Tren

1003     V|             rodząc,~Sama tylko dopiro szczupłym prątkiem wschodząc:~Tę jesli,
1004   XIX|              to grube ciało duch jest szlachetniejszy. ~Ziemia w ziemię się wraca,
1005   XIV|               namilszej córy ~Poszedł szukać i on bród mógł przebyć,
1006   XIV|          Puszczał się w ziemię Orfeus szukając swej straty? ~Żebych ja
1007  XVII|               A z przestrogi ludzkiej szydzi, ~Zadał mi raz tym znaczniejszy, ~
1008   III|              drogimi~Rzuć się ojcu do szyje ręczynkami swymi!~ ~
1009   XIX|             padnie wedle jego chęci. ~Tać jest władza Fortuny, mój
1010   XIX|          twoje~Przeszły aż i umarłych tajemne pokoje. ~Przyniosłam ci
1011    XI|           Wspinamy się do nieba, boże tajemnice ~Upatrując; ale wzrok śmiertelnej
1012   VII|               uboga ~Doprowadzić! Nie takąć dać obiecowala~Wyprawę,
1013     V|              nogami matki ulubionej -~Takci się mej namilszej Orszuli
1014   XIX|              rodzić, czy je grześć? - Takieć pospolicie ~Przysmaki wasze,
1015   VII|           Matczyne dary płone.~Nie do takiej łożnice, moja dziewko droga, ~
1016   XIX|            Cieszyłeś przedtym insze w takiejże przygodzie:~I będziesz w
1017     c|                                       Tales sunt hominum mentes, quali
