Psalm

 1 7  |            W Tobie ja samym, Panie, człowiek smutny,~Nadzieję kładę;
 2 7  |              słusznie oszacował~Zły człowiek, a ma do mnie jaką winę;~
 3 7  |             Złego złość zniszczy, a człowiek cnotliwy~Jest w opiece Twej,
 4 7  |            zasług jego.~ ~Jesli się człowiek zły nie pohamuje,~Pan swój
 5 7  |       Śmiertelne. Zapadł w zazdrość człowiek plony,~Niesprawiedliwość
 6 8  |      wdzięczne~Koło miesięczne.~ ~A człowiek co jest, że Ty, niestworzony~
 7 9  |            wieki słynie;~Uplótł się człowiek zdradliwy~W swoich rąk własnych
 8 10 |             doległość moję?~Gdy zły człowiek przewodzi, gdy jarzmo kładzie~
 9 10 |      ubogiej! Przebóg, długo li~Zły człowiek ma doświadczać Twej cierpliwości~
10 10 |             toć wpadnie w rękę.~Ale człowiek upadły, człowiek niewinny~
11 10 |          rękę.~Ale człowiek upadły, człowiek niewinny~Łaskę pozna; Ty
12 10 |            upadłych; niechaj ubogim~Człowiek śmierci podległy nie będzie
13 11 |           nie masz sprawiedliwości,~Człowiek dobry próżno ma ufać swej
14 12 |              Bodaj źle zginął każdy człowiek nieprawdziwy,~Każdy chytry
15 13 |             Dokąd mię deptać będzie człowiek zazdrościwy?~ ~Dosyciem
16 15 |           mój Boże, wesela zażywał?~Człowiek niewinny, człowiek uprzejmego~
17 15 |         zażywał?~Człowiek niewinny, człowiek uprzejmego~Serca, który
18 19 |         który nie jest taki,~Aby go człowiek mógł słyszeć wszelaki,~Lecz
19 22 |          opłakany,~Nie ma się czego człowiek jąć stroskany.~ ~Cały dzień
20 22 |           prze Bóg żywy?~Robak, nie człowiek, robak nieszczęśliwy!~Śmiech
21 28 |         które w każdej dobie~Posyła człowiek żałosny ku Tobie,~Z płaczem
22 32 |         wszeteczności.~ ~Przeto gdy człowiek cokolwiek do siebie~Takiego
23 32 |          wdzięczne pienie,~Jako gdy człowiek czuje wyzwolenie.~ ~To były
24 32 |           muńsztuku i wodze,~Aby je człowiek miał po woli w drodze."~ ~
25 32 |             grzesznego, ale~Pobożny człowiek będzie zawżdy w cale;~Przeto
26 34 |   dobrotliwy;~Ktokolwiek w Nim ufa, człowiek to szczęśliwy.~Ważcie Pana,
27 35 |        radości żadnej nie używa~Zły człowiek ani sobą pochutnywa~Patrząc
28 36 |           głębokości.~ ~Z Twych rąk człowiek, z Twych rąk zwierz mają
29 36 |           skrzydły swymi kryje,~Tak człowiek pod zasłoną łaski Twojej
30 36 |    przestrzegają;~Niechaj mię hardy człowiek nie depce nogami,~Niechaj
31 37 |             jeśli w oczu twoich~Zły człowiek w szczęściu dni używa swoich;~
32 37 |        zaraz wywietrzeje.~ ~Pożycza człowiek zły, a nie oddaje,~Dobry
33 38 |        wszyscy mię nie znali,~A zły człowiek tym czasem czynił o mnie
34 39 |        Przebóg, Panie mój, długo li~Człowiek będzie w tej niewoli?~Racz
35 39 |           sprawiedliwie),~Błąd jest człowiek, a co żywię,~Podobno to
36 39 |        szatę mól tajemny;~Błąd jest człowiek, błąd nikczemny.~ ~Skłoń
37 40 |         Panu położyć.~Błogosławiony człowiek i fortunny żywię,~Który
38 42 |        wygnany,~Bóg zawołany?"~ ~To człowiek słysząc umiera na poły~Pomniąc
