Psalm

 1 3  |     dodają sobie,~Jakobych ja już prawie zwątpił o Tobie.~ ~Mylą
 2 5  |     niebie:~ ~Tyś Bóg świętobliwy prawie;~Nie kochasz się w żadnej
 3 16 |          Pana zawżdy przed oczyma prawie;~On przy mnie stoi, abych
 4 17 |           Będę syt, kiedy na jawi prawie~Stawisz się w świętej swojej
 5 18 |          powódź strwożyła;'~Jużem prawie swój grób widział; już na
 6 22 |         Rozpłynąłem się jako woda prawie,~Kość nie została żadna
 7 26 |    okrucieństwie miary,~A zdechli prawie na cudze dary.~ ~Panie,
 8 34 |           Weń patrzcie, będziecie prawie rozświeceni,~A być nie możecie
 9 40 |   wyznawali!~Jaciem żebrak ubogi, prawie cień człowieczy,~Ale mię
10 42 |         ledwo żywe?~ ~W jedne mię prawie kęsy rozbierają,~Kiedy mię
11 44 |        Zaprzedałeś nas, lud swój, prawie niebogato,~Abowiemeś nagrody
12 44 |     odnosim, szyderstwa cierpimy,~Prawie wszytkim na końcu języka
13 44 |    okrutnymi~I okrył ciemnościami prawie śmiertelnymi.~Jeslibychmy
14 51 |      grzech do siebie, a widzę go prawie,~I Tobie nie tajny; ale
15 56 |            Boże litościwy,~Bo mię prawie w ziemię wbił człowiek złośliwy;~
16 61 |      święte uszy swoje;~Z granice prawie świata ostatecznej~Do Ciebie
17 69 |      wełny zalała.~Oniemiałem już prawie ratunku wołając;~Straciłem
18 71 |         zrównać może?~Tyś mię był prawie w morze trosk rozlicznych
19 78 | nieszczęściem dziwnym utrapieni~A prawie widomymi plagami dotlenieni,~
20 80 |           kto ratując,~A z gruntu prawie niszczeją gniew Twój na
21 88 |       masz miary,~Żywot już widzi prawie swe mary.~Ciało zgoła już
22 89 |           prawica,~Na sądzie a na prawie Twoja tkwi stolica.~Litość
23 91 |           poda Panu swemu~A całym prawie sercem ufa Jemu,~Śmiele
24 102|         cień wieczorny~I usechłem prawie jako kwiat ugorny.~ ~Ale
25 106|        nie dali.~Pan też ostatnim prawie gniewem zapalony~Lud swój
26 106|          ulubiony~I dał je w ręce prawie niewiernym poganom,~Że się
27 107|          pokarm nie mogą~A w dole prawie już jedną nogą;~ ~Ci do
28 113|         ubogiego wziąwszy z gnoju prawie~Umie posadzić na książęcej
29 116|      przebywał.~ ~Już mi na szyję prawie śmierć okrutna była~Swe
30 116|         kłopoty ścisnęły~I trwogi prawie ostatnie z jęły.~ ~W takiej
31 116|    wyznawał,~Aczem już w troskach prawie ustawał,~Mówiłem uciekając:
32 118|        ani noga.~Zewsząd mię byli prawie, zewsząd obegnali,~Bóg mi
33 124|      wściekli uparli),~Już by nas prawie byli żywo pożarli;~Już by
34 125|       żadną trwogą.~ ~Jako w krąg prawie góry otoczyły~Jerozolimę,
35 132|        żywności~I nakarmię ubogie prawie do sytości.~Kapłani moi
36 136|        wieczny stoją;~Który w pół prawie Morze rozdzielił Czerwone,~
37 138|          i przywrócił siły,~Które prawie zgasły były.~Ciebie, jako
38 145|   hojności~Wszelka się dusza naje prawie do sytości.~ ~We wszytkich
39 146|           rozwieje.~ ~To człowiek prawie szczęśliwy,~Komu sam Pan