Psalm

 1 14 |      rozkosz mają,~Którzy brzuchy swe niemierne~Tuczą jedząc ludzi
 2 17 |            nade mną niewysłowione~Swe miłosierdzie; Tobie zwierzone~
 3 17 |          dziatki,~Którym zostawią swe niedojadki.~ ~A ja, mój
 4 18 |           położyli na ziemi harde swe czoła.~Tyś mi serca i dzielności
 5 20 |              Ze znacznie porazisz swe nieprzyjaciele~I wysłucha
 6 25 |    świętobliwe,~Mnie okaż ścieżki swe nieobłędliwe'~Prowadź mię
 7 25 |  osiadłości.~ ~Pan tajemnice temu swe odkryje,~Ktokolwiek w Jego
 8 25 |            Żem ja położył w Tobie swe nadzieje.~ ~Szczyrość i
 9 31 |       twarz nad sługą swoim,~Okaż swe miłosierdzie w tym ucisku
10 32 |   nieprawości,~Ledwiem mógł nosić swe mizerne kości.~A niewidome
11 35 |         przecie nacieszyli~Chciwe swe oczy."~ ~Widzisz, o Panie,
12 37 |          swoich;~Ujmi gniew, ujmi swe zapalczywości,~Abyś nie
13 37 |    przesądzony.~ ~Ufaj ty Panu, a swe wszytki sprawy~Tak sprawuj,
14 38 |          we mnie siły;~Oczy, i te swe światło straciły.~ ~Bliscy
15 40 |     rzeczy; musząc sobą trwożyć~I swe nadzieje w Panu położyć.~
16 41 |        duszę, która zna do siebie swe złości!~ ~By w chęć nieprzyjacielską,
17 42 |         siły~Jedna za drugą nurty swe złożyły;~Wszytki Twe duchy
18 45 |          śmiele~I grom' niechętne swe nieprzyjaciele!~ ~Prawda
19 49 |       wystawiają,~Budownym zamkom swe imiona dają~Tusząc, że to
20 53 |      rozkosz mają,~Którzy brzuchy swe niezmierne~Tuczą jedząc
21 58 |          A widząc pomstę, napasie swe oczy~I stopy we krwi złych
22 63 |           potwarce przeklęci~Gęby swe stulą nagłym strachem zjęci.~ ~
23 64 |           tylko a zdrada.~ ~Sieci swe zdradliwe~Stawią na cnotliwe~
24 65 |          Twego.~ ~Okażesz łaskę i swe smiłowanie~Dziwne nad ludem
25 65 |        skąd wszytko stworzenie~Ma swe żywienie.~ ~Ty nocną rossę
26 66 |           pokorze,~A usłyszycie w swe uszy,~Jako łaskaw Pan mej
27 68 |        czarnej śmierci wrota.~Ten swe nieprzyjacioły skruszył,
28 69 |   zapałają.~Jeślim płakał, jeślim swe postem dręczył ciało,~Wszytko
29 69 |          jest ubogim,~Pomni On na swe w więzieniu srogim.~Niebo,
30 72 |       iudtcium Tuum regi da~ ~Daj swe baczenie, Boże, królowi,~
31 72 |        świata.~ ~Tego, upadszy na swe kolana,~Wyzna gorący Murzyn
32 74 |        srogim wilkom drapać stado swe dopuścisz?~Wspomni na swe
33 74 |         swe dopuścisz?~Wspomni na swe dziedzictwo i na swój lud
34 74 |           Powstań kiedy a rozgrom swe nieprzyjaciele,~Od których
35 74 |          i zimę naprawił.~ ~Pomni swe urąganie, pomni, wieczny
36 74 |         nie podawaj!~ ~Wejźrzy na swe przymierze: nie mamy ubodzy~
37 77 |         dokądem żywy,~A On w uszy swe przyjmie mój głos płaczliwy.~
38 77 |        czynił świata;~Wspominałem swe wdzięczne pieśni, któremi~
39 78 |     rozlicznych troskach strawili swe lata~I przed czasem nędznego
40 79 |          swojej sławie;~Prze imię swe zawołane~Przyjmi nas za
41 83 |  łyskawice,~Swoje ogromne gromy i swe trzaskawice.~Włóż hańbę
42 84 |          skłoniona.~ ~Wróble mają swe domy, jaskółki swe mają~
43 84 |           mają swe domy, jaskółki swe mają~Gniazda, gdzie dziatki
