcowe
 309  Epit|                      EPITAFIUM~HANNIE KOCHANOWSKIEJ~ ~I tyś, Hanno, za siostrą
 310    II|                Bodajżebych był raczej kolebkę kołysał~I z drugimi nieważne
 311   XIX|             przedsię panem, ~Jako się kolwiek czujesz w pociechy obranem. ~
 312    II|        Bodajżebych był raczej kolebkę kołysał~I z drugimi nieważne mamkom
 313   XIX|              zostanie, sam to Bóg wie komu. ~Biorą drugie i gwałtem,
 314   XIX|             czym nie popadł szkody~Na koniec, w co się on koszt i ona
 315    XV|                Takie więc kwiaty leżą kosą podsieczone~Albo deszczem
 316   XVI|               obłudny frasuje? ~Który kościanym oknem wylatuje,~A ludzkie
 317   XIX|         szkody~Na koniec, w co się on koszt i ona utrata, ~W co się
 318   XIX|               w te tu wasze strony ~Z krain barzo dalekich, a łzy gorzkie
 319     X|            którą stronę, w którąś się krainę udała? ~Czyś ty nad wszytki
 320    IV|       rodzicom nieszczęsnym serca się krajały.~Nigdyć by ona była bez
 321  Epit|              I przed czasem podziemne kraje nawiedziła, ~Aby ociec nieszczęsny
 322    II|              Poszła, nieboga, widzieć krajów nocy wiecznej ! ~A bodaj
 323   XIX|             była;~Póki jej zamierzony kres był, póty żyła.~Krótko wprawdzie!
 324   XIX|       zamierzony kres był, póty żyła.~Krótko wprawdzie! ale w tym człowiek
 325    XV|               stoję,~Lejąc ledwie nie krwawy płacz przez marmór żywy, ~
 326     I|            smok, upatrzywszy gniazdko kryjome,~Słowiczki liche zbiera,
 327    VI|           Jako więc lichy słowiczek w krzaku zielonym~Całą noc prześpiewa
 328    XI|            żaden nie ulęże; ~Praw-li, krzyw-li, bez braku każdego dosięże. ~
 329    II|            albo złą sprawuje.~O prawo krzywdy pełne! O znikomych cieni~
 330   XIX|           niemal wszytkie strawił nad księgami, ~Mało się bawiąc świata
 331    II|          Sroga, nieubłagana, nieużyta ksieni !~Tak li moja Orszula, jeszcze
 332   XIX|                A tu więc takim ci się kształtem ukazała, ~Jakoby się śmiertelnym
 333     X|          podziała? ~W którą stronę, w którąś się krainę udała? ~Czyś
 334    IV|           sercu tak wielkiej żałości,~Której równia nie widzę w tej tu
 335   XIX|          praca i twoje obróciły lata,~Któreś ty niemal wszytkie strawił
 336    IV|       ciężkości~I serdecznego bolu, w którymkolwiek lecie ~Mnie by smutnego
 337    IX|                             TREN IX~ ~Kupić by cię, Mądrości, za drogie
 338   XIX|          sobie swym posagiem pana nie kupiła?~Że przegróżek i cudzych
 339    XV|           zagubione srogo!~Takie więc kwiaty leżą kosą podsieczone~Albo
 340   XVI|       wszytkim, nie wywiodłeś sobie; ~Łacniej rzec, widzę, niż czynić
 341     I|         Słowiczki liche zbiera, a swe łakome~Gardło pasie; tymczasem