1018   XIV|         uprosił! ~Cóż temu rzec? Więc tamże już za jedną drogą ~Zostać,
1019   XIV|           swej straty? ~Żebych ja też tąż ścieżką swej namilszej córy ~
1020   XIX|              drogiej pomazawszy. ~Jej tedy rzeczy, synu - nie masz
1021   XIX|              weselszymi,~Czasem też z tejże miary; co człowiek z baczeniem~
1022   XIX|                widzę! Także trzymaj o tem, ~Jakoś doznał, ani się
1023    XI|            wzrok śmiertelnej źrzenice~Tępy na to! Sny lekkie, sny płoche
1024    IX|             był ujźrzał progi twoje! ~Terazem nagle z stopniów ostatnich
1025     c|           auctiferas lustravit lumine terras.~
1026    VI|     dziedzicznym prawem spaść miała! ~Tęś nadzieję już po sobie okazowała,~
1027     X|           zaprowadzona? Czy cię przez teskliwe ~Charon jeziora wiezie i
1028    IV|          smutniejszy nie mógł być ani teskliwszy.~A ona, by był Bóg chciał,
1029   VII|        Giezłeczkoć tylko dała a lichą tkaneczkę; ~Ojciec ziemie brełeczkę~
1030  XVII|                 Lecz Pan, który gdzie tknąć, widzi, ~A z przestrogi
1031    XV|                a ta w wiecznym pęcie ~Tkwi w rogu skały wiatrom szalonym
1032    II|            swoich wychowańców lamenty tóliły!~Takie fraszki mnie zbierać
1033   XIX|           każdemu,~Ale kto pospolitym torem gardzi, temu~Tak póznego
1034   XVI|                Pióro anielskie, duszę toż w przygodzie,~Co i mnie
1035   XVI|      niepamięci! ~W co ani rozum, ani trafią święci, ~Zgój smutne serce,
1036   XII|             co uczone; ~Każdego ukłon trafić; wyrazić postawę, ~Obyczaje
1037    VI|            uszu swymi piosnkami,~I tę trochę teraz płacę sowicie łzami. ~
1038    XV|          lutni,~Skąd pociechę w swych troskach biorą ludzie smutni! ~Uspokójcie
1039   XIV|               a z duszą za raz zewlec troskę srogą.~
1040   XIX|            umie powiedzieć, czego jej troskliwa~Matka doszła : co z więtszym
1041  XVII|               żywy, ~Ciężkie na umysł troskliwy! ~Kto przyjaciel zdrowia
1042     V|           Śmierci otchniona, rodzicom troskliwym ~U nóg martwa upadła. O
1043   XIX|           przygodom wszelakim;~Z tego trudno się zdzierać! Pocznimy,
1044   XIX|          rozkoszyć poszła; poszłać od trudności,~Od pracej, od frasunków,
1045  Epit|           odżałował ~Wszytkiego, a na trwalsze rozkoszy się chował.~ ~
1046    IV|             swoje! ~Widziałem, kiedyś trzęsła owoc niedordzały,~A rodzicom
1047   XII|              poczynała,~Że więcej nad trzydzieści miesięcy nie miała. ~Tak
1048   XIV|                Zginąć ci mu nie może, tuć się wszytkim zostać, ~Niech
1049 XVIII|                 Jesli nad nami stanie~Twa ciężka boska ręka;~Sama
1050   VII|        nadzieje!~Ujął ją sen żelazny, twardy, nieprzespany... ~Już letniczek
1051   XIX|               niej, włoski pokręcone,~Twarz rumiana, a oczy ku śmiechu
1052   XVI|         miastem jest mądremu~Widzeniu twemu.~ ~Czemu tak barzo córki
1053   XIX|            ujął, która tak ujmuje~Sił twoich i tak zdrowie nieznacznie
1054   XIX|                Znowu mówić poczęła : "Twój nieutolony~Płacz, synu mój,
1055   XIX|               się frasuj, że tak rana~Twojej ze wszech namilszej dziewce
1056   XIX|           sobą nocy niewidomej wodzi.~Twórcę wszech rzeczy widziem w
1057    VI|         okazowała,~Nowe piosnki sobie tworząc, nie zamykając ~Ustek nigdy,
1058    XV|              cierpiemy), ~Gdzie teraz twych siedm' synów i dziewek tak
1059   III|           tobą gotować ~A stopeczkami twymi ciebie naszladować.~Tam
1060   XIV|          Plutona! Owa go to łzami,~To tymi żałosnymi zmiękczywa pieśniami, ~
1061   XIX|             potym, uprzedzić wolała; ~Tymże mniej tego świata niewczasów
1062   VII|       Nieszczęsne ochędóstwo, żałosne ubiory ~Mojej namilszej cory!~Po
1063   XVI|           zdrowa.~ ~W dostatku będąc, ubóstwo chwalemy, ~W rozkoszy -
1064    IX|     upatrujesz pod dachem złoconym,~A uboższym nie zajźrzysz szczęśliwego
1065  VIII|              maluczką duszą tak wiele ubyło.~Tyś za wszytki mówiła,
1066    VI|               przestała, ~Lecz matkę, ucałowawszy, takeś żegnała ~"Już ja
1067    XI|           Kogo dobroć przypadku złego uchowała? ~Nieznajomy wróg jakiś
1068  XIII|            smysł łakomy, ~Potym nagle uciecze, a temu na jawi~Z onych
1069    VI|                             TREN VI~ ~Ucieszna moja śpiewaczko! Safo słowieńska! ~
1070  VIII|     wdzięcznie obłapiając~I onym swym uciesznym śmiechem zabawiając. ~Teraz
1071   III|     Wzgardziłaś mną, dziedziczko moja ucieszona!~Zdałać się ojca twego barziej
1072    VI|             prześpiewa gardłkiem swym ucieszonym. ~Prędkoś mi nazbyt umilkła!
1073   XIX|               sam z siebie napręcej! ~Ucieszyłeś się kiedy z dziewki swej
1074   XII|                mówić, rymować jako co uczone; ~Każdego ukłon trafić;
