Tren

 501   XVI|                Czasie, pożądnej ojcze niepamięci! ~W co ani rozum, ani trafią
 502   XIX|             ocknął. - Aczciem prawie ~Niepewien, jeslim przez sen słuchał
 503   XII|          Ochędożne, posłuszne, karne, niepieszczone, ~Śpiewać, mówić, rymować
 504   XIX|            podobało.~Łzy w tej mierze niepłatne; gdy raz dusza ciała ~Odbieży,
 505    XV|            strzały albo łuk co czyni ~Niepochybny, o Febe i mściwa bogini?~
 506     X|              wiezie i napawa zdrojem ~Niepomnym, że ty nie wiesz nic o płaczu
 507 XVIII|                      TREN XVIII~ ~My, nieposłuszne, Panie, dzieci Twoje, ~W
 508    IX|              Bezpieczna, nieodmienna, niepożyta stoisz.~Ty bogactwa nie
 509   VII|               ją sen żelazny, twardy, nieprzespany... ~Już letniczek pisany~
 510    XV|               I stoi na Sypilu marmor nieprzetrwany, ~Jednak i pod kamieniem
 511   XIX|             już wolności. ~Żyjem wiek nieprzeżyty, wiecznej używamy ~Dobrej
 512  XVII|          mając zranioną duszę, ~Rad i nierad płakać muszę,~Co snać nie
 513   XII|        Roztropne, obyczajne, ludzkie, nierzewniwe, ~Dobrowolne, układne, skromne
 514    IX|              jako i w żałobie ~Zawżdy niesiesz. Ty śmierci namniej się
 515   VII|          brełeczkę~W główki włożył. - Niestetyż, i posag, i ona ~W jednej
 516    XV|              czternaście mogił, a ty, nieszczęśliwa ~I podobno tak długo nad
 517  Epit|          kraje nawiedziła, ~Aby ociec nieszczęsny za raz odżałował ~Wszytkiego,
 518    IV|               niedordzały,~A rodzicom nieszczęsnym serca się krajały.~Nigdyć
 519    II|              O znikomych cieni~Sroga, nieubłagana, nieużyta ksieni !~Tak li
 520    IX|             Potrzebami. Ty okiem swym nieuchronionym ~Nędznika upatrujesz pod
 521   XIX|               przynamniej prze bojaźń nieuchronnej zdrady. ~Czegóż płaczesz,
 522   XIV|         dziewkę jeszcze wróci, ~A ten nieuśmierzony we mnie żal ukróci.~Zginąć
 523   XIX|           Znowu mówić poczęła : "Twój nieutolony~Płacz, synu mój, przywiódł
 524    II|             cieni~Sroga, nieubłagana, nieużyta ksieni !~Tak li moja Orszula,
 525   XIX|            się ty nie frasuj, a wierz niewątpliwie, ~Że twoja namilejsza Orszuleczka
 526    II|           kolebkę kołysał~I z drugimi nieważne mamkom pieśni pisał,~Którymi
 527   XIX|               Tymże mniej tego świata niewczasów doznała, ~Drugie po swych
 528   XIV|            wozi blade cienie~I w lasy niewesołe cyprysowe żenie.~A ty mię
 529   XIX|             schodzi ~Ani za sobą nocy niewidomej wodzi.~Twórcę wszech rzeczy
 530   XIX|            wielka ich zostoi,~Gdzie w niewoli pogańskiej i w służbie sromotnej ~
 531   XVI|               mówisz - straszna tylko niezbożnemu. ~Przeczże się tobie umrzeć,
 532   XIX|              Sił twoich i tak zdrowie nieznacznie twe psuje, ~Jako ogień suchy
 533    XI|            przypadku złego uchowała? ~Nieznajomy wróg jakiś miesza ludzkie
 534    IV|       nieszczęsnym serca się krajały.~Nigdyć by ona była bez wielkiej
 535     X|                lubo cieniem, lub marą nikczemną!~
 536  VIII|           swoim! ~Pełno nas, a jakoby nikogo nie było:~Jedną maluczką
 537  VIII|        zabawki, nie masz rozśmiać się nikomu. ~Z każdego kąta żałość
 538  XIII|                ciosany połóżcie,~A na nim tę nieszczęsną pamiątkę
 539    XV|              potkała ~Dziatek płacząc Niobe sama skamieniała~I stoi
 540    IV|            śmiertelności.~Nie dziwuję Niobie, że na martwe ciała~Swoich
 541 XVIII|               stajem ~Tak, jako śnieg niszczeje,~Kiedy mu slońce niebieskie
 542     X|          poszła, kędyś pierwej była, ~Niżeś się na mą ciężką żałość
 543   III|         barziej uszczuplona~Ojczyzna, niżlibyś ty przestać na niej miała.~
 544  XIII|             twoim. ~Omyliłaś mię jako nocny sen znikomy,~Który wielkością
 545     V|                rodzicom troskliwym ~U nóg martwa upadła. O zła Persefono,~
 546     V|             przyrodzonej,~Upada przed nogami matki ulubionej -~Takci
 547   XIX|             ludzkie przygody ~Ludzkie noś; jeden jest Pan smutku i
 548     I|          wszytki za raz w dom się mój noście,~A mnie płakać mej wdzięcznej
 549   XIV|            tak kamienne ten bóg serce nosił, ~Żeby tam smutny człowiek
 550    VI|               już po sobie okazowała,~Nowe piosnki sobie tworząc, nie
 551   XIX|                Jako gdy kto, na morze nowo się puściwszy,~A tam niebezpieczeństwo
 552    II|           pisał,~Którymi by dziecinki noworodne spiły~I swoich wychowańców
 553   XIX|             niebezpieczeństwo wielkie obaczywszy, ~Woli nazad do brzegu.
 554   VII|            Doprowadzić! Nie takąć dać obiecowala~Wyprawę, jakąć dała~Giezłeczkoć
 555  VIII|             tego, to owego wdzięcznie obłapiając~I onym swym uciesznym śmiechem
 556    XV|              długo nad wolą swą żywa,~Obłapiasz zimne groby, w których -
 557   XIX|           świtaniem swymi ~Sen leniwy obłapił skrzydły czarnawymi. ~Natenczas
 558   XVI|          duszę.~ ~Żyw-em? Czy mię sen obłudny frasuje? ~Który kościanym
 559    II|               Prozerpiny.~Alem użyć w obojgu jednakiej wolności~Nie mógł:
 560   XIX|                 Jako ogień suchy knot obraca w perzyny, ~Darmo nie upuszczając
 561   XIX|            kolwiek czujesz w pociechy obranem. ~Człowiek urodziwszy się
 562   XIX|          prózno upatrzacie.~Tu w czas obróć swe myśli, a chowaj się