 342  XIII|         wielkością złota cieszy smysł łakomy, ~Potym nagle uciecze, a
 343     I|               żale, i frasunki, i rąk łamania, ~Wszytki a wszytki za raz
 344 XVIII|            Przynamniej w kaźni, gdy w łasce nie chcemy. ~ ~Ale ojcowskim
 345   XIV|      przewoźnik wozi blade cienie~I w lasy niewesołe cyprysowe żenie.~
 346   XIV|            nieszczęsne, którymi przed laty ~Puszczał się w ziemię Orfeus
 347   XIX|                 Która w swych młodych leciech wzięta jest do nieba ~Żadnych
 348   XIX|                 Wypchną drugą za męża leda jako z domu, ~A majętność
 349    XV|       kamienny w polu słup nie stoję,~Lejąc ledwie nie krwawy płacz
 350  XVII|                  A ja zatym łzy niech leję, ~Bom stracił wszytkę nadzieję, ~
 351   XIX|              gardzi, temu~Tak póznego lekarstwa czekać nie przystoi! ~Rozumem
 352  XVII|            zelżywość serce bodzie. ~ ~Lekarstwo to, prze Bóg żywy, ~Ciężkie
 353   XVI|        chwalemy, ~W rozkoszy - żałość lekce szacujemy, ~A póki wełny
 354  XVII|          szaleje. ~ ~Kto zaś na płacz lekkość wkłada, ~Słyszę dobrze,
 355   XIX|            przed świtaniem swymi ~Sen leniwy obłapił skrzydły czarnawymi. ~
 356   VII|          twardy, nieprzespany... ~Już letniczek pisany~I uploteczki wniwecz,
 357   XIX|              pracej, od frasunków, od łez, od żałośni, ~Czego świat
 358    XV|              srogo!~Takie więc kwiaty leżą kosą podsieczone~Albo deszczem
 359  XIII|                Orszula Kochanowska tu leży, kochanie ~Ojcowe albo raczej
 360     I|           gniazdko kryjome,~Słowiczki liche zbiera, a swe łakome~Gardło
 361    VI|             prześpiewając, ~Jako więc lichy słowiczek w krzaku zielonym~
 362     X|              wysoko wniesiona~I tam w liczbę aniołków małych policzona? ~
 363     V|              Jeszcze ani gałązek, ani listków rodząc,~Sama tylko dopiro
 364     X|      Gdzieśkolwiek jest, jesliś jest, lituj mej żałości, ~A nie możesz
 365   XIX|        staranie! ~Dziewka twoja dobry los, możesz wierzyć, wzięła, ~
 366   VII|             dary płone.~Nie do takiej łożnice, moja dziewko droga, ~Miała
 367    II|            Prózno to! Jakie szczęście ludzi naszladuje,~Tak w nas albo
 368    XV|       pociechę w swych troskach biorą ludzie smutni! ~Uspokójcie na chwilę
 369   XVI|             błąd na jawi.~ ~O błędzie ludzki! O szalone dumy! ~Jako to
 370  XVII|                widzi, ~A z przestrogi ludzkiej szydzi, ~Zadał mi raz tym
 371    XV|            wasze prędkie strzały albo łuk co czyni ~Niepochybny, o
 372     c|         Juppiter auctiferas lustravit lumine terras.~
 373     c|              ipse~Juppiter auctiferas lustravit lumine terras.~
 374 XVIII|           męka. ~ ~Ale od wieku Twoja lutość słynie,~A pierwej świat
