Psalm

 1 2  |        jeśli straszliwy~Gniew Jego kiedy wspłonie, to szczęśliwy~
 2 12 |  zdradliwych;~Złych zewsząd pełno, kiedy władza jest złośliwych.~ ~
 3 13 |           odwrócone;~Chciej na mię kiedy wejźrzeć, chciej uprzejme
 4 17 |         mię pożyć~A równo z ziemią kiedy położyć.~ ~Taki więc bystrym
 5 17 |          wszechmocności;~Będę syt, kiedy na jawi prawie~Stawisz się
 6 18 |         był tej siły,~Komu by plac kiedy moje stopy puściły.~Goniłem
 7 19 |        daje~Ogień słoneczny, który kiedy wstaje,~Jako z łożnice nowy
 8 19 |      prędki obrzym niewściągniony,~Kiedy do kresu przed wszytkimi
 9 22 |          ratuje,~Niech go wyzwoli, kiedy go miłuje.~ ~Tyś mię z żywota
10 22 |          stawie.~Jako wosk płynie, kiedy słońce grzeje,~Tak moje
11 27 |          się ja mam bać kłopota?~ ~Kiedy na mię wszytki zbroje,~Wszytki
12 31 |            A ty nie daj, abych był kiedy zawstydzony!~Prze dobroć
13 32 |         tak gorają~Słoneczne koła, kiedy Lwa mijają.~ ~Wolałem tedy,
14 35 |        Pozbaw' mię tych~Pośmiewców kiedy a broń od przeklętych~Lwów
15 37 |       trzeba~Potomstwu jego żebrać kiedy chleba.~ ~Każdy dzień ludziom
16 37 |          spokojnych,~A niepobożni, kiedy się zdać będą~Nalepiej kwitnąć,
17 39 |          mi kres dni mych objawić,~Kiedy przydzie świat zostawić.~ ~
18 41 |         jego nie zhołduje,~A jeśli kiedy w zdrowiu odmianę poczuje,~
19 41 |              Będzież - mówią - ten kiedy dzień błogosławiony,~Że
20 41 |        napasiemy?"~ ~A jeśli który kiedy nawiedzać mię przyszedł,~
21 42 |             potrawy płacz wieczny,~Kiedy mię coraz pyta lud wszeteczny:~"
22 42 |       uderzały.~ ~Ale dzień idzie, kiedy Pan nade mną~Litość okaże,
23 42 |           wieczny~Boże, zapomniał, kiedy mię wszeteczny~Człowiek
24 42 |            prawie kęsy rozbierają,~Kiedy mię coraz źli ludzie pytają:~"
25 48 |          przychodzi~Na białągłowę, kiedy dziatki rodzi.~A Tyś je
26 49 |        rodzonego nie odkupi brata,~Kiedy już przyjdą zamierzone lata.~ ~
27 55 |          Próżno się tam spodziewać kiedy obaczenia:~Ludzie to niepobożni
28 56 |  spuściwszy jestem tej ufności,~Że kiedy się na mię nabarziej nasadzi,~
29 56 |  spuściwszy jestem tej ufności,~Ze kiedy się na mię nabarziej nasadzi,~
30 58 |            loquimini~ ~Najdzie się kiedy chwila tak szczęśliwa,~Że
31 58 |            nieżyczliwa?~Skażesz co kiedy sprawiedliwie? Czyli,~Kto
32 58 |            kryje,~Aby nie słuchać, kiedy nauczony~Czarownik nad nią
33 60 |       grzechy obrażony;~Smiłuj się kiedy, a gniew porzuciwszy~Nawróć
34 69 |            A ja cierpieć nie mogę, kiedy lud przeklęty~Lekce uważa
35 71 |            A Ty nie daj, abych był kiedy zawstydzony!~Prze dobroć
36 71 |           nie masz łaski Twej; kto kiedy możności~Równe słowa wynajdzie
37 71 |            Boże,~Nieba sięga; któż kiedy z Tobą zrównać może?~Tyś
38 74 |          mieszkanie sobie.~Powstań kiedy a rozgrom swe nieprzyjaciele,~
39 74 |          padną, ziemia grzmi, jako kiedy walą~W lesie surowe dęby
40 74 |          rękę swoje?~Podnieś wżdam kiedy wzgórę, podnieś prawą Twoje!~ ~
41 75 |           sprawy,~Boże łaskawy!~ ~"Kiedy się skończą zamierzone lata~-
42 76 |            w duszy,~Kto by czekał, kiedy Cię gniew ruszy.~Twój ogromny
43 78 |          ojców naszych nasłuchali,~Kiedy siłę i cuda Pańskie wyznawali.~
44 78 |           ciało i duch niewrócony,~Kiedy raz będzie z swego mieszkania
45 83 | madyjańskimi~Zastępy, i z Jabinem, kiedy zbite głowy~Niósł po wodzie
46 83 |       szarłatny strumień Cisonowy,~Kiedy trupy na pował po rolach
47 86 |          nie przestanę~Wielbić, aż kiedy sam ustanę.~ ~Wielka nade
48 89 |    zelżywości.~Będzie wżdam koniec kiedy tej niełasce? Stanie~Wżdam
49 89 |      Stanie~Wżdam Twój srogi gniew kiedy, nieśmiertelny Panie?~Wspomni
50 93 |             Chybić nie może, co Ty kiedy swoim~Słowem wyrzeczesz;
51 102|           wrobi na gniazdzie mały,~Kiedy go maciory płoche odbieżały.~ ~
52 104|        zwykłej żywności od Ciebie.~Kiedy rękę otworzysz - wszyscy
53 104|    otworzysz - wszyscy nasyceni,~A kiedy twarz odwrócisz - wszyscy
54 104|            czynu swego:~Pan, który kiedy poźrzy, ziemia drży; Pan,
55 104|            ziemia drży; Pan, który~Kiedy ręką gór dotknie, dymem
56 105|            słów nie przebaczył,~Co kiedy Abramowi poślubić raczył.~
57 107|       cudach Jego na głębokości.~ ~Kiedy każe, wnet wiatry wstaną
58 107|           w słone pola nierodne.~ ~Kiedy zaś chce, pustynią w piękną
59 109|      występ ojca jego pamięta~I co kiedy zgrzeszyła matka przeklęta,~
60 113|          buja nad gwiazdami.~ ~Kto kiedy z Panem tym porówna, który~
61 127|            strzały popędliwe,~Jako kiedy przy ojcowskiej głowie~Zastawią
62 133|        Hormonowe~Pastwiska zdobią, kiedy wstaje z morza~Ognista zorza.~ ~
63 137|           aby pieśni Pańskich~Głos kiedy miał być słyszan w krainach
64 137|          Niechaj mi język uschnie, kiedy cię przepomnię,~Kiedy cię
65 137|     uschnie, kiedy cię przepomnię,~Kiedy cię na początku wesela nie
66 140|      wrychle tę szczęśliwą chwilę,~Kiedy Pan będzie krzywdy mścił