 563   XIX|                W co się praca i twoje obróciły lata,~Któreś ty niemal wszytkie
 564   XII|             trafić; wyrazić postawę, ~Obyczaje panieńskie umieć i zabawę; ~
 565 XVIII|                Ale ojcowskim nas karz obyczajem,~Boć przed Twym gniewem
 566   XII|           umieć i zabawę; ~Roztropne, obyczajne, ludzkie, nierzewniwe, ~
 567   VII|                TREN VII~ ~Nieszczęsne ochędóstwo, żałosne ubiory ~Mojej namilszej
 568   XII|       rodziców swych tak godne było. ~Ochędożne, posłuszne, karne, niepieszczone, ~
 569  Epit|      podziemne kraje nawiedziła, ~Aby ociec nieszczęsny za raz odżałował ~
 570   XII|         wiecznie zakwitniesz smutnymi oczema.~
 571     V|      namilszej Orszuli dostało.~Przed oczyma rodziców swoich rostąc,
 572    IV|          lecie ~Mnie by smutnego była odbiegła na świecie;~Alem ja już
 573  XIII|          Potymeś mię, smutnego, nagle odbieżała~I wszytki moje z sobą pociechy
 574   XIX|       niepłatne; gdy raz dusza ciała ~Odbieży, prózno czekać, by się wrócić
 575   XII|            pierwej Bogu swoje moditwy oddała.~Nie poszła spać, aż pierwej
 576  XVII|          dotknęła, ~Wszytkę mi radość odjęta: ~Ledwe w sobie czuję duszę ~
 577    IX|          człowieka tylko nie w anioła odmienić, ~Który nie wie, co boleść,
 578    IV|      przynamniej tymczasem mogłem był odprawić ~Wiek swój i Persefonie
 579  Epit|              ociec nieszczęsny za raz odżałował ~Wszytkiego, a na trwalsze
 580   VII|            członeczków swych wami nie odzieje -~Nie masz, nie masz nadzieje!~
 581   XIX|          nieznacznie twe psuje, ~Jako ogień suchy knot obraca w perzyny, ~
 582   XIX|          dziewkę twoją, ~Abyś ją mógł oglądać jeszcze, a tę swoją ~Serdeczną
 583    II|               A bodaj ani była świata oglądała!~Co bowiem więcej, jeno
 584   III|            moja ucieszona!~Zdałać się ojca twego barziej uszczuplona~
 585  XIII|        Kochanowska tu leży, kochanie ~Ojcowe albo raczej płacz i narzekanie. ~
 586    VI|           zaniechać." ~To i czego żal ojcowski nie da serdeczny ~Przypominać
 587 XVIII|              łasce nie chcemy. ~ ~Ale ojcowskim nas karz obyczajem,~Boć
 588   XVI|             ruszy?~ ~Czasie, pożądnej ojcze niepamięci! ~W co ani rozum,
 589   III|             twego barziej uszczuplona~Ojczyzna, niżlibyś ty przestać na
 590   XVI|             Arpinie wymowny, ~Z miłej ojczyzny? Wszak nie Rzym budowny, ~
 591    VI|             Tęś nadzieję już po sobie okazowała,~Nowe piosnki sobie tworząc,
 592    IX|         przyrodzonymi ~Potrzebami. Ty okiem swym nieuchronionym ~Nędznika
 593   XVI|             frasuje? ~Który kościanym oknem wylatuje,~A ludzkie myśli
 594   III|              wieki ani mojej tesknice okrócisz!~Nie lza, nie lza, jedno
 595     I|                Prózno ! bo i na sarnę okrutnik zmierza,~A ta nieboga ledwe
 596     V|                         TREN V~ ~Jako oliwka mała pod wysokim sadem~Idzie
 597    II|               wolności~Nie mógł: owom ominął, jako w dordzałości~Dowcipu
 598  XIII|    nieodpowiednym pożegnaniem twoim. ~Omyliłaś mię jako nocny sen znikomy,~
 599   XIX|             Swoje szkody tak szacuj i omyłki swoje, ~Abyś nie przepamiętał,
 600   XIX|            mogła, by też dobrze była ~Onę dawną Sybillę wiekiem swym
 601  XIII|             uciecze, a temu na jawi~Z onych skarbów jeno chęć a żądzą
 602  VIII|               wdzięcznie obłapiając~I onym swym uciesznym śmiechem
 603  XIII|           raczej płacz i narzekanie. ~Opakeś to, niebaczna śmierci, udziałała~
 604   XIV|           laty ~Puszczał się w ziemię Orfeus szukając swej straty? ~Żebych
 605   XIX|             włamie ukazała,~A na ręku Orszulę moję wdzięczną miała, ~Jaka
 606   XIX|    niewątpliwie, ~Że twoja namilejsza Orszuleczka żywie.~A tu więc takim ci
 607     V|               Takci się mej namilszej Orszuli dostało.~Przed oczyma rodziców
 608    VI|      Przypominać więcej, był jej głos ostateczny.~A matce, słysząc żegnanie
 609  XIII|              mówiąc, dusze połowicę; ~Ostatek przy mnie został na wieczną
 610    IX|              Terazem nagle z stopniów ostatnich zrzucony~I między insze,
 611    IV|                Wiek swój i Persefonie ostatniej się stawić,~Nie uczuwszy
 612     V|         prątkiem wschodząc:~Tę jesli, ostre ciernie lub rodne pokrzywy~
 613  XVII|              utoli. ~ ~Oczu nigdy nie osuszę -~I tak wiecznie płakać
 614     V|            zaraźliwym~Srogiej Śmierci otchniona, rodzicom troskliwym ~U
 615  VIII|            głowy psować, ~To tego, to owego wdzięcznie obłapiając~I
 616    II|          jednakiej wolności~Nie mógł: owom ominął, jako w dordzałości~
 617   XVI|       wylatuje,~A ludzkie myśli tym i owym bawi, ~Co błąd na jawi.~ ~
 618   XIX|        wdzięczną miała, ~Jaka więc po paciorek do mnie przychodziła, ~Skoro
 619  XVII|            wstając gore jaśnie, ~Lubo padnąc slońce gaśnie,~Mnie jednako
 620   XIX|            pamięci, ~Co mu też czasem padnie wedle jego chęci. ~Tać jest
 621  XIII|               A na nim tę nieszczęsną pamiątkę wydróżcie: ~"Orszula Kochanowska
 622    XV|          marmór żywy, ~Żalu ciężkiego pamięć i znak nieszczęśliwy.~Mylę
 623   XIX|            baczyć nie chce ani mieć w pamięci, ~Co mu też czasem padnie
 624   XIX|                Że sobie swym posagiem pana nie kupiła?~Że przegróżek
 625   XIX|           droższa! W tę bądź przedsię panem, ~Jako się kolwiek czujesz