 375     V|         Persefono,~Mogłażeś tak wielu łzam dać upłynąć płono?~
 376     I|              człowieczy!~Nie wiem, co lżej : czy w smutku jawnie żałować, ~
 377    II|              mego czeka cześć na poty m.~Nie chciałem żywym śpiewać,
 378   VII|             dziewko droga, ~Miała cię mać uboga ~Doprowadzić! Nie
 379     I|              świecie?~Wszytko prózno! Macamy, gdzie miękcej w rzeczy,~
 380   XIX|        godziny. ~Czyli nas już umarłe macie za stracone~I którym już
 381     V|               Idzie z ziemie ku górze macierzyńskim śladem,~Jeszcze ani gałązek,
 382   XVI|            świat wszytek miastem jest mądremu~Widzeniu twemu.~ ~Czemu
 383    IX|               TREN IX~ ~Kupić by cię, Mądrości, za drogie pieniądze! ~Która,
 384   XIX|               tu miejsca przygody nie mają, ~Tu choroby nie najdzie,
 385   XIX|          wszech rzeczy widziem w jego majestacie, ~Czego wy, w ciele będąc,
 386   XIX|             męża leda jako z domu, ~A majętność zostanie, sam to Bóg wie
 387     V|                  TREN V~ ~Jako oliwka mała pod wysokim sadem~Idzie
 388  XIII|         umierała lub się nie rodziła!~Małe pociechy płacę wielkim żalem
 389  VIII|         jakoby nikogo nie było:~Jedną maluczką duszą tak wiele ubyło.~Tyś
 390     X|               I tam w liczbę aniołków małych policzona? ~Czyliś do raju
 391   XII|              swych sługi. ~A to w tak małym wieku sobie poczynała,~Że
 392    XI|             mi czynisz? Owa już oboje~Mam stracić: i pociechę, i baczenie
 393    II|          kołysał~I z drugimi nieważne mamkom pieśni pisał,~Którymi by
 394   XVI|          rozumy, ~Kiedy po woli świat mamy, a głowa~Człowieku zdrowa.~ ~
 395     X|               snem, lubo cieniem, lub marą nikczemną!~
 396    XV|          skamieniała~I stoi na Sypilu marmor nieprzetrwany, ~Jednak i
 397    XV|         ledwie nie krwawy płacz przez marmór żywy, ~Żalu ciężkiego pamięć
 398     V|            rodzicom troskliwym ~U nóg martwa upadła. O zła Persefono,~
 399    IV|             Nie dziwuję Niobie, że na martwe ciała~Swoich namilszych
 400    XV|              nie jest na martwym, ten martwy nie w grobie ~Ale samże
 401   VII|            wniwecz, i paski złocone, ~Matczyne dary płone.~Nie do takiej
 402     V|      przyrodzonej,~Upada przed nogami matki ulubionej -~Takci się mej
 403   XIX|    szczepienia~I ratować w zachwianiu mdłego przyrodzenia! ~Cieszyłeś
 404     V|           sadownik podciął ukwapliwy,~Mdleje zaraz, a zbywszy siły przyrodzonej,~
 405   VII|           Mojej namilszej cory!~Po co me smutne oczy za sobą ciągniecie, ~
 406 XVIII|               niełaska jest nam sroga męka. ~ ~Ale od wieku Twoja lutość
 407     c|                    Tales sunt hominum mentes, quali pater ipse~Juppiter
