Psalm

 1 3  |            wytrzymać nie mógł; biłeś je w gęby,~A oni w krwawym
 2 5  |              pochlebca płony.~ ~Karz je, Panie, prze ich zdrady,~
 3 5  |             ich wszytki rady;~Odrzuć je wiecznie od siebie,~Bo Pana
 4 12 |             ratunek smutnych~A wyrwę je z niewolej tyranów okrutnych."~ ~
 5 18 |           stłumić - stłumiłem.~Biłem je, a oni powstać nie mogli
 6 18 |            ich nie żałował.~Zstarłem je, jako proch wiatry trą ustawiczne;~
 7 18 |            trą ustawiczne;~Wdeptałem je równie, jako błoto uliczne.~
 8 21 |             zgorają.~ ~I z korzeniem je wyrwiesz; a ich plemię,
 9 25 |            sprawuje~Tymi drogami, co je sam lubuje.~ ~Tam troski
10 28 |           sam z łaski swojej:~Przeto je zniszczysz, a za Twoją raną~
11 28 |             wszytek lud wierny;~Żyw' je w dostatku i w wadze u świata~
12 31 |            tu już okazujesz;~Kryjesz je przy swej twarzy przed ludźmi
13 31 |             ludźmi srogimi,~Bierzesz je przed języki w dom swój
14 32 |    potrzebują muńsztuku i wodze,~Aby je człowiek miał po woli w
15 33 |            oddalił w przygodzie,~Aby je żywił w nacięższym głodzie.~
16 34 |           stawi~Obóz niedobyty i ten je wybawi.~ ~Skosztuj, kto
17 34 |            frasunków przychodzi,~Ale je zo wszytkich sam Pan wyswobodzi;~
18 37 |         Pańskiej powinni litości;~On je wspomoże, On z nich jarzmo
19 48 |             W tył nacierając chwytał je za boki.~ ~Tam boleść na
20 48 |           kiedy dziatki rodzi.~A Tyś je tak rozprószył, jako nieujęty~
21 48 |         złotym,~Abyście mogli opisać je potym;~ ~Bo Pan, któremu
22 58 |              w gałęzi głogowe,~Niech je surowo i z korzeniem żywym~
23 59 |          Twojej sprawiedliwości, ale je zraź swemi~Rękoma i po wszytkiej
24 59 |           bluźnieistwo żywe~Wyniszcz je w gniewie swoim, niechaj
25 62 |        dobrym szkodzić~A w trudności je przywodzić,~Usty przyjaźń
26 64 |          Niewinnym szkodliwe.~ ~Tymi je strzelają,~Bojaźni nie znają,~
27 69 |         uznają Twojej litości!~Wymaż je z ksiąg żywotnych; niechaj
28 73 |             bywają dręczeni.~Przełóż je pycha zewsząd otoczyła.~
29 78 |           pomnieli, jako Pan dziwnie je wybawił~I połamawszy pęta
30 78 |             ludziom usta schnęły;~To je mszyce rozliczne i muchy
31 78 |          Bystre morze pożarło; wiódł je pustyniami~Aż do kraju,
32 78 |              izraelski wodził,~A ten je z pilnością pasł i mądrze
33 79 |            więźniów ubogich~A wybaw' je z oków srogich;~Oddal od
34 81 |              na morza różne;~Przetom je też puścił na swą wolą,~
35 95 |      wysokości;~Jego jest morze i On je sam sprawił,~I wszytkorodną
36 99 |          zachowali.~ ~Panie, zawżdyś je wysłuchał, zawżdyś im folgował~
37 105|            stąd tyran srogi~Niszczyć je coraz nowe na j dowal drogi.~
38 105|             wesołe stawił,~I uczynił je pany wielkiej krainy,~I
39 106|              Zapamiętali Boga, który je wybawił,~Który cuda w Egiptcie
40 106|             gniewem poruszony~Chciał je koniecznie zgubić, by był
41 106|          sobie i kraj ulubiony~I dał je w ręce prawie niewiernym
42 106|            nieznajomym panom,~Którzy je obyczajmi dziwnymi trapili~
43 107|          Boga nizacz nie mieli.~A On je też nieszczęściem takowym
44 107|              dodał ratunku~I wywiódł je z więzienia, i strach śmierci
45 109|   przeklęctwo tedy miłuje,~Niechajże je zły człowiek na sobie czuje;~
46 115|               Bodaj tak i ci, którzy je działają,~A owszem, którzy
47 132|                Ale oto w Efracie Pan je znaki swymi~Jawnie okazał
48 135|               Bodaj tak i ci, którzy je robili,~A owszem, co w nich
49 136| dobrodziejstwo nigdy nie ustaje;~Dał je Izraelowi, słudze je dał
50 136|             Dał je Izraelowi, słudze je dał swemu,~Bo Jego litość
51 140|       krzywdy mścił ubogich~A wybawi je z ich frasunków srogich;~
52 143|          okroć myśl okrutną;~Zniszcz je na ziemi w srogim gniewie
53 149|              Aby wedle pisanych praw je sądzili,~A wierni sławy