Psalm

 1 3  |               Nie ustraszą mię groty ku mnie złożone.~ ~Powstań,
 2 8  |      niemowlątek roście chwała Tobie~Ku więtszej hańbie i ku potępieniu~
 3 8  |           Tobie~Ku więtszej hańbie i ku potępieniu~Złemu plemieniu.~ ~
 4 10 |         zapomniał świata~Ani pojźrzy ku ziemi na wieczne lata.~ ~
 5 18 | posłuszeństwie praw moich żyje;~Obcy ku mnie twarz chętliwą sobie
 6 19 |             wschodnich granic wynika ku biegu,~A zostawa się na
 7 22 |              w pieluchach garnął się ku Tobie~I obrałem Cię Bogiem
 8 22 |          wieku~Chęć opowiedzą Pańską ku człowieku.~
 9 23 |             na drodze prawej~Z chęci ku słudze swemu łaskawej.~ ~
10 26 |  niepobożnymi.~Nie mam serca i nigdy ku złym mieć nie będę,~A z
11 28 |              Posyła człowiek żałosny ku Tobie,~Z płaczem podnosząc
12 28 |             Z płaczem podnosząc ręce ku jasnemu~Domowi Twemu.~ ~
13 30 |            uchował.~ ~Panie, wołałem ku Tobie,~A Tyś mię wsparł
14 30 |           sobie,~Jedno głos podnieść ku Tobie?~Co za korzyść, mocny
15 32 |          czuje wyzwolenie.~ ~To były ku mnie, Boże mój łaskawy,~
16 34 |                Jakokolwiek szczęście ku mnie się postawi,~Bądź radości,
17 34 |               Szukałem Go, a On ucho ku mnie skłonił~I we wszytkich
18 37 |              Abyś nie przystał i sam ku ich złości.~ ~Bo to rzecz
19 39 |        śmiertelności~Mniej niżli nic ku wieczności.~ ~Błąd (mogę
20 39 |               a co żywię,~Podobno to ku marnemu~Snu nocnemu, nieznacznemu.~ ~
21 40 |            chodzić, objawił.~Tenże i ku śpiewaniu usta me sposobił,~
22 40 |             z łaski swej pocieszyć~A ku ratunku memu pospieszyć!~
23 49 |              szczyry opowiadać będę;~Ku przypowieści i sam ucho
24 49 |           mój, że Ty mnie przyjmiesz ku sobie.~ ~Nic to, że kogo
25 59 |          ratuj, a pojźrzy okiem swym ku ziemi;~Pokarz jawnie przewrotne,
26 61 |             władze wiecznej,~A obróć ku mnie święte uszy swoje;~
27 61 |          dziedzictwo na ziemi.~ ~Dni ku dniom będziesz królowi przykładał~
28 63 |               ad Te de luce vigilo~ ~Ku służbie Twojej, Boże, mój
29 63 |            Cię wyznawał~I ręce swoje ku Tobie podawał.~ ~Żaden tak
30 66 |     Cokolwiek świat obszedł kołem!~ ~Ku mnie wszyscy się podajcie~
31 69 |            miłosierdzie Twoje,~Skłoń ku mnie ucho łaskawe swoje.~
32 69 |              oczy,~A grzbiety zawżdy ku ziemi tłoczy!~Wylej na nie
33 70 |        pomocy;~Chciej się pospieszyć ku ratunku memu,~Nie daj mię
34 75 |              ani mówcie hardzie~Jemu ku wzgardzie.~ ~Próżno się
35 80 |       przybądź nam utrapionym rychło ku pomocy;~Przywróć nas ku
36 80 |              ku pomocy;~Przywróć nas ku łasce swojej, niezwalczony
37 80 |             nam dodają.~Przywróć nas ku łasce swojej, niezwalczony
38 80 |           Cię będziemy,~Przywróć nas ku łasce swojej, niezwalczony
39 83 |              i Filistynowie;~I Assur ku potrzebie tejże był gotowym,~
40 83 |             był gotowym,~Przyciągnął ku pomocy potomkom Lotowym.~
41 85 |              Obróćże serca nasze już ku sobie,~A gniew Twój dawny
42 87 |              Też co takiego, wszytko ku czci Twojej.~ ~
43 88 |              mają prośby moje,~Skłoń ku mnie ucho łaskawe swoje!~
44 90 |           ludzkie plemię;~Podobnismy ku marnemu~Snu nocnemu, nikczemnemu.~ ~
45 100|           którzy po ziemi chodzicie,~Ku czci Panu wesoło krzyknicie,~
46 101|        słudze swemu~A chciej dopomóc ku dobremu!~ ~Serce niewinne
47 102|             nieszczęśliwy~Chynął się ku nocy jako cień wieczorny~
48 102|               żeby go ratować.~ ~Już ku rumom jego serce obrócili~
49 102|    Opatrzności,~A sława słynęła Jego ku wieczności.~ ~Abowiem na
50 102|        siedząc Pan wysoko~Raczył swe ku ziemi na dół spuścić oko,~
51 103|            jest wysokości,~Takiej On ku sługom jest swoim litości;~
52 104|         morze na dół uciekało;~Skały ku górze poszły, pola rościągnione~
53 104|              stąd trawa obfita~Bydłu ku pożywieniu; stąd zioła ogrodne~
54 104|             pióry pirzchliwemi,~Oczy ku Tobie wznosi, który siedzisz
55 107|             a owi~Z pól nakłonionych ku południowi.~ ~Którzy po
56 107|       wszytki choroby okrócił~I mdłe ku zdrowiu pierwszemu wrócił.~ ~
57 112|       szczodrobliwości~Pamiątka trwa ku wieczności.~ ~Złe języki
58 114|            się znaczyła~I niepodobna ku wierze siła.~ ~Morze patrząc
59 116|           Wszytkę swą myśl prostując ku celowi temu,~Abych się Panu
60 118|      szczęśliwy, dzień błogosławiony~Ku pocieszę nam sprawiony.~
61 119|              dział, to rozkosz moja, ku temu celowi~Zmierzać będę,
62 119|       kochanie.~Żyw' mię słowem swym ku swej czci; jam jak owca
63 122|       spojona na wieczne lata.~ ~Tam ku służbie Pańskiej, jako zakon
64 124|      potomstwo powie;~By była nie ta ku nam życzliwość Pańska,~Gdy
65 134|             winną Bogu swemu!~ ~Ręce ku Jego mieszkaniu ściągajcie,~
66 141|         Chciejże także umysł obracać ku cnocie,~Aby się nie chylił
67 141|           Aby się nie chylił namniej ku sromocie.~ ~Niech się ja
68 143|           Boże, prośby moje~A nakłoń ku mnie święte uszy swoje;~
69 144|            ja muszę dziękować,~Który ku bitwie raczysz sprawować~
70 144|              nieba swego a spuść się ku ziemi;~Tkni gór, niech pójdą
71 148|            świat stanął wnet gotowo.~Ku wieczności wszytko sprawił;~