 626   XII|            wyrazić postawę, ~Obyczaje panieńskie umieć i zabawę; ~Roztropne,
 627  XVII|                           TREN XVII~ ~Pańska ręka mię dotknęła, ~Wszytkę
 628   XIX|          niełacno przypada.~Skryte są Pańskie sądy; co się Jemu zdało, ~
 629   XIX|            bezpieczne; ~Tu troski nie panują, tu pracej nie znają,~Tu
 630     I|           zbiera, a swe łakome~Gardło pasie; tymczasem matka szczebiece~
 631   VII|               I uploteczki wniwecz, i paski złocone, ~Matczyne dary
 632     c|            sunt hominum mentes, quali pater ipse~Juppiter auctiferas
 633   XIX|           serca upadkowi swemu~A w to patrzaj, co uszło ręki złej przygody;~
 634   XIX|           oczy ku śmiechu skłonione. ~Patrzę, co dalej będzie, aż matka
 635    XV|         ptastwo pije; a ta w wiecznym pęcie ~Tkwi w rogu skały wiatrom
 636    II|             sprawuje.~O prawo krzywdy pełne! O znikomych cieni~Sroga,
 637  VIII|               tym zniknieniem swoim! ~Pełno nas, a jakoby nikogo nie
 638    IV|             był odprawić ~Wiek swój i Persefonie ostatniej się stawić,~Nie
 639     V|              nóg martwa upadła. O zła Persefono,~Mogłażeś tak wielu łzam
 640   XIX|             ogień suchy knot obraca w perzyny, ~Darmo nie upuszczając
 641   XIX|               cię żałość twoja zwykła piecze?" ~Zatym-em ciężko westchnął
 642    XI|             ani dobrych, ani złych na pieczy. ~Kędy jego duch wienie,
 643   III|              Z ranym rozumem twoim, z pięknymi przymioty,~Z których się
 644    IX|              cię, Mądrości, za drogie pieniądze! ~Która, jesli prawdziwie
 645     I|              A ta nieboga ledwe umyka pierza.~"Prózno płakać" - podobno
 646    II|               drugimi nieważne mamkom pieśni pisał,~Którymi by dziecinki
 647   XIV|             tymi żałosnymi zmiękczywa pieśniami, ~Że mi moję namilszą dziewkę
 648   XIX|            służbie sromotnej ~Łzy swe piją czekając śmierci wszytkokrotnej.~
 649    XV|        spadają,~Skąd źwierz i ptastwo pije; a ta w wiecznym pęcie ~
 650     X|              Wzięłaś na się postawę i piórka słowicze?~Czyli się w czyścu
 651    II|              Jeslim kiedy nad dziećmi piórko miał zabawić, ~A kwoli temu
 652   XVI|           widzę, niż czynić i tobie, ~Pióro anielskie, duszę toż w przygodzie,~
 653    VI|             nasyciłaś mych uszu swymi piosnkami,~I tę trochę teraz płacę
 654    VI|              po sobie okazowała,~Nowe piosnki sobie tworząc, nie zamykając ~
 655   XVI|          szalone dumy! ~Jako to łacno pisać się z rozumy, ~Kiedy po
 656    II|        drugimi nieważne mamkom pieśni pisał,~Którymi by dziecinki noworodne
 657   VII|        nieprzespany... ~Już letniczek pisany~I uploteczki wniwecz, i
 658     I|                        TREN I~Wszytki płacze, wszytki łzy Heraklitowe~
 659   XVI|               k'nam bieży.~ ~Przecz z płaczem idziesz, Arpinie wymowny, ~
 660   XIX|          nieuchronnej zdrady. ~Czegóż płaczesz, prze Boga? Czegóż nie zażyła? ~
 661    XI|           Tępy na to! Sny lekkie, sny płoche nas bawią, ~Które się nam
 662     V|            tak wielu łzam dać upłynąć płono?~
 663   XIV|           pódź aż do pokoja ~Surowego Plutona! Owa go to łzami,~To tymi
 664 XVIII|                że to z Twej łaski nam płynie, ~A także prędko minie,~
 665  XVII|            może? ~ ~Prózno morzem nie pływamy, ~Prózno w bitwach nie bywamy: ~
 666  VIII|         Wszytkiś w domu kąciki zawżdy pobiegała. ~Nie dopuściłaś nigdy matce
 667    XI|            każdej strony! ~Kogo kiedy pobożność jego ratowała?~Kogo dobroć
 668   III|               wielce zasmucony!~A ty, pociecho moja, już mi się nie wrócisz~
 669     X|            onej dawnej swej całości, ~Pociesz mię, jako możesz, a staw'
 670   XIX|       pomilczawszy mało, ~Znowu mówić poczęła : "Twój nieutolony~Płacz,
 671   XIX|             swoich rzeczach sobie tak poczęta, ~Jako gdy kto, na morze
 672   XIX|             tego trudno się zdzierać! Pocznimy, co chcemy, ~Jesli po dobrej
 673   XII|               w tak małym wieku sobie poczynała,~Że więcej nad trzydzieści
 674   XVI|              prze dotkliwą mowę ~Miał podać głowę?~ ~Wywiodłeś wszytkim,
 675   XIX|           nazad do brzegu. Drudzy, co podali ~Żagle wiatrom, na ślepe
 676     V|         pokrzywy~Uprzątając, sadownik podciął ukwapliwy,~Mdleje zaraz,
 677    IX|             czuje,~Złym przygodom nie podległ, strachom nie hołduje. ~
 678   XIX|          Nalepiej, żeby się też i nam podobało.~Łzy w tej mierze niepłatne;
 679  XVII|          nieszczęście wszędzie, ~Choć podobieństwa nie będzie. ~ ~Wiodłem swój
 680  XVII|              sam wie o sobie:~Tak mię podparł w mej chorobie. ~ ~Czasem
 681    XV|           Takie więc kwiaty leżą kosą podsieczone~Albo deszczem gwałtownym
 682   XIV|             moja, ~Ale ze mną pospołu pódź aż do pokoja ~Surowego Plutona!
 683     X|              wdzięczna, gdzieś mi się podziała? ~W którą stronę, w którąś
 684  Epit|           pospieszyła ~I przed czasem podziemne kraje nawiedziła, ~Aby ociec
 685   XIX|               zostoi,~Gdzie w niewoli pogańskiej i w służbie sromotnej ~Łzy
 686   XIX|              Jesli po dobrej woli nie pójdziem, musiemy,~A co wszystkich
 687   XIV|             ze mną pospołu pódź aż do pokoja ~Surowego Plutona! Owa go
 688   XIX|        Przeszły aż i umarłych tajemne pokoje. ~Przyniosłam ci na ręku
 689 XVIII|            zaginie,~Niż Ty wzgardzisz pokornym, ~Chocia był długo przeciw