1075    IV|             ostatniej się stawić,~Nie uczuwszy na sercu tak wielkiej żałości,~
1076    XI|              my rozumy swoje przedsię udać chcemy: ~Hardzi miedzy prostaki,
1077     X|           stronę, w którąś się krainę udała? ~Czyś ty nad wszytki nieba
1078  XIII|         Opakeś to, niebaczna śmierci, udziałała~Nie jać onej, ale mnie ona
1079  XVII|         Prózno w bitwach nie bywamy: ~Ugodzi nieszczęście wszędzie, ~
1080    IX|               tym strawił, żebych był ujźrzał progi twoje! ~Terazem nagle
1081   III|           ciebie naszladować.~Tam cię ujźrzę, da Pan Bóg, a ty więc drogimi~
1082   XII|             nierzewniwe, ~Dobrowolne, układne, skromne i wstydliwe. ~Nigdy
1083   XII|              jako co uczone; ~Każdego ukłon trafić; wyrazić postawę, ~
1084   III|          słowa! o zabawo! o wdzięczne ukłony!~Jakożem ja dziś po was
1085   XIV|             nieuśmierzony we mnie żal ukróci.~Zginąć ci mu nie może,
1086     V|          Uprzątając, sadownik podciął ukwapliwy,~Mdleje zaraz, a zbywszy
1087    XI|           jego duch wienie, żaden nie ulęże; ~Praw-li, krzyw-li, bez
1088     V|              Upada przed nogami matki ulubionej -~Takci się mej namilszej
1089   XIX|               godziny. ~Czyli nas już umarłe macie za stracone~I którym
1090   XIX|           gorzkie twoje~Przeszły aż i umarłych tajemne pokoje. ~Przyniosłam
1091    II|          chciałem żywym śpiewać, dziś umarłym muszę.~A cudzej śmierci
1092  XVII|             rozum, który w swobodzie ~Umiał mówić o przygodzie, ~Dziś
1093   XIX|          Rodzicami się modli, jako to umiała~Z wami będąc. choć jeszcze
1094    II|           jeszcze żyć na świecie ~Nie umiawszy, musiała w ranym umrzeć
1095   XII|         postawę, ~Obyczaje panieńskie umieć i zabawę; ~Roztropne, obyczajne,
1096    XI|           miedzy prostaki, że nic nie umiemy, ~Wspinamy się do nieba,
1097  XIII|          bodaj ty mnie była ~Albo nie umierała lub się nie rodziła!~Małe
1098    IX|              Wszytki ludzkie frasunki umiesz wykorzenić, ~A człowieka
1099    VI|        ucieszonym. ~Prędkoś mi nazbyt umilkła! Nagle cię sroga~Śmierć
1100  VIII|            zabawiając. ~Teraz wszytko umilkło, szczere pustki w domu, ~
1101     I|           zmierza,~A ta nieboga ledwe umyka pierza.~"Prózno płakać" -
1102  XVII|            prze Bóg żywy, ~Ciężkie na umysł troskliwy! ~Kto przyjaciel
1103     V|            zbywszy siły przyrodzonej,~Upada przed nogami matki ulubionej -~
1104   XIX|                Zagródź drogę do serca upadkowi swemu~A w to patrzaj, co
1105    XI|             do nieba, boże tajemnice ~Upatrując; ale wzrok śmiertelnej źrzenice~
1106    IX|              nieuchronionym ~Nędznika upatrujesz pod dachem złoconym,~A uboższym
1107   XIX|             wy, w ciele będąc, prózno upatrzacie.~Tu w czas obróć swe myśli,
1108     I|               zbawiła.~Tak więc smok, upatrzywszy gniazdko kryjome,~Słowiczki
1109   VII|                Już letniczek pisany~I uploteczki wniwecz, i paski złocone, ~
1110     V|           Mogłażeś tak wielu łzam dać upłynąć płono?~
1111   XIX|            dała ~Zamknąć i zemdlonego upokoić ciała ;~Ledwie mię na godzinę
1112    IX|            jedno chciał słuchać twego upomnienia.~Nieszczęśliwy ja człowiek,
1113   XIV|           smutny człowiek już nic nie uprosił! ~Cóż temu rzec? Więc tamże
1114     V|            ciernie lub rodne pokrzywy~Uprzątając, sadownik podciął ukwapliwy,~
1115   XIX|          obraca w perzyny, ~Darmo nie upuszczając namniejszej godziny. ~Czyli
1116   XII|            przebyć progi, ~Zawżdy się uradować i przywitać z drogi, ~Każdej
1117     X|               się na mą ciężką żałość urodziła? ~Gdzieśkolwiek jest, jesliś
1118   XII|               ledwe się kiedy dziecię urodziło.~Co by łaski rodziców swych
1119   XIX|           pociechy obranem. ~Człowiek urodziwszy się zasiadł w prawie takim,~
1120    XV|              na chwilę strapioną myśl uroję,~Póki jeszcze kamienny w
1121   XIX|          Rozkoszy wasze, które tak są usadzone,~Że w nich więcej frasunków
1122   XIX|           namilszy synie, ~Że nie tak uskarżać się, kiedy nam co zginie, ~
1123    XV|        troskach biorą ludzie smutni! ~Uspokójcie na chwilę strapioną myśl
1124    VI|               tworząc, nie zamykając ~Ustek nigdy, ale cały dzień prześpiewając, ~
1125   III|         Zdałać się ojca twego barziej uszczuplona~Ojczyzna, niżlibyś ty przestać
1126   XIX|              swemu~A w to patrzaj, co uszło ręki złej przygody;~Zyskiem
1127    VI|            droga! ~Nie nasyciłaś mych uszu swymi piosnkami,~I tę trochę
1128  XVII|           serce boli,~A nigdy się nie utoli. ~ ~Oczu nigdy nie osuszę -~
1129   XIX| człowieczeństwu miło, ~Musi smak swój utracić prze wielkość przysady,~
