Psalm

 1 1  |        wiedzie, noc li swoje konie,~On ustawicznie w Pańskim rozmyśla
 2 8  |           leśne zwierzęta swowolne,~On na powietrzu ptastwem, pod
 3 9  |             Czasy będzie słynęła.~ ~On stolicę swą narządził,~On
 4 9  |           On stolicę swą narządził,~On ludzkie nieprawości~I wszytek
 5 9  |           Podług sprawiedliwości.~ ~On jest ucieczka ubogich,~On
 6 9  |           On jest ucieczka ubogich,~On dodaje ratunku~Położonym
 7 16 |         zawżdy przed oczyma prawie;~On przy mnie stoi, abych z
 8 18 |        ostatniej Pańskiej obrony.~A On mię wysłuchać raczył siedząc
 9 18 |             Niewinności myśli moich On nie przebaczy;~Bom ja zawżdy
10 18 |             Niewinności myśli moich On nie przebaczy.~Świętemu
11 20 |            twoje ofiary;~Wszytko to On zdarzy, co w twym sercu
12 22 |        Panie, Panie dobrotliwy,~Tyś on mieszkaniec i stróż niewątpliwy~
13 24 |        buduje,~Wszytko Panu należy; On rękami swemi~Grunt na morzu
14 25 |            w Nim myśli mam swoje,~A On wyzwoli z pęta nogi moje.~
15 27 |        Dostawać będzie człowieku.~ ~On w niebezpieczeństwie moim~
16 28 |            wżdy moje serce kłoni,~A On mię broni.~ ~Stąd duszy
17 31 |         Ufność swoje, a serca wasze On posili.~ ~
18 32 |        zalać chciało,~Za Twą pomocą on zostanie cało.~ ~Ty mię
19 33 |            nadzieja nasza położona,~On nasza pomoc, On jest obrona.~
20 33 |           położona,~On nasza pomoc, On jest obrona.~Będziem (da
21 34 |       wynaszajcie!~ ~Szukałem Go, a On ucho ku mnie skłonił~I we
22 36 | niepobożnego za świadka mi stoi,~Że on o Bogu nie wie ani się Go
23 37 |            twe sprawy,~A uznasz, że On tobie jest łaskawy.~ ~Jasna
24 37 |           Pańskiej powinni litości;~On je wspomoże, On z nich jarzmo
25 37 |            litości;~On je wspomoże, On z nich jarzmo zdejmie~Złych
26 41 |            za grzechy chce skarać~I on nędznik o zdrowie próżno
27 42 |            wszeteczny:~"Gdzie teraz on twój, nędzniku wygnany,~
28 42 |           umiera na poły~Pomniąc na on krzyk ludzi swych wesoły"~
29 42 |         ludzie pytają:~"Gdzie teraz on twój, nędzniku wygnany,~
30 46 |           Obrońca nasz niewątpliwy:~On w uciskach nas ratuje,~Niech
31 52 |           śmiali.~ ~"Otóż - rzeką - on, co w złocie~I co ufał w
32 55 |         Włóż na Pana swój ciężar, a On cię ratuje,~Sprawiedliwego
33 66 |           brody wielkie przebyli.~ ~On światem, jako chce, toczy,~
34 68 |     dziękujmy dziękami wiecznymi,~A On nas niech okrywa dobrodziejstwy
35 68 |        Groźny Pan w swej świątnicy, On nam siły wszędzi;~I serca
36 69 |           zawżdy jest ubogim,~Pomni On na swe w więzieniu srogim.~
37 77 |        wzywać będę, dokądem żywy,~A On w uszy swe przyjmie mój
38 78 |             swej pamiątkę zacności.~On swój lud ulubiony i dziedzictwo
39 79 |            pogany:~"Gdzie teraz ich on Bóg sławny,~Ich obrońca
40 85 |             Pańskie pomnimy: będzie On łaskawy~I wskrzesi znowu
41 85 |             A sprawiedliwość, gdzie On stąpi, wszędzie~Przy boku