 690   XIX|      Giezłeczko białe na niej, włoski pokręcone,~Twarz rumiana, a oczy ku
 691     V|               ostre ciernie lub rodne pokrzywy~Uprzątając, sadownik podciął
 692     X|              w liczbę aniołków małych policzona? ~Czyliś do raju wzięta?
 693    IX|          między insze, jeden z wiela, policzony.~
 694  XIII|               mi, zgoła mówiąc, dusze połowicę; ~Ostatek przy mnie został
 695  XIII|              kamień, murarze, ciosany połóżcie,~A na nim tę nieszczęsną
 696    VI|         zasiędę; ~Przyjdzie mi klucze położyć, samej precz jechać, ~Domu
 697    XV|               Póki jeszcze kamienny w polu słup nie stoję,~Lejąc ledwie
 698   XIX|           grzechem dusze swej drogiej pomazawszy. ~Jej tedy rzeczy, synu -
 699   XIX|              Żem się ocknął. - A ona, pomilczawszy mało, ~Znowu mówić poczęła : "
 700 XVIII|         rozkosz licha!~Niechaj na Cię pomniemy~Przynamniej w kaźni, gdy
 701   XII|               z drogi, ~Każdej roboty pomóc, do każdej posługi ~Uprzedzić
 702     I|         płakać mej wdzięcznej dziewki pomożcie,~Z którą mię niepobożna
 703    XV|               biednej starości! ~Nowa pomsta, nowa kaźń hardą myśl potkała ~
 704   XIX|        człowiek zwać musi, w czym nie popadł szkody~Na koniec, w co się
 705  XVII|                  Czasem by się chciał poprawić, ~A mnie ciężkiej troski
 706    XI|           cnota ! - powiedział Brutus porażony... ~Fraszka, kto się przypatrzy,
 707   XIX|              twoja i ono wesele~Mogło porównać z twoim dzisiejszym kłopotem? ~
 708   XII|           zdrowie rodziców swych Bogu poruczyła. ~Zawżdy przeciwko ojcu
 709   XVI|                Lutnią i wdzięczny rym porzucić muszę. ~Ledwe nie duszę.~ ~
 710   VII|         główki włożył. - Niestetyż, i posag, i ona ~W jednej skrzynce
 711   XIX|            nie zażyła? ~Że sobie swym posagiem pana nie kupiła?~Że przegróżek
 712   XIX|          przychodziła, ~Skoro z swego posłania rano się ruszyła. ~Giezłeczko
 713   XII|               roboty pomóc, do każdej posługi ~Uprzedzić było wszytki
 714   XII|               godne było. ~Ochędożne, posłuszne, karne, niepieszczone, ~
 715  Epit|              Hanno, za siostrą prędko pospieszyła ~I przed czasem podziemne
 716   XIX|               doktór każdemu,~Ale kto pospolitym torem gardzi, temu~Tak póznego
 717   XIV|          ścieżką swej namilszej córy ~Poszedł szukać i on bród mógł przebyć,
 718   XIX|              Nie od rozkoszyć poszła; poszłać od trudności,~Od pracej,
 719   XIX|             masz wątpliwości -~Dobrze poszły, ani stąd używaj żałości! -~
 720    XV|          pomsta, nowa kaźń hardą myśl potkała ~Dziatek płacząc Niobe sama
 721    IX|             mierzysz i przyrodzonymi ~Potrzebami. Ty okiem swym nieuchronionym ~
 722    II|            płaczu mego czeka cześć na poty m.~Nie chciałem żywym śpiewać,
 723   XIX|              jej zamierzony kres był, póty żyła.~Krótko wprawdzie!
 724  XIII|               moim sercu roznieciła, ~Potymeś mię, smutnego, nagle odbieżała~
 725  XVII|            wkłada, ~Słyszę dobrze, co powiada;~Lecz się tym żal nie hamuje, ~
 726    XI|           TREN XI~ ~Fraszka cnota ! - powiedział Brutus porażony... ~Fraszka,
 727   XIX|         dziatek nie uznała? ~Ani umie powiedzieć, czego jej troskliwa~Matka
 728   XIX|               wiatrom, na ślepe skały powpadali; ~Ten mrozem zwyciężcny,
 729   XIX|              tak i ty, folgując prawu powszechnemu, ~Zagródź drogę do serca
 730   XVI|             Kto rany ruszy?~ ~Czasie, pożądnej ojcze niepamięci! ~W co
 731   XII|         poszła spać, aż pierwej matkę pozdrowiła ~I zdrowie rodziców swych
 732  XIII|           swoim~Za tym nieodpowiednym pożegnaniem twoim. ~Omyliłaś mię jako
 733   XIX|          Jakoby się śmiertelnym oczom poznać dała. ~Ale między anioły
 734    II|             więcej, jeno ród a śmierć poznała?~A miasto pociech, które
 735   XIX|     pospolitym torem gardzi, temu~Tak póznego lekarstwa czekać nie przystoi! ~
 736    II|            Takie fraszki mnie zbierać pożyteczniej było~Niżli, w co mię nieszczęście
 737   XIX|               i ona utrata, ~W co się praca i twoje obróciły lata,~Któreś
 738     V|           Sama tylko dopiro szczupłym prątkiem wschodząc:~Tę jesli, ostre
 739   XVI|            swojej żałości, ~Która mię pravaie przejmuje do kości,~Lutnią
 740   XIX|              Ale człowiek nie zda się praw szczęściu w tej mierze, ~
 741    XI|             wienie, żaden nie ulęże; ~Praw-li, krzyw-li, bez braku każdego
 742   III|            przestać na niej miała.~To prawda, żeby była nigdy nie zrównała ~
 743    IX|              pieniądze! ~Która, jesli prawdziwie mienią, wszytki żądze, ~
 744    VI|             Ale i lutnia dziedzicznym prawem spaść miała! ~Tęś nadzieję
 745    II|            myśl, albo złą sprawuje.~O prawo krzywdy pełne! O znikomych
 746   XIX|          miało. ~A tak i ty, folgując prawu powszechnemu, ~Zagródź drogę
 747    XV|       śmiercią żałości nie zbywasz co pręcej? ~A wasze prędkie strzały
 748    VI|              mi klucze położyć, samej precz jechać, ~Domu rodziców swych
 749    XV|           zbywasz co pręcej? ~A wasze prędkie strzały albo łuk co czyni ~
 750    VI|           gardłkiem swym ucieszonym. ~Prędkoś mi nazbyt umilkła! Nagle
 751    XI|           udać chcemy: ~Hardzi miedzy prostaki, że nic nie umiemy, ~Wspinamy
 752    II|               się na srogość ciężkiej Prozerpiny.~Alem użyć w obojgu jednakiej