1130   XIX|          Matka doszła : co z więtszym utrapieniem bywa, ~Czy je rodzić, czy
1131   XIX|               w co się on koszt i ona utrata, ~W co się praca i twoje
1132    XV|         przygody, ~Skromniej człowiek uważa i swe własne szkody? ~Nieszczesna
1133   XIX|        boleści w rodzeniu dziatek nie uznała? ~Ani umie powiedzieć, czego
1134 XVIII|               po nas wdzięczności~Nie uznasz, Panie, za Twe życzliwości. ~ ~
1135    II|             ciężkiej Prozerpiny.~Alem użyć w obojgu jednakiej wolności~
1136 XVIII|           Przewyssza wszytki złości. ~Użyj dziś, Panie, nade mną litości!~
1137   XIX|               Dobrze poszły, ani stąd używaj żałości! -~Swoje szkody
1138     V|                                  TREN V~ ~Jako oliwka mała pod wysokim
1139    VI|                                  TREN VI~ ~Ucieszna moja śpiewaczko!
1140   VII|                                  TREN VII~ ~Nieszczęsne ochędóstwo,
1141  VIII|                                  TREN VIII~ ~Wielkieś mi uczyniła pustki
1142  XVII|           zbawić, ~Ale gdy siędzie na wadze,~Żalu ruszyć nie ma władze. ~ ~
1143   III|            ukłony!~Jakożem ja dziś po was wielce zasmucony!~A ty,
1144   XIX|               rzeczy, synu - nie masz wątpliwości -~Dobrze poszły, ani stąd
1145   XIX|             owszem, żywiemy żywot tym ważniejszy, ~Czym nad to grube ciało
1146   XIX|              kochanie;~Lepiej na czym ważniejszym zasadź swe staranie! ~Dziewka
1147    II|               to mię przygoda~Gwałtem wbiła i moja nienagrodna szkoda.~
1148   III|           cnoty.~O słowa! o zabawo! o wdzięczne ukłony!~Jakożem ja dziś
1149  VIII|            psować, ~To tego, to owego wdzięcznie obłapiając~I onym swym uciesznym
1150 XVIII|            prędko minie,~Kiedy po nas wdzięczności~Nie uznasz, Panie, za Twe
1151   XVI|          przejmuje do kości,~Lutnią i wdzięczny rym porzucić muszę. ~Ledwe
1152    VI|           służyć nie będę~Ani za twym wdzięcznym stołem miejsca zasiędę; ~
1153   XIV|           wróci, ~A ten nieuśmierzony we mnie żal ukróci.~Zginąć
1154   XIX|               Co mu też czasem padnie wedle jego chęci. ~Tać jest władza
1155   XVI|              lekce szacujemy, ~A póki wełny skąpej prządce zstaje,~Śmierć
1156   XIX|            Przypadkami wybija, czasem weselszymi,~Czasem też z tejże miary;
1157   XIX|             piecze?" ~Zatym-em ciężko westchnął i tak mi się zdało, ~Żem
1158   XIX|             zginąć ani na miejsca swe wezwany?~O to się ty nie frasuj,
1159   XVI|            Wszak się ty tylko sromoty wiarujesz; ~Insze wszelakie u ciebie
1160   XVI|          wszytek miastem jest mądremu~Widzeniu twemu.~ ~Czemu tak barzo
1161    IV|              Śmierci, oczy moje, ~Żem widział umierając miłe dziecię swoje! ~
1162    IV|        umierając miłe dziecię swoje! ~Widziałem, kiedyś trzęsła owoc niedordzały,~
1163    II|           słonecznej~Poszła, nieboga, widzieć krajów nocy wiecznej ! ~
1164   XIX|           wodzi.~Twórcę wszech rzeczy widziem w jego majestacie, ~Czego
1165  XIII|           Ostatek przy mnie został na wieczną tesknicę. ~Tu mi kamień,
1166   XIX|           szczere rozkoszy, a do tego wieczne,~Od wszelakiej przekazy
1167    XV|         źwierz i ptastwo pije; a ta w wiecznym pęcie ~Tkwi w rogu skały
1168   XIX|             Ale między anioły i duchy wiecznymi~Jako wdzięczna jutrzenka
1169  XVII|               skromnie, ~Że ledwe kto wiedział o mnie,~A zazdrość i złe
1170   XII|          wznidziesz ani przed mojema ~Wiekom wiecznie zakwitniesz smutnymi
1171 XVIII|                   Zgubisz nas prędko, wiekuisty Panie, ~Jesli nad nami stanie~
1172    IX|               I między insze, jeden z wiela, policzony.~
1173   III|                Jakożem ja dziś po was wielce zasmucony!~A ty, pociecho
1174   XIX|             Ale i w hordach część się wielka ich zostoi,~Gdzie w niewoli
1175  XIII|          rodziła!~Małe pociechy płacę wielkim żalem swoim~Za tym nieodpowiednym
1176    IX|       bogactwa nie złotem, nie skarby wielkimi, ~Ale dosytem mierzysz i
1177   XIX|           Musi smak swój utracić prze wielkość przysady,~A przynamniej
1178  XIII|              nocny sen znikomy,~Który wielkością złota cieszy smysł łakomy, ~
1179     V|               Persefono,~Mogłażeś tak wielu łzam dać upłynąć płono?~
1180    XI|               pieczy. ~Kędy jego duch wienie, żaden nie ulęże; ~Praw-li,
1181   XIX|               to się ty nie frasuj, a wierz niewątpliwie, ~Że twoja
1182   XIX|               twoja dobry los, możesz wierzyć, wzięła, ~A własnie w swoich
1183     X|         zdrojem ~Niepomnym, że ty nie wiesz nic o płaczu mojem? ~Czy,
1184  XVII|              żal nie hamuje, ~Owszem, więtszy przystępuje. ~ ~Bo, mając