 408   XIX|          doznawają. ~Wypchną drugą za męża leda jako z domu, ~A majętność
 409   XIX|                a duch, z nieba dany, ~Miałby zginąć ani na miejsca swe
 410   XIX|            nieszczęście w ręku swoich miało. ~A tak i ty, folgując prawu
 411   XIX|        weselszymi,~Czasem też z tejże miary; co człowiek z baczeniem~
 412   XVI|           budowny, ~Ale świat wszytek miastem jest mądremu~Widzeniu twemu.~ ~
 413    II|               ród a śmierć poznała?~A miasto pociech, które winna z czasem
 414   XIX|              tego baczyć nie chce ani mieć w pamięci, ~Co mu też czasem
 415     I|          Uboga, a na zbójcę coraz się miece,~Prózno ! bo i na sarnę
 416 XVIII|                za Twe życzliwości. ~ ~Miej nas na wodzy, niech nas
 417     I|         Wszytko prózno! Macamy, gdzie miękcej w rzeczy,~A ono wszędy ciśnie!
 418    IX|         skarby wielkimi, ~Ale dosytem mierzysz i przyrodzonymi ~Potrzebami.
 419   XII|             Że więcej nad trzydzieści miesięcy nie miała. ~Tak wiele cnót
 420    XI|                 Nieznajomy wróg jakiś miesza ludzkie rzeczy ~Nie mając
 421    IV|                 Żem widział umierając miłe dziecię swoje! ~Widziałem,
 422   XVI|          idziesz, Arpinie wymowny, ~Z miłej ojczyzny? Wszak nie Rzym
 423   XIX|               żywocie człowieczeństwu miło, ~Musi smak swój utracić
 424 XVIII|            Tobą są występy moje,~Lecz miłosierdzie Twoje ~Przewyssza wszytki
 425   XII|            ojciec podobno barziej nie miłował ~Dziecięcia, żaden barziej
 426    VI|          jechać, ~Domu rodziców swych miłych wiecznie zaniechać." ~To
 427   XIX|        wiekiem swym przeżyła. ~To, co mimo być potym, uprzedzić wolała; ~
 428 XVIII|               płynie, ~A także prędko minie,~Kiedy po nas wdzięczności~
 429   XIX|               swojej szkodzie?~Teraz, mistrzu, sam się lecz! Czas doktór
 430   XII|            miała. ~Tak wiele cnót jej młodość i takich dzielności ~Nie
 431   XIX|            nie trzeba, ~Która w swych młodych leciech wzięta jest do nieba ~
 432   XIX|              uprzedzić wolała; ~Tymże mniej tego świata niewczasów doznała, ~
 433  XVII|          rozum miał ratować; ~Bóg sam mocen to hamować.~
 434     I|               z przyrodzeniem gwałtem mocować?~
 435   XII|                 Aż pierwej Bogu swoje moditwy oddała.~Nie poszła spać,
 436   XIX|               za swymi ~Rodzicami się modli, jako to umiała~Z wami będąc.
 437    XV|             wesele?~Widzę czternaście mogił, a ty, nieszczęśliwa ~I
 438     V|              upadła. O zła Persefono,~Mogłażeś tak wielu łzam dać upłynąć
 439    IV|               A przynamniej tymczasem mogłem był odprawić ~Wiek swój
 440   XIX|           pociecha twoja i ono wesele~Mogło porównać z twoim dzisiejszym
 441     I|               rozdzieliła~I wszytkich moich pociech nagle zbawiła.~Tak
 442     X|             ty nie wiesz nic o płaczu mojem? ~Czy, człowieka zrzuciwszy
 443   XII|              nie wznidziesz ani przed mojema ~Wiekom wiecznie zakwitniesz
 444   XIX|            poczęta, ~Jako gdy kto, na morze nowo się puściwszy,~A tam
 445  XVII|            Tobą skryć może? ~ ~Prózno morzem nie pływamy, ~Prózno w bitwach
 446   XVI|         chciało, kiedyś prze dotkliwą mowę ~Miał podać głowę?~ ~Wywiodłeś
 447  XIII|           zabrała. ~Wzięłaś mi, zgoła mówiąc, dusze połowicę; ~Ostatek
 448  VIII|           wiele ubyło.~Tyś za wszytki mówiła, za wszytki śpiewała, ~Wszytkiś
 449   XVI|            Ledwe nie gody!~ ~Śmierć - mówisz - straszna tylko niezbożnemu. ~
 450    XV|               matko (jesli przyczytać możemy , ~Nieszczęściu, co prze
 451   XIX|           ślepe skały powpadali; ~Ten mrozem zwyciężcny, ten od głodu
 452    XV|          czyni ~Niepochybny, o Febe i mściwa bogini?~Albo z gniewu, bo
 453  XIII|              tesknicę. ~Tu mi kamień, murarze, ciosany połóżcie,~A na
 454    II|             na świecie ~Nie umiawszy, musiała w ranym umrzeć lecie? ~I