 753  XVII|              ruszyć nie ma władze. ~ ~Prózne to ludzkie wywody, ~Żeby
 754   XVI|       szacujemy, ~A póki wełny skąpej prządce zstaje,~Śmierć nam za jaje.~ ~
 755 XVIII|           pokornym, ~Chocia był długo przeciw Tobie spornym. ~ ~Wielkie
 756   XII|               Bogu poruczyła. ~Zawżdy przeciwko ojcu wszytki przebyć progi, ~
 757   XVI|                Gdy już k'nam bieży.~ ~Przecz z płaczem idziesz, Arpinie
 758   XVI|          straszna tylko niezbożnemu. ~Przeczże się tobie umrzeć, cnotliwemu,~
 759     X|              jako możesz, a staw' się przede mną ~Lubo snem, lubo cieniem,
 760   XIX|              przyrodzenia! ~Cieszyłeś przedtym insze w takiejże przygodzie:~
 761   XIX|          posagiem pana nie kupiła?~Że przegróżek i cudzych fuków nie słuchała? ~
 762   XVI|           żałości, ~Która mię pravaie przejmuje do kości,~Lutnią i wdzięczny
 763   XIX|           tego wieczne,~Od wszelakiej przekazy wolne i bezpieczne; ~Tu
 764   XVI|             takich myśli nas nabawi. ~Przeklęte szczęście! Czyż snać gorzej
 765    XV|            bowiem łzy serdeczne skałę przenikają~I przeźroczystym z góry
 766   XIX|               omyłki swoje, ~Abyś nie przepamiętał, że baczenie twoje~I stateczność
 767    VI|              krzaku zielonym~Całą noc prześpiewa gardłkiem swym ucieszonym. ~
 768    VI|           Ustek nigdy, ale cały dzień prześpiewając, ~Jako więc lichy słowiczek
 769   III|     uszczuplona~Ojczyzna, niżlibyś ty przestać na niej miała.~To prawda,
 770    VI|             tyś ani umierając śpiewać przestała, ~Lecz matkę, ucałowawszy,
 771  XVII|              gdzie tknąć, widzi, ~A z przestrogi ludzkiej szydzi, ~Zadał
 772   XIX|         dalekich, a łzy gorzkie twoje~Przeszły aż i umarłych tajemne pokoje. ~
 773   XIX|               widzi i takim myśleniem~Przeszłych rzeczy nie wściąga, przyszłych
 774   XIV|              przez który ~Srogi jakiś przewoźnik wozi blade cienie~I w lasy
 775 XVIII|              Lecz miłosierdzie Twoje ~Przewyssza wszytki złości. ~Użyj dziś,
 776    XV|          serdeczne skałę przenikają~I przeźroczystym z góry strumieniem spadają,~
 777   XIX|            dawną Sybillę wiekiem swym przeżyła. ~To, co mimo być potym,
 778  XIII|              dusze połowicę; ~Ostatek przy mnie został na wieczną tesknicę. ~
 779   XIX|              więc po paciorek do mnie przychodziła, ~Skoro z swego posłania
 780   XIX|       wiecznej używamy ~Dobrej myśli, przyczyny wszytkich rzeczy znamy. ~
 781    XV|              Nieszczesna matko (jesli przyczytać możemy , ~Nieszczęściu,
 782   VII|             sobą ciągniecie, ~Żalu mi przydajecie?~Już ona członeczków swych
 783    II|         Dowcipu coś ranego; na to mię przygoda~Gwałtem wbiła i moja nienagrodna
 784  XVII|              na umysł troskliwy! ~Kto przyjaciel zdrowia mego, ~Wynajdzi
 785   XIX|               że jej lata ~Pierwej są przyłomione, niżli tego świata ~Rozkoszy
 786   III|             rozumem twoim, z pięknymi przymioty,~Z których się już znaczyły
 787    IV|            wiekiem swoim~Siła pociech przymnożyć mogła oczom moim.~A przynamniej
 788   XIX|             umarłych tajemne pokoje. ~Przyniosłam ci na ręku wdzięczną dziewkę
 789   XIX|              też, co lepiej, niełacno przypada.~Skryte są Pańskie sądy;
 790   XIX|           fortel? Dawniejsze świeżymi~Przypadkami wybija, czasem weselszymi,~
 791    XI|            jego ratowała?~Kogo dobroć przypadku złego uchowała? ~Nieznajomy
 792   XVI|             Lecz kiedy nędza albo żal przypadnie, ~Ali żyć nie tak, jako
 793    XI|         porażony... ~Fraszka, kto się przypatrzy, fraszka z każdej strony! ~
 794   XIX|              co by do brzegu na desce przypłynął. ~Śmierci zniknąć nie mogła,
 795    VI|            ojcowski nie da serdeczny ~Przypominać więcej, był jej głos ostateczny.~
 796   XIX|           ratować w zachwianiu mdłego przyrodzenia! ~Cieszyłeś przedtym insze
 797     I|          jawnie żałować, ~Czyli się z przyrodzeniem gwałtem mocować?~
 798     V|          Mdleje zaraz, a zbywszy siły przyrodzonej,~Upada przed nogami matki
 799    IX|                Ale dosytem mierzysz i przyrodzonymi ~Potrzebami. Ty okiem swym
 800   XIX|            swój utracić prze wielkość przysady,~A przynamniej prze bojaźń
 801   XIX|          grześć? - Takieć pospolicie ~Przysmaki wasze, czym wy sobie świat
 802  XVII|              hamuje, ~Owszem, więtszy przystępuje. ~ ~Bo, mając zranioną duszę, ~
 803   XIX|          póznego lekarstwa czekać nie przystoi! ~Rozumem ma uprzedzić,
 804   III|        których się już znaczyły twoje przyszłe cnoty.~O słowa! o zabawo!
 805   XIX|        Przeszłych rzeczy nie wściąga, przyszłych upatruje ~I serce na oboję
 806   XIX|           nieutolony~Płacz, synu mój, przywiódł mię w te tu wasze strony ~
 807   XII|                 Zawżdy się uradować i przywitać z drogi, ~Każdej roboty
 808  VIII|               myśleniem zbytnim głowy psować, ~To tego, to owego wdzięcznie
 809   XIX|               zdrowie nieznacznie twe psuje, ~Jako ogień suchy knot
 810    XV|    strumieniem spadają,~Skąd źwierz i ptastwo pije; a ta w wiecznym pęcie ~
 811   XIX|            gdy kto, na morze nowo się puściwszy,~A tam niebezpieczeństwo
 812   XIV|      nieszczęsne, którymi przed laty ~Puszczał się w ziemię Orfeus szukając
 813     c|            Tales sunt hominum mentes, quali pater ipse~Juppiter auctiferas