1185   XIX|         troskliwa~Matka doszła : co z więtszym utrapieniem bywa, ~Czy je
1186     X|              teskliwe ~Charon jeziora wiezie i napawa zdrojem ~Niepomnym,
1187  XVII|           podobieństwa nie będzie. ~ ~Wiodłem swój żywot tak skromnie, ~
1188  XVII|              Kto zaś na płacz lekkość wkłada, ~Słyszę dobrze, co powiada;~
1189   XIX|            ale w tym człowiek nic nie włada, ~A wyrzec też, co lepiej,
1190   XIX|           wedle jego chęci. ~Tać jest władza Fortuny, mój namilszy synie, ~
1191  XVII|             wadze,~Żalu ruszyć nie ma władze. ~ ~Prózne to ludzkie wywody, ~
1192   XIX|                Natenczas mi się matka włamie ukazała,~A na ręku Orszulę
1193    XV|        Skromniej człowiek uważa i swe własne szkody? ~Nieszczesna matko (
1194   XIX|            możesz wierzyć, wzięła, ~A własnie w swoich rzeczach sobie
1195   XIX|             Giezłeczko białe na niej, włoski pokręcone,~Twarz rumiana,
1196   VII|             ziemie brełeczkę~W główki włożył. - Niestetyż, i posag, i
1197     X|              nad wszytki nieba wysoko wniesiona~I tam w liczbę aniołków
1198   VII|         letniczek pisany~I uploteczki wniwecz, i paski złocone, ~Matczyne
1199   XIX|               za sobą nocy niewidomej wodzi.~Twórcę wszech rzeczy widziem
1200 XVIII|           życzliwości. ~ ~Miej nas na wodzy, niech nas nie rozpycha ~
1201    XV|               I podobno tak długo nad wolą swą żywa,~Obłapiasz zimne
1202   XIX|             mimo być potym, uprzedzić wolała; ~Tymże mniej tego świata
1203   XIX|                Od wszelakiej przekazy wolne i bezpieczne; ~Tu troski
1204  XVII|            zdrowia mego, ~Wynajdzi co wolniejszego!~ ~A ja zatym łzy niech
1205   XIV|                Srogi jakiś przewoźnik wozi blade cienie~I w lasy niewesołe
1206   XIX|           kres był, póty żyła.~Krótko wprawdzie! ale w tym człowiek nic
1207    II|            mię nieszczęście moje dziś wprawiło,~Płakać nad głuchym grobem
1208   XIX| szlachetniejszy. ~Ziemia w ziemię się wraca, a duch, z nieba dany, ~
1209   XIV|              namilszą dziewkę jeszcze wróci, ~A ten nieuśmierzony we
1210   XIX|        Odbieży, prózno czekać, by się wrócić miała.~Ale człowiek nie
1211   III|         pociecho moja, już mi się nie wrócisz~Na wieki ani mojej tesknice
1212    XI|           złego uchowała? ~Nieznajomy wróg jakiś miesza ludzkie rzeczy ~
1213   XIV|                   TREN XIV~ ~Gdzie te wrota nieszczęsne, którymi przed
1214     V|             dopiro szczupłym prątkiem wschodząc:~Tę jesli, ostre ciernie
1215   XIX|       myśleniem~Przeszłych rzeczy nie wściąga, przyszłych upatruje ~I
1216    XI|         prostaki, że nic nie umiemy, ~Wspinamy się do nieba, boże tajemnice ~
1217 XVIII|               czasy swoje ~Rzadko Cię wspominamy,~Tylko rozkoszy zwykłych
1218   XII|          Nigdy ona po ranu karmie nie wspomniała, ~Aż pierwej Bogu swoje
1219  XVII|            podobno dać muszę. ~ ~Lubo wstając gore jaśnie, ~Lubo padnąc
1220    XV|             skały wiatrom szalonym na wstręcie. ~Ten grób nie jest na martwym,
1221   XII|        Dobrowolne, układne, skromne i wstydliwe. ~Nigdy ona po ranu karmie
1222     I|               miękcej w rzeczy,~A ono wszędy ciśnie! Błąd - wiek człowieczy!~
1223  XVII|          bywamy: ~Ugodzi nieszczęście wszędzie, ~Choć podobieństwa nie
1224   XVI|             sromoty wiarujesz; ~Insze wszelakie u ciebie przygody~Ledwe
1225   XIX|       rozkoszy, a do tego wieczne,~Od wszelakiej przekazy wolne i bezpieczne; ~
1226   XIX|              być jako celem przygodom wszelakim;~Z tego trudno się zdzierać!
1227   XIX|               pójdziem, musiemy,~A co wszystkich jednako ciśnie, nie wiem,
1228   XVI|              Rzym budowny, ~Ale świat wszytek miastem jest mądremu~Widzeniu
1229   XIX|       obróciły lata,~Któreś ty niemal wszytkie strawił nad księgami, ~Mało
1230  Epit|         nieszczęsny za raz odżałował ~Wszytkiego, a na trwalsze rozkoszy
1231  VIII|         mówiła, za wszytki śpiewała, ~Wszytkiś w domu kąciki zawżdy pobiegała. ~
1232   XIX|             swe piją czekając śmierci wszytkokrotnej.~Tego twej wdzięcznej dziewce
1233   XVI|            snadnie, ~A śmierć dopiero wtenczas nam należy,~Gdy już k'nam
1234   XVI|               serce, a ten żal surowy~Wybij mi z głowy!~
1235   XIX|       Dawniejsze świeżymi~Przypadkami wybija, czasem weselszymi,~Czasem
1236    II|              noworodne spiły~I swoich wychowańców lamenty tóliły!~Takie fraszki
1237  XIII|               tę nieszczęsną pamiątkę wydróżcie: ~"Orszula Kochanowska tu
1238    XI|             się nam podobno nigdy nie wyjawią... ~Żałości! co mi czynisz?
1239    IX|               ludzkie frasunki umiesz wykorzenić, ~A człowieka tylko nie
1240   XVI|                 Który kościanym oknem wylatuje,~A ludzkie myśli tym i owym