39 42 |     zapomniał, kiedy mię wszeteczny~Człowiek frasuje, a serce troskliwe~
40 49 |             czym założyć;~Nieprózno człowiek łakomie nabywał~I nad swym
41 49 |       ustaje.~ ~Niechaj, jako chce, człowiek w szczęściu pływa,~Niechaj
42 51 |              U Twych nóg upadam ja, człowiek stroskany;~Smiłuj się nade
43 54 |          niech ofiarę dawam~I dokąd człowiek żywie, imię Twe wyznawam,~ ~
44 56 |            mię prawie w ziemię wbił człowiek złośliwy;~Nie mam odpoczynku,
45 56 |        nasadzi,~Nigdy mi śmiertelny człowiek nie zawadzi.~ ~Co wyrzekę,
46 56 |       nasadzi,~Nigdy rni śmiertelny człowiek nie zawadzi.~ ~Pomnię ślub
47 61 |             Zachować, gdy mię trapi człowiek srogi.~ ~Mnieć serce tuszy,
48 62 |           się z żadnej strony.~ ~Że człowiek zdrowia używa,~Że o nim
49 64 |            Jestem pełen trwogi,~Ano człowiek srogi~Na to się usadził,~
50 69 |            dobrymi rzędzie!~Nad mię człowiek troskliwszy już ani być
51 71 |        sprawiedliwości,~Gdy się zły człowiek będzie wstydat swych sprosności.~ ~
52 78 | niebieskiego chleba.~Chleb anielski człowiek jadł; jeszcze mało na tym:~
53 87 |             Jako świat jest wielki,~Człowiek na nim wszelki~Syjończykiem
54 90 |           ma indziej, okrom Ciebie,~Człowiek nieszczęściem strapiony~
55 103|          znikomy.~ ~Trawie podobien człowiek, którą ostrymi~Leda w dzień
56 109|            miłuje,~Niechajże je zły człowiek na sobie czuje;~Iż go błogosławieństwo
57 109|       wielkie są łaski Twoje!~A jam człowiek upadły, człowiek wzgardzony~
58 109|              A jam człowiek upadły, człowiek wzgardzony~I na sercu nieznośnym
59 109|        znają, niechaj się dowie~Zły człowiek, żeś Ty łaskaw na moje zdrowie.~ ~
60 112|          timet Dominum~ ~Szczęśliwy człowiek prawdziwie,~Kto w bo jaźni
61 112|             że w krótkim częste~Zły człowiek pomstę odniesie.~ ~Ubogim
62 116|            takiej przygodzie będąc, człowiek nieszczęśliwy,~Wzywałem
63 119|        czuję.~ ~beth~Czym się młody człowiek lepszy? Gdy strzeże słów
64 119|              Gniew mię pali, że zły człowiek słowy gardzi Twymi;~Słowa
65 121|             oculos meos in montes~ ~Człowiek ja nieszczęśliwy, człowiek
66 121|          Człowiek ja nieszczęśliwy, człowiek strapiony,~Oczy smutne podnoszę
67 127|             Pan nie zbuduje,~Próżno człowiek o nim się frasuje;~Jeśli
68 128|         timent Dominum~ ~Szczęśliwy człowiek prawdziwie,~Kto w bo jaźni
69 139|         dopadnie.~ ~Jesliby też tak człowiek pomyślił sobie,~Żeby w nocnych
70 140|    przedsięwzięciu, aby nieżyczliwy~Człowiek, pływając w szczęściu, niewinnemu~
71 141|            biesiady.~ ~Wolę, że mię człowiek uderzy cnotliwy,~Niż mię
72 143|             Prawem obchodzić; żaden człowiek żywy~Tak święty nie jest,
73 143|     wytkniony nierządzie.~ ~Oto zły człowiek trapi moję duszę,~A ja w
74 144|      przypisuję.~ ~O Panie, co jest człowiek, że go tak szanujesz,~Że
75 144|         wielką chęć okazujesz?~Mara człowiek, a jego lata są lotnemu~
76 146|        powietrzu dmą rozwieje.~ ~To człowiek prawie szczęśliwy,~Komu