Psalm

 1 3  |      Kiedym Cię kolwiek wzywał w swojej potrzebie,~Zawżdym ucho
 2 4  |          mój Pan, zawżdy z łaski swojej~Dawał miejsce i dawa, i
 3 5  |          Prowadź mię sam z łaski swojej,~Niechaj słucham wolej Twojej!~ ~
 4 7  |        na wysokiej sieść stolicy swojej,~A jeslim jest praw i przed
 5 9  |   niewinności~Zasiadł na stolicy swojej,~Sędzia sprawiedliwości!~ ~
 6 16 |          Panie, z wiecznej łaski swojej~Nie przepamiętasz w grobie
 7 17 |            Raczże mię trzymać na swojej drodze,~Aby nie przyszło
 8 17 |     prawie~Stawisz się w świętej swojej postawie. ~ ~
 9 18 |       Pan wnet ratował z litości swojej.~Wywiódł mię z ciasnego
10 18 |     Rozświecił, mój Boże, ogniem swojej światłości;~Przez Cię-m
11 20 |          trudności~I obroni ręką swojej wszechmocnośd;~Siedząc na
12 23 |     wieki~Nie spuścisz, Panie, z swojej opieki;~I będę mieszkał
13 25 |        mię wedla szczerej prawdy swojej,~Bo comkolwiek jest, jestem
14 27 |        mea et salus~ ~Pan ogniem swojej światłości~Rozświeca moje
15 28 |        Ciebie wołam, a Ty twarzy swojej~Nie kryj przede mną albo
16 28 |       podwysszasz Ty sam z łaski swojej:~Przeto je zniszczysz, a
17 35 |           dobywszy ostrej szable swojej, .~Mym prześladowcom; rzeczże
18 40 |         raczył.~Wywiódł mię mocą swojej zwyciężnej prawice~Z błot
19 40 |          odwłócz, proszę, pomocy swojej!~ ~
20 45 |   Hojnie-ć użyczył Pan Bóg łaski swojej.~ ~Przypasz do boku swój
21 71 |      piersi wisiał nędznej matki swojej,~A jużem był w opiece, liche
22 74 | nieszczęśni poganie.~Sinogarlice swojej bestyjom nie dawaj,~Stada
23 79 |       nami łaskawie,~A to g'woli swojej sławie;~Prze imię swe zawołane~
24 80 |             Chciej poruszyć siły swojej i swej zwykłej mocy~A przybądź
25 80 |    pomocy;~Przywróć nas ku łasce swojej, niezwalczony Panie,~Okaż
26 80 |    dodają.~Przywróć nas ku łasce swojej, niezwalczony Panie,~Okaż
27 80 |  będziemy,~Przywróć nas ku łasce swojej, niezwalczony Panie!~Okaż
28 86 |       Nawiedź mię na szlak drogi swojej,~A nie puszczę się prawdy
29 89 |      Przytępiłeś miecz jego, a w swojej potrzebie~Nie miał obrońcę
30 92 |          złości,~A Ty moc moje z swojej życzności~Wyniesiesz jako
31 102|          smutnego świętej twarzy swojej!~ ~Ale nakłoń ucha, Ojcze
32 103|   wiecznie frasować~Ani do końca swojej srogości chować;~Nie wedle
33 106|      wzięci.~Nawiedź mię w łasce swojej, abych między Twymi~Cieszył
34 109|         ziemi.~ ~A to, że i on w swojej popędliwości~Zapamiętał
35 115|          spuści,~A On go z łaski swojej nic opuści.~Niech mu dufają,
36 116|      Pana miłować, który z łaski swojej~Raczył usłyszeć głos prośby
37 116|        się uciekam, a Ty z łaski swojej~Chciej smutnej duszy dopomóc
38 118|    sprawiony.~Miej nas w obronie swojej, zdarz, Ojcze łaskawy,~Teraźniejsze
39 118|          Pan prawy; Ten światłem swojej życzliwości~Rozświecił nasze
40 123|      głód dojmuje,~Coraz panie j swojej ręki upatruje:~ ~Takżeć
41 131|          nie poniżył niżej dusze swojej,~Niż jeszcze mój stan niesie;
42 131|       Kto nie chce być w nadziei swojej omylony.~ ~
43 147|          Niepojęty, niezmierny w swojej mądrości.~On skromne, On