44 84 |           aż się wszyscy stawią~I swe przed Panem obchody sprawią.~ ~
45 88 |            Żywot już widzi prawie swe mary.~Ciało zgoła już martwe,
46 88 | zapalczywości,~Przywiodłeś na mię swe nawałności.~Odraziłeś ode
47 89 |            Onić kaźni nie ujdą za swe wszeteczności~I odniosą
48 90 |          srogości,~Tak prędko dni swe trawiemy~Jako słowa, co
49 90 |       sposobem liczyć~Płoche lata swe umieli~A mądrości szukać
50 90 |      szukać chcieli.~ ~Wejźrzy na swe sługi, Panie!~Długoż się
51 92 |        Dzień li po niebie światło swe rozleje,~Noc li świat płaszczem
52 94 |           Którzy prawem tyraństwo swe nakrywają;~Którzy przeciw
53 95 |           Pódźmy zciągnąwszy ręce swe do Pana,~A nie mieszkajmy
54 102|          A to, że Ty znowu miasto swe naprawisz~I w swym majestacie
55 102|         siedząc Pan wysoko~Raczył swe ku ziemi na dół spuścić
56 103|             Ten opowiedział drogi swe Mojżeszowi~I wolą swą ukazał
57 104| rozpuszczonym okręty biegają,~Tam swe igrzyska srodzy wielorybi
58 105|          majętność swoje, wszytko swe carstwo,~Aby starosty jego,
59 105|          Aż Mojżesza z Aronem Pan swe posłańce~Za czasem zesłał
60 106|           Wracając się na miejsce swe morze zalało~Tak, iż ani
61 106|      Gniewu Pańskiego widząc prze swe płoche rady,~Nic się nie
62 106|        srogi,~Syny bowiem i córki swe ofiarowali~Diabelstwu, krew'
63 106|           pod nielutościwe jarzmo swe podbili.~Co ich Pan poratował,
64 106|           obciążonymi.~Pomniał na swe przymierze, a ich wszytki
65 107|        drewnie po morzu żeglują~A swe potrzeby pławem sprawują,~
66 107|        rozmnożyli.~ ~Bóg odwrócił swe oko, aż ich barzo mało~Z
67 109|         zewsząd dociera~I wszytki swe fortele na mię wywiera;~
68 109|      mijało,~ ~Jako drugi członki swe okrył odzieniem,~Tak on
69 109|          nakrywał~I tegoż pasa na swe boki używał:~Tę pomstę,
70 111|          wierny~Hojnie bogaci, na swe stanowienie~Wiecznymi czasy
71 111|       okazał, gdy wygnał pogany~A swe postawił w ich królestwie
72 112|          swej majętności;~A słowa swe tak miarkuje,~Że w nich
73 116|        prawie śmierć okrutna była~Swe nieuchronne sidła wrzuciła;~
74 119|        odejmi, a okaż mi łaskawie swe prawa;~Cnota mój cel, w
75 119|          bych umiał wieść wszytki swe sprawy l~ ~LAMBD~Słowa Twoje,
76 119|     chował prawa.~Starłeś wszytki swe zmienniki, bo sprośna ich
77 119|       Smiłuj się, a daj mi poznać swe wyroki, Panie!~Daj mi poznać
78 119|      wyroki, Panie!~Daj mi poznać swe wyroki, Boże niestworzony,~
79 122|     niechaj się mnoży,~A obfitość swe w pałacach gniazdo założy.~ ~
80 122|           pożytki~Gotówem zdrowie swe ważyć i siły wszytki.~ ~
81 142|          wołam, Pana proszę,~Ręce swe k'Niemu wynoszę,~Przed Nim
82 143|            Abyś był w cale wierne swe zachował.~ ~Toć jest pociecha
83 144|            Bij piorunem, puszczaj swe nieuchronne strzały~Na lud
84 145|         nabawiasz.~ ~W Tobie oczy swe trzyma wszelakie stworzenie,~
85 147|       pszenice;~Który skoro ziemi swe powie wyroki,~Słowa Jego
86 147|   wzbierają.~Ten wyroki, Ten sądy swe Jakubowi,~Ten oznajmił zakon
87 148|           Pańskiemu!~ ~On wyrzekł swe święte słowo,~A świat stanął