 814  XVII|                mając zranioną duszę, ~Rad i nierad płakać muszę,~Co
 815     X|          małych policzona? ~Czyliś do raju wzięta? Czyliś na szczęśliwe ~
 816     I|     wzdychania ~I żale, i frasunki, i rąk łamania, ~Wszytki a wszytki
 817   XIX|                ani się frasuj, że tak rana~Twojej ze wszech namilszej
 818    II|               dordzałości~Dowcipu coś ranego; na to mię przygoda~Gwałtem
 819   XIX|                Skoro z swego posłania rano się ruszyła. ~Giezłeczko
 820   XII|              wstydliwe. ~Nigdy ona po ranu karmie nie wspomniała, ~
 821    XI|             Kogo kiedy pobożność jego ratowała?~Kogo dobroć przypadku złego
 822   III|        drogimi~Rzuć się ojcu do szyje ręczynkami swymi!~ ~
 823   XIX|              A w to patrzaj, co uszło ręki złej przygody;~Zyskiem człowiek
 824   XII|            przywitać z drogi, ~Każdej roboty pomóc, do każdej posługi ~
 825    II|                Co bowiem więcej, jeno ród a śmierć poznała?~A miasto
 826     V|              jesli, ostre ciernie lub rodne pokrzywy~Uprzątając, sadownik
 827     V|              ani gałązek, ani listków rodząc,~Sama tylko dopiro szczupłym
 828   XIX|               słuchała? ~Że boleści w rodzeniu dziatek nie uznała? ~Ani
 829   XIX|             utrapieniem bywa, ~Czy je rodzić, czy je grześć? - Takieć
 830   XIX|            Drugie po swych namilszych rodzicach zostają~I ciężkiego siroctwa,
 831   XIX|         jutrzenka świeci, a za swymi ~Rodzicami się modli, jako to umiała~
 832  XIII|              nie umierała lub się nie rodziła!~Małe pociechy płacę wielkim
 833    XV|              w wiecznym pęcie ~Tkwi w rogu skały wiatrom szalonym na
 834   XIX|         domawiała. ~Jesliżeć też stąd roście żałość, że jej lata ~Pierwej
 835     V|          Przed oczyma rodziców swoich rostąc, mało~Od ziemie się co wznióswszy,
 836    IV|              wielkiej żałości,~Której równia nie widzę w tej tu śmiertelności.~
 837     I|           którą mię niepobożna śmierć rozdzieliła~I wszytkich moich pociech
 838 XVIII|            nas nie rozpycha ~Doczesna rozkosz licha!~Niechaj na Cię pomniemy~
 839   XIX|               śmierć zesłana! ~Nie od rozkoszyć poszła; poszłać od trudności,~
 840  XIII|        Wielkieś nadzieje w moim sercu roznieciła, ~Potymeś mię, smutnego,
 841 XVIII|               na wodzy, niech nas nie rozpycha ~Doczesna rozkosz licha!~
 842  VIII|            Nie masz zabawki, nie masz rozśmiać się nikomu. ~Z każdego kąta
 843   XII|           panieńskie umieć i zabawę; ~Roztropne, obyczajne, ludzkie, nierzewniwe, ~
 844   XIX|               włoski pokręcone,~Twarz rumiana, a oczy ku śmiechu skłonione. ~
 845   XVI|           snać gorzej duszy,~Kto rany ruszy?~ ~Czasie, pożądnej ojcze
 846  XVII|            gdy siędzie na wadze,~Żalu ruszyć nie ma władze. ~ ~Prózne
 847   XIX|               swego posłania rano się ruszyła. ~Giezłeczko białe na niej,
 848   XVI|             kości,~Lutnią i wdzięczny rym porzucić muszę. ~Ledwe nie
 849   XII|       niepieszczone, ~Śpiewać, mówić, rymować jako co uczone; ~Każdego
 850    II|               kwoli temu wieku lekkie rymy stawić, ~Bodajżebych był
 851   XIX|     zwyciężcny, ten od głodu zginął, ~Rzadki, co by do brzegu na desce
 852 XVIII|               szczęśliwe czasy swoje ~Rzadko Cię wspominamy,~Tylko rozkoszy
 853   XIX|           wzięła, ~A własnie w swoich rzeczach sobie tak poczęta, ~Jako
 854   XIX|            dalej będzie, aż matka tak rzecze: ~"Śpisz, Janie? czy cię
 855     I|              płakać" - podobno drudzy rzeczecie. ~Cóż, prze Bóg żywy, nie
 856   XIX|            dzisiejszym kłopotem? ~Nie rzeczesz tego, widzę! Także trzymaj
 857  XVII|     nieszczęściu śmieje, ~Ja bych tak rzekł, że szaleje. ~ ~Kto zaś
 858   III|            Pan Bóg, a ty więc drogimi~Rzuć się ojcu do szyje ręczynkami
 859   XVI|             miłej ojczyzny? Wszak nie Rzym budowny, ~Ale świat wszytek
 860     V|               oliwka mała pod wysokim sadem~Idzie z ziemie ku górze
 861     V|            rodne pokrzywy~Uprzątając, sadownik podciął ukwapliwy,~Mdleje
 862   XIX|           przypada.~Skryte są Pańskie sądy; co się Jemu zdało, ~Nalepiej,
 863    VI|             Ucieszna moja śpiewaczko! Safo słowieńska! ~Na którą nie
 864    VI|          Przyjdzie mi klucze położyć, samej precz jechać, ~Domu rodziców
 865     I|               miece,~Prózno ! bo i na sarnę okrutnik zmierza,~A ta nieboga
 866   XIX|               świeci, dzień nigdy nie schodzi ~Ani za sobą nocy niewidomej
 867   XIV|            straty? ~Żebych ja też tąż ścieżką swej namilszej córy ~Poszedł
 868   XIX|          oglądać jeszcze, a tę swoją ~Serdeczną żałość ujął, która tak ujmuje~
 869    XV|          skryte rany. ~Jej bowiem łzy serdeczne skałę przenikają~I przeźroczystym
 870    IV|          mogła, nigdy bez ciężkości~I serdecznego bolu, w którymkolwiek lecie ~
 871    VI|             czego żal ojcowski nie da serdeczny ~Przypominać więcej, był
 872   XIX|          Czego ty doznać możesz sam z siebie napręcej! ~Ucieszyłeś się
 873    XV|        cierpiemy), ~Gdzie teraz twych siedm' synów i dziewek tak wiele? ~
 874  XVII|               troski zbawić, ~Ale gdy siędzie na wadze,~Żalu ruszyć nie
 875   XII|             znowu cię w smutną ziemię sieję! ~Ale pospołu z tobą grzebę
 876   XIX|         żałość ujął, która tak ujmuje~Sił twoich i tak zdrowie nieznacznie