42 89 |          Dawidowi swemu~Obiecuję, a on niech ufa słowu memu:~Póki
43 91 |             żadna trwoga."~ ~Ciebie on z łowczych obierzy wyzuje~
44 93 |             świata~Jest założona, a On wszytki lata~Uprzedził;
45 93 |             i wieków nie zstanie,~A On zostanie.~ ~Niech huczą
46 95 |        wysokości;~Jego jest morze i On je sam sprawił,~I wszytkorodną
47 95 |      sprawił,~I wszytkorodną ziemię On postawił.~ ~Pódźmy zciągnąwszy
48 95 |            A my lud Jego, o których On wczasie~Zawżdy przemyślą
49 96 |             królestwo wstępuje.~ ~A On z ziemie strachy złoży,~
50 98 |             zacznicie niebieskiemu;~On sam, jako Bóg prawdziwy,~
51 99 |            służyli.~ ~Wzywali Go, a On słuchał uszyma wdzięcznymi~
52 100|    nawiedźcie Jego cerkiew złotą!~ ~On sam jest Bóg; co żywiem,
53 100|             co żywiem, co tchniemy,~On sprawuje w nas, a pewnie
54 103|             Nie umie, nie zwykł się On wiecznie frasować~Ani do
55 103|        niebo jest wysokości,~Takiej On ku sługom jest swoim litości;~
56 103|            zachodu daleko pała,~Tak On od nas daleko grzech nasz
57 104|       Wieczna jest Pańska chwała, a On z tak mądrego~Nie przestanie
58 107|            Boga nizacz nie mieli.~A On je też nieszczęściem takowym
59 109|      zgładzi na ziemi.~ ~A to, że i on w swojej popędliwości~Zapamiętał
60 109|            swe okrył odzieniem,~Tak on zewsząd obłożon jest złorzeczeniem;~
61 109|            na moje zdrowie.~ ~Niech on klnie, Ty błogosław; niech
62 115|             niech nadzieję stawi,~A On go wszelkich trudności pozbawi;~
63 115|           Pana dom Aronów spuści,~A On go z łaski swojej nic opuści.~
64 115|          żydowski wystawi,~Wszytkim On łaskaw, którzy służą Jemu,~
65 118|         Wzywałem Go w przygodzie, a On w mej ciężkości~Użył nade
66 118|         Wnet mię mój Pan poratował.~On jest moja potężność, On
67 118|             On jest moja potężność, On wesele moje,~Jemum winien
68 118|          nas w podziwieniu.~To jest on dzień szczęśliwy, dzień
69 122|         pałac sądowy,~Tam stolica i on zacny tron Dawidowy.~ ~Niechże
70 128|             żywie:~Gotów pełnić, co On swymi~Wyrzekł usty naświętszymi.~ ~
71 136|         jest Pan nad insze pany,~Bo On w swym miłosierdziu nigdy
72 136|         jest Pan nad insze pany,~Bo On w swym miłosierdziu nigdy
73 146|            sam Pan jest chętliwy;~A on też tylko jednemu~Ufa Panu
74 147|          Jemu.~Miasto jerozolimskie On znowu sadzi,~A wygnance
75 147|            własnych domów prowadzi.~On smutne serca cieszy, troski
76 147|            boleści wszelkie ujmuje.~On wszytkich gwiazd niebieskich
77 147|       niezmierny w swojej mądrości.~On skromne, On pokorne na górę
78 147|        swojej mądrości.~On skromne, On pokorne na górę sadza,~A
79 147|        Niemu, kruczętom.~Nie patrzą on na dzielność wyprawnych
80 148|         Dajcie imieniu Pańskiemu!~ ~On wyrzekł swe święte słowo,~
81 148|       Dajcie Panu cześć społecznie,~On sam godzien chwały wiecznie.~ ~
82 148|            Jego sława wyssza nieba,~On jako Pan dał, co trzeba,~