Psalm

 1 5  |         zbroją;~Zbroją, która krom swej skazy~Może wytrwać wszelkie
 2 6  |          me~ ~Czasu gniewu i czasu swej zapalczywości~Nie racz mię,
 3 10 |         ubogie, bodaj sam zginął w swej radzie!~ ~Skąd pocznę? Gdzie
 4 11 |      Człowiek dobry próżno ma ufać swej niewinności.~Przedsię Bóg
 5 12 |      dobrze się mieć mamy;~Każdy w swej gębie wolen, my pana nie
 6 15 |           Nie szuka z cudzą szkodą swej korzyści,~Przeciw obmowcom
 7 16 |          mię mój karze.~ ~W każdej swej myśli i w każdej swej sprawie~
 8 16 |       każdej swej myśli i w każdej swej sprawie~Mam Pana zawżdy
 9 20 |           wieczny Boże, z Pańskiej swej litości,~A my bądźmy pewni,
10 22 |             A ja Twe imię bracie j swej objawię,~W pośrzodku zboru
11 25 |        Panie, Ty mię racz wziąć do swej obrony,~Bom od wszytkiego
12 27 |     szukają.~ ~Nie kryj przede mną swej twarzy~Ani mię swym gniewem
13 28 |        Królowi szczytem.~ ~Miej na swej pieczy, Ojcze miłosierny,~
14 30 |           mej chorobie;~Dodałeś mi swej pomocy,~Żem nie ujźrzał
15 31 |         okazujesz;~Kryjesz je przy swej twarzy przed ludźmi srogimi,~
16 32 |            chciałem dalej pokrywać swej złości,~A Tyś odpuścił moje
17 35 |         brat, tak lamentuje~Syn po swej matce.~ ~A oni się w mej
18 35 |           Boże!~ ~Osądź mię według swej sprawiedliwości,~A nie daj,
19 36 |       znają,~Którzy cnoty w każdej swej sprawie przestrzegają;~Niechaj
20 37 |            Tylko bądź skromny, a w swej doległości~Czekaj cierpliwie
21 39 |           Tobie.~ ~A Ty z Pańskiej swej litości~Racz zapomnieć moich
22 40 |          mię, mocny Panie, z łaski swej pocieszyć~A ku ratunku memu
23 41 |     szczęściu nieodmiennym z łaski swej postawi.~ ~Nigdy go nieprzyjaciel
24 44 |            nie pokładam nadzieje w swej broni~Ani mię moja strzelba
25 44 |            twarz odwracasz? Czemuś swej litości~Zapomniał w tej
26 48 |      nieskończone;~Ten nas z łaski swej szczyrej opatrować będzie,~
27 49 |         władać,~A oni władze muszą swej postradać.~Dół ich dom będzie,
28 51 |         serdeczną miłujesz~I skarb swej mądrości takim okazujesz.~ ~
29 51 |              Nie odmiatajże mię od swej obliczności,~A nie bierz
30 51 |           nie bierz ode mnie ducha swej mądrości;~Przywróć mi dobrą
31 52 |            co w złocie~I co ufał w swej niecnocie,~A w Bogu nie
32 54 |         fac~ ~Mocą imienia swego i swej wszechmocności~Wybaw' mię,
33 60 |    trapiony~A przyjmi znowu nas do swej obrony!~Mówił Pan w przybytku
34 66 |            to Pan, dziwnie radzi~O swej na świecie czeladzi.~ ~Morze
35 66 |         chwały będzie!~ ~Ten nas z swej dobroci żywej~Objął śmierci
36 68 |        miejsca wypuścić z Pańskiej swej opieki.~Jego wojska niezliczne,
37 68 |    przypisać musiemy.~Groźny Pan w swej świątnicy, On nam siły wszędzi;~
38 69 |       siebie!~Wysłuchaj mię podług swej niezmiernej litości~I nieodmiennej
39 69 | niezmiernej litości~I nieodmiennej swej stateczności!~Wyrwi mię
40 69 |        Wylej na nie straszny gniew swej zapalczywości,~Niechaj nie
41 69 |         nich wdzięczne potomstwo w swej własności siędzie,~U których
42 71 |             Raczże mię w łasce i w swej zachować obronie~Aż do późnego