 455   XIX|             dobrej woli nie pójdziem, musiemy,~A co wszystkich jednako
 456    VI|     szczebiotko droga! ~Nie nasyciłaś mych uszu swymi piosnkami,~I
 457    XV|          pamięć i znak nieszczęśliwy.~Mylę się? czyli, patrząc na ludzkie
 458   XVI|             Fortuna, takich myśli nas nabawi. ~Przeklęte szczęście! Czyż
 459   XIX|               Tobie ma być, synu mój, naciężej jednemu. ~Śmiertelna jako
 460 XVIII|            złości. ~Użyj dziś, Panie, nade mną litości!~
 461   XIX|               jeden jest Pan smutku i nagrody."~Tu zniknęła. - Jam się
 462   XIX|             nie mają, ~Tu choroby nie najdzie, tu nie masz starości,~Tu
 463   XIX|             sądy; co się Jemu zdało, ~Nalepiej, żeby się też i nam podobało.~
 464   XVI|           śmierć dopiero wtenczas nam należy,~Gdy już k'nam bieży.~ ~
 465 XVIII|           wiekuisty Panie, ~Jesli nad nami stanie~Twa ciężka boska
 466   XIX|               niewątpliwie, ~Że twoja namilejsza Orszuleczka żywie.~A tu
 467   XIV|     zmiękczywa pieśniami, ~Że mi moję namilszą dziewkę jeszcze wróci, ~
 468   XIX|              jest władza Fortuny, mój namilszy synie, ~Że nie tak uskarżać
 469    IX|           Zawżdy niesiesz. Ty śmierci namniej się nie boisz, ~Bezpieczna,
 470   XIX|                 Darmo nie upuszczając namniejszej godziny. ~Czyli nas już
 471    II|            ranym umrzeć lecie? ~I nie napatrzawszy się jasności słonecznej~
 472     X|               Charon jeziora wiezie i napawa zdrojem ~Niepomnym, że ty
 473   XIX|            doznać możesz sam z siebie napręcej! ~Ucieszyłeś się kiedy z
 474  XIII|            Ojcowe albo raczej płacz i narzekanie. ~Opakeś to, niebaczna śmierci,
 475    VI|               szczebiotko droga! ~Nie nasyciłaś mych uszu swymi piosnkami,~
 476   III|              stopeczkami twymi ciebie naszladować.~Tam cię ujźrzę, da Pan
 477    II|             to! Jakie szczęście ludzi naszladuje,~Tak w nas albo dobrą myśl,
 478   XIX|         obłapił skrzydły czarnawymi. ~Natenczas mi się matka włamie ukazała,~
 479  Epit|          przed czasem podziemne kraje nawiedziła, ~Aby ociec nieszczęsny
 480   XIX|             wielkie obaczywszy, ~Woli nazad do brzegu. Drudzy, co podali ~
 481    VI|               ucieszonym. ~Prędkoś mi nazbyt umilkła! Nagle cię sroga~
 482   XVI|             nam za jaje.~ ~Lecz kiedy nędza albo żal przypadnie, ~Ali
 483   XIX|         zostają~I ciężkiego siroctwa, nędzne, doznawają. ~Wypchną drugą
 484    IX|            okiem swym nieuchronionym ~Nędznika upatrujesz pod dachem złoconym,~
 485   XIX|           które tak są usadzone,~Że w nich więcej frasunków i żałości
 486  XIII|               narzekanie. ~Opakeś to, niebaczna śmierci, udziałała~Nie jać
 487   XIX|             nowo się puściwszy,~A tam niebezpieczeństwo wielkie obaczywszy, ~Woli
 488   XIX|            sobie świat słodzicie! -~W niebie szczere rozkoszy, a do tego
 489 XVIII|            niszczeje,~Kiedy mu slońce niebieskie dogrzeje. ~ ~Zgubisz nas
 490    XV|               groby, w których - ach, niebogo -~Składłaś dziateczki swoje
 491 XVIII|               Doczesna rozkosz licha!~Niechaj na Cię pomniemy~Przynamniej
 492    IV|        Widziałem, kiedyś trzęsła owoc niedordzały,~A rodzicom nieszczęsnym
 493   XIV|              zostać, ~Niech się tylko niedoszłej jagodzie da dostać. ~Gdzie
 494   XIX|              A wyrzec też, co lepiej, niełacno przypada.~Skryte są Pańskie
 495 XVIII|               ciężka boska ręka;~Sama niełaska jest nam sroga męka. ~ ~
 496   XIX|              obróciły lata,~Któreś ty niemal wszytkie strawił nad księgami, ~
 497    II|         przygoda~Gwałtem wbiła i moja nienagrodna szkoda.~Ani mi teraz łacno
 498    IX|               nie boisz, ~Bezpieczna, nieodmienna, niepożyta stoisz.~Ty bogactwa
 499   XIX|            myśli, a chowaj się na te ~Nieodmienne, synu mój, rozkoszy bogate! ~
 500  XIII|            wielkim żalem swoim~Za tym nieodpowiednym pożegnaniem twoim. ~Omyliłaś