Psalm

 1 7  |   człowiek zły nie pohamuje,~Pan swój miecz ostry, Pan łuk nałożony~
 2 18 |         strwożyła;'~Jużem prawie swój grób widział; już na mię
 3 20 |   cnotliwy,~I w dobrą godzinę na swój koń chętliwy;~Zajedź drogę
 4 20 | nieprzyjacielowi~A zastaw' się o swój lud poganinowi!~ ~Wysłucha
 5 22 | zmartwiał język upragniony;~Grób swój przed sobą widzę otworzony.~ ~
 6 25 |          grzechów, uskrom' gniew swój boski!~ ~Nieprzyjaciel mój
 7 28 |        Panu chwałę dawa.~Pan lud swój chowa, Pan jest nieprzebitem~
 8 31 |        Twoje ręce poruczam żywot swój teskliwy;~Ty mię broń, jako
 9 31 |   Bierzesz je przed języki w dom swój wszetecznymi.~ ~Błogosławion
10 32 |    Wolałem tedy, Boże litościwy,~Swój grzech przed Tobą objawić
11 34 |          bez kłopota.~ ~Zachowaj swój język od wszetecznej mowy~
12 35 |      słudze!~ ~Wstań a rozciągni swój sąd sprawiedliwy,~A uznaj,
13 37 |      nadzieję w Panu a cnotliwie~Swój żywot sprawuj; będą niewątpliwie~
14 37 |    osiędą~I żyć w pokoju wszytek swój wiek będą.~ ~Niesprawiedliwy
15 39 |       gdy mię zły strofował,~Jam swój język tak hamował,~Ze, nie
16 39 |       mię strofował,~A jam język swój hamował~Wiedząc, że to złorzeczenie~
17 44 |    zelżone,~Zaprzedałeś nas, lud swój, prawie niebogato,~Abowiemeś
18 45 |       swojej.~ ~Przypasz do boku swój miecz uzłocony,~Cny bohatyrze,
19 47 |          swoje kochanie.~ ~Oto w swój kościół w wesołym pieniu,~
20 50 |         tobą,~I ujźrzysz wrychle swój grzech przed sobą."~ ~Rozumiejcież
21 50 |     będzie stała;~A kto pobożnie swój żywot sprawuje,~Ten moje
22 51 |      moich wszeteczności!~ ~Znam swój grzech do siebie, a widzę
23 55 |    między głuche lasy~I tam bych swój wiek trawił i przetrwał
24 55 |          w południe prosił,~Będę swój głos płaczliwy do nieba
25 55 |          sztychy.~ ~Włóż na Pana swój ciężar, a On cię ratuje,~
26 56 |        Być nie może;~Wylejesz Ty swój gniew na nie, wieczny Boże!~
27 56 |       nie zawadzi.~ ~Pomnię ślub swój, Panie, i będęć dziękował,~
28 60 |       cała;~Okazałeś gniew jawny swój nad nami,~Dałeś nam trunek
29 60 |        dziś miłosiernym~Okiem na swój lud wejźrzy u trapiony~A
30 68 |           Aleś pogodnym deszczem swój grunt polubiony~Napoił i
31 74 |          na swe dziedzictwo i na swój lud wierny,~Z któregoś Ty
32 77 |          Kiedyś z Egiptu wywiódł swój naród miły.~ ~Widziały Cię,
33 77 |     Mojżeszowym~I za powodem lud swój Aaronowym. ~
34 78 |       nagle posuszyła.~A Pan lud swój wybrany zajął jako owce~
35 78 |       swej pamiątkę zacności.~On swój lud ulubiony i dziedzictwo
36 80 |         jako stado wodzisz naród swój właściwy.~Okaż się, który
37 85 |       pożądany;~Pocieszyłeś kraj swój upodobany:~Pomogłeś z oków
38 88 |          duj ę,~Oczu prze zbytni swój płacz nie czuję.~Przedsię
39 103|          na ognistym niebie dwór swój wysoki~Zasadził, skąd panuje
40 105|         dziedzinie,~Jutro namiot swój stawiać w inszej krainie;~
41 105|        kazał,~I poruczył mu dwór swój, i dał w szafarstwo~Wszytkę
42 105|   przeźrzoczystym,~Gdzie Pan lud swój tak wielce rozmnożył, że
43 105|     poślubić raczył.~Przetóż lud swój z okrutnej ręki wybawił~
44 106|        równy?~Szczęśliwi, którzy swój wiek pobożnie sprawują~A
45 106|         ich bogi~Chwalić jęli na swój żal i upadek srogi,~Syny
46 106|      prawie gniewem zapalony~Lud swój omierził sobie i kraj ulubiony~
47 107|            Którzy za to, że wiek swój niemiernie trawili,~Zdrowie
48 110|    zetrze w gniewie swoim.~ ~Sąd swój rozciągnie, pola trupami
49 111|          Nieprzyjacielskim łupem swój lud wierny~Hojnie bogaci,
50 111|         z niewolej wybawił~I tym swój wieczny testament zostawił.~ ~
51 119|      wolej Twej dogodzić.~Daj mi swój zakon znać, niech się cudów
52 119|   szczerze chcę wedla nich żywot swój sprawować.~Prowadź mię ścieżką
53 119|      piastuję.~ ~ZAIN~Pomni ślub swój, toć jest ufność i ochłoda
54 119|         lepszy karany;~Objaw' mi swój statut, Panie w dobroć nieprzebrany.~
55 125|          Jerozolimę, tak Pan lud swój miły~Wałem swej łaski zewsząd
56 127|         między szczęśliwymi,~Kto swój sajdak strzałami takimi~
57 129|       wiecznej sprawiedliwości~O swój lud się zastawił:~Potłukł
58 136|        nieskończonych;~Który lud swój z ich wyrwał okrutnej paszczeki,~
59 136|      przeprowadził przez nie lud swój suchą nogą,~Bo wiecznej
60 136|         nieskończonym;~Który lud swój wielkimi przewiódł pustyniami,~
61 142|         swą przekładam,~Jemu żal swój opowiadam.~ ~Ledwe mi już
62 147|     Jakubowi,~Ten oznajmił zakon swój Izraelowi.~Żadnemu narodowi
63 149|         śpiewają!~Pan bowiem lud swój wierny wielce miłuje,~A