Psalm

 1 3  |            dodają sobie,~Jakobych ja już prawie zwątpił o Tobie.~ ~
 2 4  |             Tego w żadnej przygodzie już nie odstępuje;~Nie odstąpi
 3 4  |        przynaszajcie;~Co gdy będzie, już pewni tego być możecie,~
 4 5  |           Ukaże się rana zorza,~A ja już wołam do Ciebie~Smutne oczy
 5 14 |          sprzysiąc mieli.~ ~Tedy się już nie uznają,~Którzy w złościach
 6 18 |    nieprzyjacielskich był wyzwolony.~Już mię była sroga zewsząd śmierć
 7 18 |             zewsząd śmierć otoczyła;~Już mię była wód piekielnych
 8 18 |            prawie swój grób widział; już na mię była~Śmierć swoje
 9 18 |        zmyślają,~Nasłabieli i zamkom już nie dowierzają.~Bądź pochwaleń,
10 27 |              na się kłamstwo żywe.~ ~Już by mię w troskach nie zstało,~
11 28 |             kryj przede mną albo mię już z teml~Licz, co są w ziemi!~ ~
12 28 |          zniszczysz, a za Twoją raną~Już nie powstaną.~ ~Panu bądź
13 30 |            szczęście było~Tak dalece już zbłaźniło,~Żem śmiał rzec:
14 31 |              Z ich pamięci, jakobych już na wieki zginął.~ ~Jaki
15 31 |             Wiernym swoim i które tu już okazujesz;~Kryjesz je przy
16 31 |            obronnym postawił.~Jaciem już był bez mała zwątpił w łasce
17 37 |         przyjdziesz~Na miejsce jego, już go nie nadyjdziesz;~Ale
18 37 |         Byłem dziecięciem, a dzisiem już siwy,~A nie widziałem, aby
19 37 |              czyń, co radzi cnota,~A już bądź pewien długiego żywota,~
20 37 |           rosłym;~Obejźrzałem się, a już było po nim;~Szukam, nie
21 39 |             i wszytki siły~Zgoła mię już opuściły.~ ~Kogo prze grzech
22 39 |            drogę, z której człowieka~Już nie ujźrzeć aż do wieka.~ ~
23 41 |             szeptali,~Na moje śmierć już, jako na pewną, kazali.~ ~"
24 41 |            niego żadną miarą powstać już nie może."~ ~Aż i ten, któregom
25 42 |           frasuje, a serce troskliwe~Już ledwo żywe?~ ~W jedne mię
26 45 |              włóż pod serce swoje.~ ~Już teraz matki i miłej rodziny,~
27 45 |         teraz matki i miłej rodziny,~Już zapamiętaj ojczystej krainy;~
28 45 |             bogata Tyros, o królowa,~Już dawno zacne upominki chowa;~
29 49 |              nie odkupi brata,~Kiedy już przyjdą zamierzone lata.~ ~
30 50 |           mówił tobie~I tyś mię stąd już kładł podobnym sobie;~Zleś
31 53 |          sprzysiąc mieli.~ ~Tedy się już nie uznają,~Którzy w złościach
32 61 | niedostąpionej skale,~Gdzie bych się już mógł nie bać żadnej trwogi;~
33 66 |              Kozieł i baran wybrany;~Już cielce i tłuste woły~Gotują
34 69 |             wełny zalała.~Oniemiałem już prawie ratunku wołając;~
35 69 |             mię człowiek troskliwszy już ani być może,~Przeto Ty
36 71 |            Serce sobie tym czyniąc: "Już go i Bóg - prawi -~Opuścił;
37 74 |       repulisti in finem~ ~Także nas już na wieki, Boże nasz, opuścisz~
38 77 |         sercu swym: "Takżem na wieki~Już wypadł ja nieszczęsny z
39 77 |             Pańskiej opieki?~Ani się już da przywieść, aby smutnemu~
40 77 |              słudze swojemu?~ ~Czyli już miłosierdzie Jego ustało,~
41 78 |       pokarmu brzuchowi swojemu.~"To już - powiada - laską uderzył,
42 81 |                 A żadnej by wiecznie już odmiany~Nie znał był mój
43 85 |        stronę.~ ~Obróćże serca nasze już ku sobie,~A gniew Twój dawny
44 88 |         troski nie masz miary,~Żywot już widzi prawie swe mary.~Ciało
45 88 |         prawie swe mary.~Ciało zgoła już martwe, sił nie czuję w
46 89 |         swemu:~"Naznaczyłem ja króla już ludowi memu.~Dawid, sługa
47 90 |              swego żywota~Nie uznamy już kłopota.~ ~Daj nam za troskliwe
48 94 |              swej pomocy,~Dawno bych już był w wiecznej pogrężon
49 102|        jeszcze masz smiłować,~A snąć już czas przyszedł, żeby go
50 102|        przyszedł, żeby go ratować.~ ~Już ku rumom jego serce obrócili~
51 102|          serce obrócili~Słudzy Twoi, już się pustyń użalili.~I będą
52 104|          byli~Tak, żeby się na wieki już nie poprawili.~A ty, o duszo
53 105|             Bo przed strachem ledwie już przy duszy byli,~A Pan nad
54 107|             nie mogą~A w dole prawie już jedną nogą;~ ~Ci do Pana
55 107|        wiatry wstaną popędliwe,~Alić już morze skacze gniewliwe,~
56 116|             mnie będzie przebywał.~ ~Już mi na szyję prawie śmierć
57 116|          nieuchronne sidła wrzuciła;~Już mię były piekielne kłopoty
58 116|              i tożem wyznawał,~Aczem już w troskach prawie ustawał,~
59 118|        litości.~Mając Pana po sobie, już ja z ludzkiej strony~Nie
60 123|          nieśmiertelny Boże,~Abowiem już ledwe cierpieć więcej może~
61 124|            siła przyszła pogańska:~ ~Już by nas (tak się byli wściekli
62 124|           się byli wściekli uparli),~Już by nas prawie byli żywo
63 124|            prawie byli żywo pożarli;~Już by nas powódź straszna,
64 124|              by nas powódź straszna, już by nas była~Nawałność niesłychanych
65 137|         strzeż dobrze swej głowy,~Bo już wisi upadek nad tobą gotowy.~
66 139|             ust swoich,~A to, Panie, już dawno brzmi w uszu Twoich.~ ~
67 142|           swój opowiadam.~ ~Ledwe mi już ducha zstanie,~Ale Tobie,
68 143|             w czas mię ratuj, Panie,~Już mi sił ledwe i dusze dostanie;~