Psalm

 1 2  |    Syjonie poświęconym stawi~Ręką swą króla niezwyciężonego.~ ~
 2 2  |       szczęśliwy~Tylko, kto w Nim swą nadzieję położył.~ ~
 3 9  |      będzie słynęła.~ ~On stolicę swą narządził,~On ludzkie nieprawości~
 4 10 |     Powstań, Panie, a wynieś rękę swą k'woli~Niewinnej krwi ubogiej!
 5 18 |     jeżdżonych.~Oblókł się w noc, swą stolicę mgłami osadził,~
 6 21 |        odnosił.~Uprzedziłeś łaską swą, Panie, myśli jego,~Włożyłeś
 7 21 |          przerwania.~W tobie król swą nadzieję kładzie, wieczny
 8 21 |       zaskoczy.~Okaż, Panie, siłę swą, a my łagodnymi~Twoje moc
 9 31 |        comfundar~ ~W Tobie ufność swą kładę, Boże niezmierzony,~
10 31 |   swobodzie stawić!~ ~Weźmi mię w swą obronę, niezwalczony Panie,~
11 31 |   niepewnych pewności szukają.~Ja swą nadzieję kładę w Twej, Panie,
12 31 |       złego człowieka!~ ~Rozświeć swą dobrotliwą twarz nad sługą
13 34 |        doznają;~Ale tym, co kładą swą nadzieję w Panie,~Z Jego
14 36 | światłości.~ ~Okryj, Panie, łaską swą tych, którzy Cię znają,~
15 37 |          A ci, co w Bogu nadzieję swą mają,~Ziemię w dziedzictwo
16 38 |   wszelkie karanie,~Gotowem krwią swą błagać Twoje rozgniewanie,~
17 39 |          meas~ ~Do tegom był myśl swą skłonił,~Abych się był zawżdy
18 42 |    Przyjdzie wżdy ten czas, że ja swą osobą~Stanę przed Tobą?~ ~
19 44 |         siebie sług Twoich!~Czemu swą twarz odwracasz? Czemuś
20 55 |          na mię obrócili,~Wszytkę swą popędliwość na mię wyrzucili;~
21 65 |          A gdzie Ty kolwiek stopę swą położysz,~Obfitość mnożysz.~ ~
22 68 |          nieba nawysszego~Stolicę swą zasadził; Twórca imię Jego.~
23 71 |        confundar~ ~W Tobie ufność swą kładę, Boże niezmierzony,~
24 71 |     swobodzie stawić!~Weźmi mię w swą obronę, niezwalczony Panie,~
25 73 |          Bogu sprośnie występują.~Swą wszetecznością i nieba sięgają,~
26 74 |      Wstań, Panie, a weźmi się za swą krzywdę; pomni,~Jako Cię
27 77 |          podać nie może;~Okazałeś swą możność i dziwne siły,~Kiedyś
28 78 |           chęć od Izraela wszytkę swą oddalił.~Namiotem i ołtarzmi
29 80 |          niezwalczony Panie,~Okaż swą twarz, a wszytko się nam
30 80 |          niezwalczony Panie,~Okaż swą twarz, a wszytko się nam
31 80 |          niezwalczony Panie!~Okaż swą twarz, a wszytko się nam
32 81 |          Przetom je też puścił na swą wolą,~Niechaj idą, kędy
33 84 |          ci nie mniej, co w Tobie swą moc położyli~I Twój nawiedzić
34 85 |           w smutku położone;~Okaż swą litość, niechaj łaskę znamy,~
35 89 |          Tyś hardego tyrana plagą swą uskromił~I wojska nieprzyjaciół
36 90 |           pociechami,~Okaż dobroć swą nad nami.~ ~Okaż nad sługami
37 94 |          wszytkiemu światu władzą swą jawnie l~Ockni się, sędzia
38 94 |    chlubili,~Którzy wstyd i cnotę swą na szrót puścili?~ ~Twój
39 98 | Niepodobne czyni dziwy.~ ~Ręką to swą tylko sprawił,~Że nas z
40 103|       drogi swe Mojżeszowi~I wolą swą ukazał Izraelowi,~Pan wielce
41 105|      zatarł, co Izakowi~Przysięgą swą utwierdził, co Jakubowi~
42 106|    Pańskie rozkazanie.~A Pan rękę swą podniósł, że tamże w piaszczystych~
43 111|       będzie miał baczenie.~ ~Moc swą okazał, gdy wygnał pogany~
44 116|         rejestrze żywych,~Wszytkę swą myśl prostując ku celowi
45 117|        nas umiłował,~Hojnie łaską swą darował,~A jego prawda stateczna~
46 119|       przewodzić,~Ciesz mię łaską swą i racz mię z ich rąk oswobodzić.~
47 119|        mnie w wadze.~Rozświeć mię swą jasną twarzą, naucz mię
48 119|     uchwały miłował;~Ćwicz mię na swą myśl, jakobyś zdrowiem mię
49 119|       wyroki Twoje.~Broń mię ręką swą, u mnie Twe ważne rozkazanie;~
50 135|      inszemi~I uczynił go włością swą na ziemi.~To Pan jest wielki,
51 138|        nieprzyjaciół mych pięścią swą okrócisz,~A mnie wolną myśl
52 142|        wynoszę,~Przed Nim krzywdę swą przekładam,~Jemu żal swój
53 144|       Twojej chwały.~ ~Spuść rękę swą, wyrwi mię z powodzi straszliwych;~
54 145|          jego pożywienie;~Ty rękę swą otworzysz, a z Twojej hojności~