1241   XVI|              płaczem idziesz, Arpinie wymowny, ~Z miłej ojczyzny? Wszak
1242  XVII|             przyjaciel zdrowia mego, ~Wynajdzi co wolniejszego!~ ~A ja
1243   XIX|         siroctwa, nędzne, doznawają. ~Wypchną drugą za męża leda jako
1244   VII|              Nie takąć dać obiecowala~Wyprawę, jakąć dała~Giezłeczkoć
1245   XII|                 Każdego ukłon trafić; wyrazić postawę, ~Obyczaje panieńskie
1246   XIX|            człowiek nic nie włada, ~A wyrzec też, co lepiej, niełacno
1247     V|              V~ ~Jako oliwka mała pod wysokim sadem~Idzie z ziemie ku
1248     X|             Czyś ty nad wszytki nieba wysoko wniesiona~I tam w liczbę
1249     X|         wzięta? Czyliś na szczęśliwe ~Wyspy zaprowadzona? Czy cię przez
1250 XVIII|                 Wielkie przed Tobą są występy moje,~Lecz miłosierdzie
1251  XVII|          władze. ~ ~Prózne to ludzkie wywody, ~Żeby szkodą nie zwać szkody; ~
1252   XIX|             Jako dziękować trzeba, że wżdam co zostało, ~Bo to wszytko
1253     I|            troski na świecie, wszytki wzdychania ~I żale, i frasunki, i rąk
1254   III|                            TREN III~ ~Wzgardziłaś mną, dziedziczko moja ucieszona!~
1255 XVIII|         pierwej świat zaginie,~Niż Ty wzgardzisz pokornym, ~Chocia był długo
1256   XIX|            dobry los, możesz wierzyć, wzięła, ~A własnie w swoich rzeczach
1257   XII|            nadzieję:~Bo już nigdy nie wznidziesz ani przed mojema ~Wiekom
1258     V|         rostąc, mało~Od ziemie się co wznióswszy, duchem zaraźliwym~Srogiej
1259    XI|             tajemnice ~Upatrując; ale wzrok śmiertelnej źrzenice~Tępy
1260     X|                                  TREN X~ ~Orszulo moja wdzięczna,
1261    XI|                                  TREN XI~ ~Fraszka cnota ! - powiedział
1262   XII|                                  TREN XII~Żaden ojciec podobno barziej
1263  XIII|                                  TREN XIII~ ~Moja wdzięczna Orszulo,
1264   XIV|                                  TREN XIV~ ~Gdzie te wrota nieszczęsne,
1265   XIX|                                  TREN XIX - ALBO SEN~Żałość moja długo
1266    XV|                                  TREN XV~ ~Erato złotowłosa i ty,
1267   XVI|                                  TREN XVI~ ~Nieszczęściu kwoli a swojej
1268  XVII|                                  TREN XVII~ ~Pańska ręka mię dotknęła, ~
1269 XVIII|                                  TREN XVIII~ ~My, nieposłuszne, Panie,
1270   XIX|           Mało się bawiąc świata tego zabawami?~Teraz by owoc zbierać swojego
1271   XII|           Obyczaje panieńskie umieć i zabawę; ~Roztropne, obyczajne,
1272  VIII|               swym uciesznym śmiechem zabawiając. ~Teraz wszytko umilkło,
1273    II|               nad dziećmi piórko miał zabawić, ~A kwoli temu wieku lekkie
1274  VIII|              pustki w domu, ~Nie masz zabawki, nie masz rozśmiać się nikomu. ~
1275   III|            przyszłe cnoty.~O słowa! o zabawo! o wdzięczne ukłony!~Jakożem
1276  XIII|          wszytki moje z sobą pociechy zabrała. ~Wzięłaś mi, zgoła mówiąc,
1277   XIX|               szczepienia~I ratować w zachwianiu mdłego przyrodzenia! ~Cieszyłeś
1278  XVII|          przestrogi ludzkiej szydzi, ~Zadał mi raz tym znaczniejszy, ~
1279   XIX|         leciech wzięta jest do nieba ~Żadnych frasunków tego świata nie
1280  XIII|             onych skarbów jeno chęć a żądzą zostawi. ~Takeś ty mnie,
1281    IX|            prawdziwie mienią, wszytki żądze, ~Wszytki ludzkie frasunki
1282 XVIII|               słynie,~A pierwej świat zaginie,~Niż Ty wzgardzisz pokornym, ~
1283   XIX|            brzegu. Drudzy, co podali ~Żagle wiatrom, na ślepe skały
1284   XIX|         folgując prawu powszechnemu, ~Zagródź drogę do serca upadkowi
1285    XV|             Składłaś dziateczki swoje zagubione srogo!~Takie więc kwiaty
1286    IX|              złoconym,~A uboższym nie zajźrzysz szczęśliwego mienia, ~Kto
1287   XII|               mojema ~Wiekom wiecznie zakwitniesz smutnymi oczema.~
1288     I|        świecie, wszytki wzdychania ~I żale, i frasunki, i rąk łamania, ~
1289  XIII|           Małe pociechy płacę wielkim żalem swoim~Za tym nieodpowiednym
1290    IX|             tak w szczęściu, jako i w żałobie ~Zawżdy niesiesz. Ty śmierci
1291    VI|           matce, słysząc żegnanie tak żałościwe, ~Dobre serce, że od żalu
1292    IV|               już z jej śmierci nigdy żałościwszy,~Nigdy smutniejszy nie mógł
1293   VII|               Nieszczęsne ochędóstwo, żałosne ubiory ~Mojej namilszej
1294   XIX|              od frasunków, od łez, od żałośni, ~Czego świat ma tak wiele,
1295   XIV|              Owa go to łzami,~To tymi żałosnymi zmiękczywa pieśniami, ~Że
1296     I|            lżej : czy w smutku jawnie żałować, ~Czyli się z przyrodzeniem
