Psalm

 1 2  |              czyniem? Zrzućmy z karku swego~Ich ciężkie jarzmo, niech
 2 2  |              Ale poruszy potym gniewu swego,~Zmyli im szyki; na koniec
 3 10 |        sprawiedliwe.~ ~Nieprzyjaciela swego, szczęściem pijany,~Dmuchnieniem
 4 15 |           fałszywego,~Który bliźniego swego nie szacuje,~Nie szuka z
 5 18 |          naszladował~A nigdym od Boga swego nie odstępował.~Zakon Jego
 6 20 |                Siedząc na Syjonie oka swego z ciebie~Nie spuści a w
 7 21 |              król bije~Nieprzyjaciela swego, przeto też użyje~Nieśmiertelnej
 8 22 |              przede mną skrył oblicza swego.~ ~Usłyszał płacz mój, gdym
 9 25 | posłuszeństwie żyje;~Temu objawi myśl swego przymierza,~Kto tam, gdzie
10 27 |              mocy.~ ~O to proszę Pana swego,~Abych mieszkał w domu Jego,~
11 31 |              ludzie zapałają,~Niechaj swego upadku niedługo czekają!~
12 32 |               się masz trzymać,~A oka swego z ciebie nie chcę zymać.~ ~
13 34 |          długiego żywota~A chce wieku swego zażyć bez kłopota.~ ~Zachowaj
14 36 |            szkodzić,~Że przecię czasu swego przypłacą swych złości~A
15 37 |        ludziom upadłym użycza~Ubóstwa swego, drugiego pożycza,~A przecie
16 40 |           Panu prawdziwie,~Że ani oka swego skłonił za hardymi,~Ani
17 43 |         troskliwego~Pchasz od oblicza swego?~Czemu chodząc narzekam,~
18 53 |       strasznego,~Będą się bać cienia swego.~ ~Pan niebieskich wysokości~
19 54 |          salvum me fac~ ~Mocą imienia swego i swej wszechmocności~Wybaw'
20 55 |               z strony~Nieprzyjaciela swego wielce zatrwożony.~ ~Wszytki
21 68 |              Błogosławcie po zborzech swego Zbawiciela,~Którzy płyniecie
22 74 |             bestyjom nie dawaj,~Stada swego w niepamięć wieczną nie
23 75 |               Boże, wyznam wiecznie~I swego czasu hardemu koniecznie~
24 78 |        niewrócony,~Kiedy raz będzie z swego mieszkania ruszony.~Jako
25 84 |            moje;~Wejźrzy na pomazańca swego miłosiernym~Okiem, o wszytkim
26 89 |             Nie zgwałcę ja przymierza swego; glos, podany~Z ust moich,
27 90 |        troskliwym.~ ~Nasyć nas owocem swego~Miłosierdzia obfitego,~A
28 90 |        Miłosierdzia obfitego,~A my do swego żywota~Nie uznamy już kłopota.~ ~
29 94 |            nie opuści~Ani dziedzictwa swego szarpać dopuści;~Jeszczeć
30 104|     przestanie się kochać nigdy czynu swego:~Pan, który kiedy poźrzy,
31 116|         swojemu.~ ~Wróć się do wczasu swego, duszo utrapiona,~Gdyś z
32 119|           Posil mię utrapionego wedle swego słowa,~Bierz ofiarę ust
33 119|             mój a potwierdź mię wedle swego słowa,~Źli nade mną tuż,
34 120|             tymże sercem proszę, Pana swego:~Obroń mię od potwarzy języka
35 132|            chcę ani nawiedzić pierwej swego progu,~Ani na swym łożu
36 132|             Ty, o Panie, racz wnić do swego pokoja,~W szczęsną godzinę
37 144|   niehamowanemu.~ ~Panie, schyl nieba swego a spuść się ku ziemi;~Tkni