Psalm

 1 14 |       Wyniknęła rychło z morza,~Gdy też nas z ciężkiej niewoli~Pan
 2 16 |         Czuję ją we dnie; zgasną li też zarze,~Duch mię mój karze.~ ~
 3 21 |        Nieprzyjaciela swego, przeto też użyje~Nieśmiertelnej radości;
 4 37 |           Pański ugruntował,~Przeto też nigdy nie będzie szwankował.~ ~
 5 41 |          ludzi upadłych ratuje,~Pan też w jego nieszczęściu nad
 6 41 |          mię dźwigni, Panie!~Owa im też odmierzę, jako za ich stanie.~
 7 49 |             Ojcowskich zwykły, więc też w brzydkiej ziemi~Jako barany
 8 49 |            i drugim cukruje;~Przeto też musi ujźrzeć niskie kraje,~
 9 52 |             ucho lubi.~ ~Przeto cię też Bóg na ziemi~Nie ścierpi
10 53 |       Wyniknęła rychło z morza,~Gdy też nas z ciężkiej niewoli~Pan
11 54 |         Obróć wszytko złe na nie; w też, co na mię doły~Kopali,
12 63 |         wszędy patrzą dusza moja,~A też mi upaść nie da ręka Twoja.~ ~
13 69 |             octem poili.~Niechże im też ich pokarm kością w gardle
14 73 |             był wątpliwszy,~Tak żem też być mógł przed oczyma Twymi~
15 78 | przypowieści,~Lecz jako dziwne, tak też i prawdziwe wieści,~Czegośmy
16 78 |      strumienie wezbrały:~Będzie li też chleba mógł także nagotować~
17 78 |       dziwów Pańskich uważali;~Więc też w rozlicznych troskach strawili
18 81 |             morza różne;~Przetom je też puścił na swą wolą,~Niechaj
19 87 |              jest li w głowie mojej~Też co takiego, wszytko ku czci
20 91 |          szczerze postępuje -~Ja go też także w jego każdą trwogę~
21 95 |      doświadczali~Możności mojej, a też jej doznali.~ ~Przez lat
22 95 |           mię frasował,~Któremum ja też tak długo folgował,~Żem
23 95 |          moich słów umieją.~Przetom też przysiągł, gniewem zapalony,~
24 102|             Na chleb nie pomyślę, a też serce moje~Uschło jako trawa
25 106|            z klęski nie zostało.~Ci też dopiero słowom Pańskim uwierzyli~
26 106|           zalał w tymże torze.~Więc też Pan sprawiedliwym gniewem
27 106|           naprzód nic nie dali.~Pan też ostatnim prawie gniewem
28 106|         znowu na kieł wzięli,~Znowu też coraz głębiej w złościach
29 107|           nizacz nie mieli.~A On je też nieszczęściem takowym zhołdował,~
30 109|          obdarował.~ ~Niechaj że mu też za to tyran panuje,~A boku
31 109|            jest złorzeczeniem;~A to też jako woda w jego wnętrzności~
32 112|              Ubogim dawa obficie,~A też sława znakomicie~Jego uczynności
33 119|          niebo i ziemię stworzył, a też i dziś, Panie,~Twym porządkiem
34 119|        Twoje.~Zakon Twój miłuję, Ty też umiłuj mię, Jowa!~Prawdziwe
35 139|            ręka dopadnie.~ ~Jesliby też tak człowiek pomyślił sobie,~
36 146|             Pan jest chętliwy;~A on też tylko jednemu~Ufa Panu Bogu