1297   XII|             żaden barziej nad mię nie żałował. ~A też ledwe się kiedy
1298   XVI|            Czemu tak barzo córki swej żałujesz? ~Wszak się ty tylko sromoty
1299   XIX|          twoja dziewka była;~Póki jej zamierzony kres był, póty żyła.~Krótko
1300   XIX|               w noc oczu mi nie dała ~Zamknąć i zemdlonego upokoić ciała ;~
1301   VII|              i ona ~W jednej skrzynce zamkniona!~
1302    VI|            piosnki sobie tworząc, nie zamykając ~Ustek nigdy, ale cały dzień
1303    VI|        rodziców swych miłych wiecznie zaniechać." ~To i czego żal ojcowski
1304     X|           Czyliś na szczęśliwe ~Wyspy zaprowadzona? Czy cię przez teskliwe ~
1305     V|             podciął ukwapliwy,~Mdleje zaraz, a zbywszy siły przyrodzonej,~
1306     V|             się co wznióswszy, duchem zaraźliwym~Srogiej Śmierci otchniona,
1307  XVII|             rzekł, że szaleje. ~ ~Kto zaś na płacz lekkość wkłada, ~
1308   XIX|            Lepiej na czym ważniejszym zasadź swe staranie! ~Dziewka twoja
1309   XIX|               Człowiek urodziwszy się zasiadł w prawie takim,~Że ma być
1310    VI|             wdzięcznym stołem miejsca zasiędę; ~Przyjdzie mi klucze położyć,
1311   III|         Jakożem ja dziś po was wielce zasmucony!~A ty, pociecho moja, już
1312  XVII|               co wolniejszego!~ ~A ja zatym łzy niech leję, ~Bom stracił
1313   XIX|         żałość twoja zwykła piecze?" ~Zatym-em ciężko westchnął i tak mi
1314  XVII|          ledwe kto wiedział o mnie,~A zazdrość i złe przygody~Nie miały
1315   XIX|           niżli tego świata ~Rozkoszy zażyć mogła? O biedne i płone ~
1316   XIX|       płaczesz, prze Boga? Czegóż nie zażyła? ~Że sobie swym posagiem
1317  XVII|                A mnie ciężkiej troski zbawić, ~Ale gdy siędzie na wadze,~
1318     I|         wszytkich moich pociech nagle zbawiła.~Tak więc smok, upatrzywszy
1319     I|              kryjome,~Słowiczki liche zbiera, a swe łakome~Gardło pasie;
1320     I|          matka szczebiece~Uboga, a na zbójcę coraz się miece,~Prózno !
1321  VIII|          frasować ~Ani ojcu myśleniem zbytnim głowy psować, ~To tego,
1322    XV|            Czemu śmiercią żałości nie zbywasz co pręcej? ~A wasze prędkie
1323     V|            ukwapliwy,~Mdleje zaraz, a zbywszy siły przyrodzonej,~Upada
1324   XIX|               miała.~Ale człowiek nie zda się praw szczęściu w tej
1325   III|           dziedziczko moja ucieszona!~Zdałać się ojca twego barziej uszczuplona~
1326   XIX|              prze bojaźń nieuchronnej zdrady. ~Czegóż płaczesz, prze
1327     X|               jeziora wiezie i napawa zdrojem ~Niepomnym, że ty nie wiesz
1328   XVI|               mamy, a głowa~Człowieku zdrowa.~ ~W dostatku będąc, ubóstwo
1329  XVII|            troskliwy! ~Kto przyjaciel zdrowia mego, ~Wynajdzi co wolniejszego!~ ~
1330   XIX|          wszelakim;~Z tego trudno się zdzierać! Pocznimy, co chcemy, ~Jesli
1331    VI|             matkę, ucałowawszy, takeś żegnała ~"Już ja tobie, moja matko,
1332    VI|          ostateczny.~A matce, słysząc żegnanie tak żałościwe, ~Dobre serce,
1333   VII|            masz nadzieje!~Ujął ją sen żelazny, twardy, nieprzespany... ~
1334  XVII|              cześć, to ku szkodzie ~I zelżywość serce bodzie. ~ ~Lekarstwo
1335   XIX|           oczu mi nie dała ~Zamknąć i zemdlonego upokoić ciała ;~Ledwie mię
1336   XIV|              lasy niewesołe cyprysowe żenie.~A ty mię nie zostawaj,
1337   XIX|              namilszej dziewce śmierć zesłana! ~Nie od rozkoszyć poszła;
1338   XIV|              Zostać, a z duszą za raz zewlec troskę srogą.~
1339   XIX|              już na wieki słońce jest zgaszone?~A my, owszem, żywiemy żywot
1340   XIX|              zwyciężcny, ten od głodu zginął, ~Rzadki, co by do brzegu
1341   XIX|            uskarżać się, kiedy nam co zginie, ~Jako dziękować trzeba,
1342   XVI|            rozum, ani trafią święci, ~Zgój smutne serce, a ten żal
1343  XIII|        pociechy zabrała. ~Wzięłaś mi, zgoła mówiąc, dusze połowicę; ~
1344 XVIII|               niebieskie dogrzeje. ~ ~Zgubisz nas prędko, wiekuisty Panie, ~
1345    IV|                             TREN IV~ ~Zgwałciłaś, niepobożna Śmierci, oczy
1346    VI|              lichy słowiczek w krzaku zielonym~Całą noc prześpiewa gardłkiem
1347   XIX|           duch jest szlachetniejszy. ~Ziemia w ziemię się wraca, a duch,
1348    VI|          którą nie tylko moja cząstka ziemieńska, ~Ale i lutnia dziedzicznym
1349    XV|              wolą swą żywa,~Obłapiasz zimne groby, w których - ach,
1350  XVII|         wiedział o mnie,~A zazdrość i złe przygody~Nie miały miały
1351    XI|       ratowała?~Kogo dobroć przypadku złego uchowała? ~Nieznajomy wróg
1352   XIX|             to patrzaj, co uszło ręki złej przygody;~Zyskiem człowiek