43 71 |       uczciwe,~Pocieszyłeś z łaski swej serce frasowliwe.~Przeto
44 73 |           się podali,~By jeno woli swej dosyć działali;~Niewinne
45 73 |         zachodził;~Tyś mię z łaski swej sam za rękę wodził.~Miałeś
46 78 |             Którzy niedobrze się w swej czuli powinności~Ani postępowali
47 78 |          Jego nie dufali~Ani w Nim swej nadzieje, głupi, pokładali.~
48 78 |    miłosierdziu miary,~Sam z chęci swej zatłumił i zatarł ich złości~
49 78 |       złości~Ani się dał rozwodzić swej zapalczywości;~Wspomionął,
50 78 |        Szemrząc przeciwko Jemu i z swej nikczemności~Miarkując Jego
51 78 |         Arkę nieprzyjaciołom, znak swej wielmożności,~Podał w ręce,
52 78 |  wielmożności,~Podał w ręce, podał swej pamiątkę zacności.~On swój
53 79 |      nieugaszonemu.~ ~Na tych użyj swej srogości,~Którzy żadnej
54 79 |           naszych złości,~Ale użyj swej litości~Nad nami utrapionymi,~
55 80 |      Chciej poruszyć siły swojej i swej zwykłej mocy~A przybądź
56 80 |           Onęś swoją mocną ręką po swej myśli wsadził,~Uprawiłeś
57 80 |       Porusz się, o możny Panie, z swej świętej stolice~A racz na
58 81 |     trzymacie.~ ~Wzywaliście mię w swej doległości,~A jam was zbawił
59 82 |            sąd życzliwy?~A dobry w swej doległości~Nie dojdzie sprawiedliwości?~ ~
60 84 |           władogromy, szczęśliwy w swej radzie,~Ktokolwiek w Tobie
61 86 |           wiekiem okreszony,~Ani w swej mocy zamierzony;~Dziwne
62 86 |             Włóż na mię jawny znak swej chęci,~Na który patrząc,
63 89 |          kochali~I twą łaską sławy swej będą nadstawiali.~Tyś nasza
64 90 |      rozumie.~ ~Raczże nam z łaski swej życzyć,~Bychmy tym sposobem
65 92 |           w starości;~A to, żeby w swej sprawiedliwości~Pan, twierdza
66 94 |         mnie był Pan nie dodał sam swej pomocy,~Dawno bych już był
67 102|            wszytko zaginie, a Ty w swej całości,~Boże mój, trwać
68 106|          Dali się niebożęta uwieść swej chciwości~I doświadczali
69 106|      sprawy~Tak mówił, że w rzeczy swej nie był Bogu prawy.~K'temu,
70 106|          Puścił imo się z wielkiej swej dobrotliwości.~I zmiękczył
71 109|        żałości~Podeprzy mię z onej swej dawnej litości!~Niech rękę
72 112|         prędki do litości,~Udziela swej majętności;~A słowa swe
73 118|        Karał mię Pan i wedle wolej swej frasował,~Jednak mię śmierci
74 119|            Żyw' mię słowem swym ku swej czci; jam jak owca zginął,~
75 125|            Pan lud swój miły~Wałem swej łaski zewsząd osypuje,~A
76 128|         Syjonie,~Będzie miał Pan w swej obronie.~ ~W rzeczypospolitej
77 129|           zastawił:~Potłukł pęta w swej srogości,~A nas niewolej
78 131|       Dziecina zostawiona do matki swej wzdycha.~ ~To jest kształt
79 135|        łyskawice,~Wiatrów dobywa z swej skrytej skarbnice.~Zbił
80 137|          kraino święta,~Niech moja swej nauki ręka zapamięta;~Niechaj
81 137|             Babilon, strzeż dobrze swej głowy,~Bo już wisi upadek
82 139|     uformował,~Tyś około mnie ręki swej nie żałował,~Coś tak misternie
83 143|          święte uszy swoje;~Według swej prawdy, według swej litości~
84 143|         Według swej prawdy, według swej litości~Racz mię ratować
85 146|           zgładzi,~Co zły w głowie swej uradzi.~ ~Królestwo, syjońska