 877    IV|                dłuższym wiekiem swoim~Siła pociech przymnożyć mogła
 878     V|               Mdleje zaraz, a zbywszy siły przyrodzonej,~Upada przed
 879  Epit|      KOCHANOWSKIEJ~ ~I tyś, Hanno, za siostrą prędko pospieszyła ~I przed
 880   XIX|         rodzicach zostają~I ciężkiego siroctwa, nędzne, doznawają. ~Wypchną
 881    XV|              Jej bowiem łzy serdeczne skałę przenikają~I przeźroczystym
 882   XVI|              szacujemy, ~A póki wełny skąpej prządce zstaje,~Śmierć nam
 883  XIII|                a temu na jawi~Z onych skarbów jeno chęć a żądzą zostawi. ~
 884    IX|              bogactwa nie złotem, nie skarby wielkimi, ~Ale dosytem mierzysz
 885     I|              Heraklitowe~I lamenty, i skargi Symonidowe,~Wszytki troski
 886    II|               wdzięcznej dziewczyny~I skarżyć się na srogość ciężkiej
 887    XV|              których - ach, niebogo -~Składłaś dziateczki swoje zagubione
 888   XIX|            rumiana, a oczy ku śmiechu skłonione. ~Patrzę, co dalej będzie,
 889   XIX|       paciorek do mnie przychodziła, ~Skoro z swego posłania rano się
 890   XII|    nierzewniwe, ~Dobrowolne, układne, skromne i wstydliwe. ~Nigdy ona
 891  XVII|                Wiodłem swój żywot tak skromnie, ~Że ledwe kto wiedział
 892    XV|         patrząc na ludzkie przygody, ~Skromniej człowiek uważa i swe własne
 893  XVII|             Boże, ~Kto się przed Tobą skryć może? ~ ~Prózno morzem nie
 894   XIX|             swymi ~Sen leniwy obłapił skrzydły czarnawymi. ~Natenczas mi
 895   VII|              i posag, i ona ~W jednej skrzynce zamkniona!~
 896     V|         ziemie ku górze macierzyńskim śladem,~Jeszcze ani gałązek, ani
 897   XIX|             podali ~Żagle wiatrom, na ślepe skały powpadali; ~Ten mrozem
 898   XIX|            wasze, czym wy sobie świat słodzicie! -~W niebie szczere rozkoszy,
 899    II|             napatrzawszy się jasności słonecznej~Poszła, nieboga, widzieć
 900   XIX|              wami będąc. choć jeszcze słów nie domawiała. ~Jesliżeć
 901   III|               twoje przyszłe cnoty.~O słowa! o zabawo! o wdzięczne ukłony!~
 902     X|               na się postawę i piórka słowicze?~Czyli się w czyścu czyścisz,
 903    VI|       prześpiewając, ~Jako więc lichy słowiczek w krzaku zielonym~Całą noc
 904     I|         upatrzywszy gniazdko kryjome,~Słowiczki liche zbiera, a swe łakome~
 905    VI|        Ucieszna moja śpiewaczko! Safo słowieńska! ~Na którą nie tylko moja
 906    IX|          mienia, ~Kto by jedno chciał słuchać twego upomnienia.~Nieszczęśliwy
 907   XIX|           Niepewien, jeslim przez sen słuchał czy na jawie.~
 908   XIX|        przegróżek i cudzych fuków nie słuchała? ~Że boleści w rodzeniu
 909   XII|           było wszytki rodziców swych sługi. ~A to w tak małym wieku
 910    XV|               jeszcze kamienny w polu słup nie stoję,~Lejąc ledwie
 911   XIX|              w niewoli pogańskiej i w służbie sromotnej ~Łzy swe piją
 912    VI|             Już ja tobie, moja matko, służyć nie będę~Ani za twym wdzięcznym
 913 XVIII|             Ale od wieku Twoja lutość słynie,~A pierwej świat zaginie,~
 914    VI|             głos ostateczny.~A matce, słysząc żegnanie tak żałościwe, ~
 915  XVII|             na płacz lekkość wkłada, ~Słyszę dobrze, co powiada;~Lecz
 916   XIX|           człowieczeństwu miło, ~Musi smak swój utracić prze wielkość
 917  VIII|      obłapiając~I onym swym uciesznym śmiechem zabawiając. ~Teraz wszytko
 918   XIX|              Twarz rumiana, a oczy ku śmiechu skłonione. ~Patrzę, co dalej
 919  XVII|              A kto się w nieszczęściu śmieje, ~Ja bych tak rzekł, że
 920    XV|          Czego czekasz więcej? ~Czemu śmiercią żałości nie zbywasz co pręcej? ~
 921   XIX|               mój, naciężej jednemu. ~Śmiertelna jako i ty twoja dziewka
 922    XI|       tajemnice ~Upatrując; ale wzrok śmiertelnej źrzenice~Tępy na to! Sny
 923    IV|             równia nie widzę w tej tu śmiertelności.~Nie dziwuję Niobie, że
 924   XIX|        kształtem ukazała, ~Jakoby się śmiertelnym oczom poznać dała. ~Ale
 925     I|               nagle zbawiła.~Tak więc smok, upatrzywszy gniazdko kryjome,~
 926   XII|             Nie czekając; znowu cię w smutną ziemię sieję! ~Ale pospołu
 927    XV|           swych troskach biorą ludzie smutni! ~Uspokójcie na chwilę strapioną
 928    IV|              nigdy żałościwszy,~Nigdy smutniejszy nie mógł być ani teskliwszy.~
 929   XIV|            bóg serce nosił, ~Żeby tam smutny człowiek już nic nie uprosił! ~
 930   XII|           Wiekom wiecznie zakwitniesz smutnymi oczema.~
 931  XIII|               wielkością złota cieszy smysł łakomy, ~Potym nagle uciecze,
 932   XVI|              żyć nie tak, jako mówić, snadnie, ~A śmierć dopiero wtenczas
 933     X|            staw' się przede mną ~Lubo snem, lubo cieniem, lub marą
 934 XVIII|             gniewem stajem ~Tak, jako śnieg niszczeje,~Kiedy mu slońce
 935    VI|               I tę trochę teraz płacę sowicie łzami. ~A tyś ani umierając
 936   XII|            moditwy oddała.~Nie poszła spać, aż pierwej matkę pozdrowiła ~
 937    XV|     przeźroczystym z góry strumieniem spadają,~Skąd źwierz i ptastwo pije;
 938    VI|            lutnia dziedzicznym prawem spaść miała! ~Tęś nadzieję już
 939    VI|               TREN VI~ ~Ucieszna moja śpiewaczko! Safo słowieńska! ~Na którą