1353   VII|           uploteczki wniwecz, i paski złocone, ~Matczyne dary płone.~Nie
1354    IX|        Nędznika upatrujesz pod dachem złoconym,~A uboższym nie zajźrzysz
1355 XVIII|             Twoje ~Przewyssza wszytki złości. ~Użyj dziś, Panie, nade
1356  XIII|             znikomy,~Który wielkością złota cieszy smysł łakomy, ~Potym
1357    IX|               stoisz.~Ty bogactwa nie złotem, nie skarby wielkimi, ~Ale
1358    XV|                       TREN XV~ ~Erato złotowłosa i ty, wdzięczna lutni,~Skąd
1359    XV|         deszczem gwałtownym na ziemię złożone. ~W którą nadzieję żywiesz?
1360    XI|            Nie mając ani dobrych, ani złych na pieczy. ~Kędy jego duch
1361    IX|           boleść, frasunku nie czuje,~Złym przygodom nie podległ, strachom
1362     X|             strony ciała ~Jakakolwiek zmazeczka na tobie została?~Czyś po
1363   XIV|              łzami,~To tymi żałosnymi zmiękczywa pieśniami, ~Że mi moję namilszą
1364     I|                bo i na sarnę okrutnik zmierza,~A ta nieboga ledwe umyka
1365  XVII|             szydzi, ~Zadał mi raz tym znaczniejszy, ~Czym-em już był bezpieczniejszy.~  ~
1366   III|          przymioty,~Z których się już znaczyły twoje przyszłe cnoty.~O
1367   XIX|             nie panują, tu pracej nie znają,~Tu nieszczęście, tu miejsca
1368    XV|               Żalu ciężkiego pamięć i znak nieszczęśliwy.~Mylę się?
1369   XIX|            przyczyny wszytkich rzeczy znamy. ~Słońce nam zawżdy świeci,
1370   XII|          takich dzielności ~Nie mogła znieść; upadła od swejże bujności, ~
1371   XIX|            desce przypłynął. ~Śmierci zniknąć nie mogła, by też dobrze
1372   XIX|             Pan smutku i nagrody."~Tu zniknęła. - Jam się też ocknął. -
1373  VIII|               Moja droga Orszulo, tym zniknieniem swoim! ~Pełno nas, a jakoby
1374  XIII|           Omyliłaś mię jako nocny sen znikomy,~Który wielkością złota
1375    II|              O prawo krzywdy pełne! O znikomych cieni~Sroga, nieubłagana,
1376   XII|           upadła od swejże bujności, ~Żniwa nie doczekawszy! Kłosie
1377   XIX|            swych namilszych rodzicach zostają~I ciężkiego siroctwa, nędzne,
1378  XIII|          połowicę; ~Ostatek przy mnie został na wieczną tesknicę. ~Tu
1379     X|        Jakakolwiek zmazeczka na tobie została?~Czyś po śmierci tam poszła,
1380   XIX|             jako z domu, ~A majętność zostanie, sam to Bóg wie komu. ~Biorą
1381   XIV|         cyprysowe żenie.~A ty mię nie zostawaj, wdzięczna lutni moja, ~
1382  XIII|             skarbów jeno chęć a żądzą zostawi. ~Takeś ty mnie, Orszulo
1383    II|             swym, w ciężkim je smutku zostawiła.~
1384   XIX|          hordach część się wielka ich zostoi,~Gdzie w niewoli pogańskiej
1385  XVII|             przystępuje. ~ ~Bo, mając zranioną duszę, ~Rad i nierad płakać
1386   III|           prawda, żeby była nigdy nie zrównała ~Z ranym rozumem twoim,
1387    XI|      Upatrując; ale wzrok śmiertelnej źrzenice~Tępy na to! Sny lekkie,
1388     X|         płaczu mojem? ~Czy, człowieka zrzuciwszy i myśli dziewicze, ~Wzięłaś
1389    IX|            nagle z stopniów ostatnich zrzucony~I między insze, jeden z
1390   XVI|             póki wełny skąpej prządce zstaje,~Śmierć nam za jaje.~ ~Lecz
1391   XII|               Jeszcześ mi się był nie zstał, a ja, twej godziny ~Nie
1392    XV|             strumieniem spadają,~Skąd źwierz i ptastwo pije; a ta w wiecznym
1393   XIX|          skały powpadali; ~Ten mrozem zwyciężcny, ten od głodu zginął, ~Rzadki,
1394   XIX|           Janie? czy cię żałość twoja zwykła piecze?" ~Zatym-em ciężko
1395 XVIII|            wspominamy,~Tylko rozkoszy zwykłych używamy.~ ~Nie baczym, że
1396 XVIII|             Nie uznasz, Panie, za Twe życzliwości. ~ ~Miej nas na wodzy, niech
1397   XIX|       karmiona, nie ma już wolności. ~Żyjem wiek nieprzeżyty, wiecznej
1398   XIX|             zamierzony kres był, póty żyła.~Krótko wprawdzie! ale w
1399   XIX|             uszło ręki złej przygody;~Zyskiem człowiek zwać musi, w czym
1400   XVI|            muszę. ~Ledwe nie duszę.~ ~Żyw-em? Czy mię sen obłudny frasuje? ~
1401    XV|        podobno tak długo nad wolą swą żywa,~Obłapiasz zimne groby,
1402    VI|             serce, że od żalu zostało żywe.~
1403    XV|                Jednak i pod kamieniem żywią skryte rany. ~Jej bowiem
1404   XIX|          twoja namilejsza Orszuleczka żywie.~A tu więc takim ci się
1405   XIX|               zgaszone?~A my, owszem, żywiemy żywot tym ważniejszy, ~Czym
1406    XV|            złożone. ~W którą nadzieję żywiesz? Czego czekasz więcej? ~
1407   XIX|               co było~W tym doczesnym żywocie człowieczeństwu miło, ~Musi
1408    II|               na poty m.~Nie chciałem żywym śpiewać, dziś umarłym muszę.~