 940  VIII|            wszytki mówiła, za wszytki śpiewała, ~Wszytkiś w domu kąciki
 941    II|        Którymi by dziecinki noworodne spiły~I swoich wychowańców lamenty
 942   XIX|                aż matka tak rzecze: ~"Śpisz, Janie? czy cię żałość twoja
 943    VI|                Nagle cię sroga~Śmierć spłoszyła, moja wdzięczna szczebiotko
 944 XVIII|               był długo przeciw Tobie spornym. ~ ~Wielkie przed Tobą są
 945    II|             albo dobrą myśl, albo złą sprawuje.~O prawo krzywdy pełne!
 946   XIV|            mógł przebyć, przez który ~Srogi jakiś przewoźnik wozi blade
 947     V|         wznióswszy, duchem zaraźliwym~Srogiej Śmierci otchniona, rodzicom
 948    XV|            dziateczki swoje zagubione srogo!~Takie więc kwiaty leżą
 949    II|           dziewczyny~I skarżyć się na srogość ciężkiej Prozerpiny.~Alem
 950   XIX|        niewoli pogańskiej i w służbie sromotnej ~Łzy swe piją czekając śmierci
 951   XVI|         żałujesz? ~Wszak się ty tylko sromoty wiarujesz; ~Insze wszelakie
 952 XVIII|                Boć przed Twym gniewem stajem ~Tak, jako śnieg niszczeje,~
 953 XVIII|      wiekuisty Panie, ~Jesli nad nami stanie~Twa ciężka boska ręka;~Sama
 954   XIX|           czym ważniejszym zasadź swe staranie! ~Dziewka twoja dobry los,
 955   XIX|     przepamiętał, że baczenie twoje~I stateczność jest droższa! W tę bądź
 956     X|           Pociesz mię, jako możesz, a staw' się przede mną ~Lubo snem,
 957   XVI|       Czlowiek nie kamień, a jako się stawi ~Fortuna, takich myśli nas
 958    XV|              Niobe sama skamieniała~I stoi na Sypilu marmor nieprzetrwany, ~
 959    IX|                nieodmienna, niepożyta stoisz.~Ty bogactwa nie złotem,
 960    XV|              kamienny w polu słup nie stoję,~Lejąc ledwie nie krwawy
 961    VI|           będę~Ani za twym wdzięcznym stołem miejsca zasiędę; ~Przyjdzie
 962   III|          jedno się za tobą gotować ~A stopeczkami twymi ciebie naszladować.~
 963    IX|               twoje! ~Terazem nagle z stopniów ostatnich zrzucony~I między
 964    IX|           Złym przygodom nie podległ, strachom nie hołduje. ~Ty wszytki
 965    XI|            czynisz? Owa już oboje~Mam stracić: i pociechę, i baczenie
 966  XVII|            zatym łzy niech leję, ~Bom stracił wszytkę nadzieję, ~By mię
 967   XIX|               nas już umarłe macie za stracone~I którym już na wieki słońce
 968    XV|         smutni! ~Uspokójcie na chwilę strapioną myśl uroję,~Póki jeszcze
 969   XVI|             gody!~ ~Śmierć - mówisz - straszna tylko niezbożnemu. ~Przeczże
 970   XIV|           ziemię Orfeus szukając swej straty? ~Żebych ja też tąż ścieżką
 971     X|             mi się podziała? ~W którą stronę, w którąś się krainę udała? ~
 972    XV|               I przeźroczystym z góry strumieniem spadają,~Skąd źwierz i ptastwo
 973    XV|              pręcej? ~A wasze prędkie strzały albo łuk co czyni ~Niepochybny,
 974   XIX|    nieznacznie twe psuje, ~Jako ogień suchy knot obraca w perzyny, ~
 975     c|                                 Tales sunt hominum mentes, quali pater
 976   XIV|            pospołu pódź aż do pokoja ~Surowego Plutona! Owa go to łzami,~
 977   XVI|               smutne serce, a ten żal surowy~Wybij mi z głowy!~
 978    II|        śmierci płacząc, sam swe kości suszę. ~Prózno to! Jakie szczęście
 979    XV|            podobno tak długo nad wolą swą żywa,~Obłapiasz zimne groby,
 980   XIX|           mnie przychodziła, ~Skoro z swego posłania rano się ruszyła. ~
 981   XII|               mogła znieść; upadła od swejże bujności, ~Żniwa nie doczekawszy!
 982   XIX|               drogę do serca upadkowi swemu~A w to patrzaj, co uszło
 983   XIX|              ma za fortel? Dawniejsze świeżymi~Przypadkami wybija, czasem
 984   XIX|           Ledwie mię na godzinę przed świtaniem swymi ~Sen leniwy obłapił
 985  XVII|  bezpieczniejszy.~  ~A rozum, który w swobodzie ~Umiał mówić o przygodzie, ~
 986   XIX|           drugie i gwałtem, a biorą i swoi,~Ale i w hordach część się
 987   XIX|            mógł oglądać jeszcze, a tę swoją ~Serdeczną żałość ujął,
 988   XIX|       zabawami?~Teraz by owoc zbierać swojego szczepienia~I ratować w
 989   XIX|            też dobrze była ~Onę dawną Sybillę wiekiem swym przeżyła. ~
 990     I|       Heraklitowe~I lamenty, i skargi Symonidowe,~Wszytki troski na świecie,
 991   XIX|          władza Fortuny, mój namilszy synie, ~Że nie tak uskarżać się,
 992    XV|              Gdzie teraz twych siedm' synów i dziewek tak wiele? ~Gdzie
 993    XV|            sama skamieniała~I stoi na Sypilu marmor nieprzetrwany, ~Jednak
 994   XIX|           żałości! -~Swoje szkody tak szacuj i omyłki swoje, ~Abyś nie
 995   XVI|               rozkoszy - żałość lekce szacujemy, ~A póki wełny skąpej prządce
 996  XVII|                 Ja bych tak rzekł, że szaleje. ~ ~Kto zaś na płacz lekkość
 997   XVI|           jawi.~ ~O błędzie ludzki! O szalone dumy! ~Jako to łacno pisać
 998    XV|             Tkwi w rogu skały wiatrom szalonym na wstręcie. ~Ten grób nie
 999     I|         Gardło pasie; tymczasem matka szczebiece~Uboga, a na zbójcę coraz
1000    VI|             spłoszyła, moja wdzięczna szczebiotko droga! ~Nie nasyciłaś mych
1001   XIX|               by owoc zbierać swojego szczepienia~I ratować w zachwianiu mdłego
1002    IX|              A uboższym nie zajźrzysz szczęśliwego mienia, ~Kto by jedno chciał