Psalm

501 106|            mieli i w górach skalistych.~A ich naród między nieżyczliwe
502 106|             gniewowi swemu wodze puścił~A na lud nieposłuszny srogą
503 106|                 mściwy~Gniew uśmierzył, a sobie i potomstwu swemu~
504 106|                 złościach swych tonęli.~A pan przedsię miał litość
505 106|              Pomniał na swe przymierze, a ich wszytki złości~Puścił
506 106|        izraelski na wiek wiekom słynie,~A Ty więc AMEN zatem mów',
507 107|                litość wieczności równą!~A wy więc naprzód, coście
508 107|            krajów Akwilonom podległych, a owi~Z pól nakłonionych ku
509 107|          zemdleni;~ ~Ci do Pana wołali, a Pan w ich frasunku~Prędkiego
510 107|            okowach na gardło siedzieli,~A to, że Boga nizacz nie mieli.~
511 107|               że Boga nizacz nie mieli.~A On je też nieszczęściem
512 107|                   Ci do Pana wzdychali, a Pan w ich frasunku~Prędkiego
513 107|             pomyślić na pokarm nie mogą~A w dole prawie już jedną
514 107|              nogą;~ ~Ci do Pana wołali, a Pan w ich frasunku~Prędkiego
515 107|                drewnie po morzu żeglują~A swe potrzeby pławem sprawują,~
516 107|                 morze skacze gniewliwe,~A nawę to do nieba wełny wymiatają,~
517 107|          srogości.~ ~Ci do Pana wołali, a Pan w ich frasunku~Prędkiego
518 107|           utrapiony głodem lud prowadzi~A oto zacne miasto się sadzi.~ ~
519 107|          pierwszej zostało:~Owi głodem, a drudzy morem okróceni,~Wielka
520 107|          przyszła, że się kryć musieli,~A z pustych lasów wyźrzeć
521 107|               lasów wyźrzeć nie śmieli,~A ubogiego zaś Pan w przypadku
522 107|           pobożnym sercu radość roście,~A złemu gębę by zaszył proście.~
523 107|                 rozum, to wszytko uważy a wszędzie~Łaskawość Pańską
524 108|               różanej żarze z jej pokój a!~ ~Ciebie, Panie, po wszytkim
525 108|               Twoja do nieba przestała,~A prawda głowę z obłoki zrównała.~ ~
526 108|              Podnieś się wysszej nieba, a światu wszytkiemu~Okaż wielmożność
527 108|                 swoje, zbaw' trudności,~A wysłuchaj nas w naszej doległości!~ ~
528 108|             Mówił Pan w przybytku swym, a mnie uweselił:~"Sznurem
529 108|             powodem serce się nam wróci~A nieprzyjaciel prędko tył
530 109|                 też za to tyran panuje,~A boku nieprzyjaciel nie odstępuje;~
531 109|                 będzie krzyw naleziony,~A jegoż niech mu barziej szkodzą
532 109|                 będzie wiek jego długi,~A po nim dostojeństwo bierze
533 109|              niech jego dzieci zostaną,~A żona nieszczęśliwa wdową
534 109|               domu chleba niech proszą,~A przed nędzą z ojcowskich
535 109|             majętności lichwnik wyzuje,~A obcy w jego pracy sobie
536 109|            niechaj miecz razem powinie,~A ich imię niech z nimi pospołu
537 109|             wszytkę zgładzi na ziemi.~ ~A to, że i on w swojej popędliwości~
538 109|             obłożon jest złorzeczeniem;~A to też jako woda w jego
539 109|                 wielkie są łaski Twoje!~A jam człowiek upadły, człowiek
540 109|                głodu ledwe nogi włóczę, a ciało~Uschło, jako wilgości
541 109|                Wspomóż mię, mocny Boże, a w mej żałości~Podeprzy mię
542 109|           błogosław; niech się morduje,~A darmo; sługa zaś Twój niech
543 109|              kto fałsz na mię wlecze.~ ~A ja więc Panu dzięki będę
544 110|                 Władzę królestwa twego,~A ty na wszytki strony używaj
545 110|             młodości."~ ~Przysiągł Pan, a za Jego żal nie chodzi słowem;~
546 111|                 Jego nie przetrwa żaden a na ziemi~Wiecznie pamiętny
547 111|               okazał, gdy wygnał pogany~A swe postawił w ich królestwie
548 111|              niesie wielce świętobliwe,~A nieposłusznym za raz i straszliwe.~
549 112|                bo jaźni Pańskiej żywię,~A jego ma rozkazanie~Za osobliwe
550 112|                Udziela swej majętności;~A słowa swe tak miarkuje,~
551 112|               Każdemu wytrzyma snadnie,~A jego szczodrobliwości~Pamiątka
552 112|                    Ubogim dawa obficie,~A też sława znakomicie~Jego
553 113|              narody wszytki pod nogami,~A Jego sława buja nad gwiazdami.~ ~
554 114|             Góry capom podobne wesołym, a skały~Jako jagnięta młode
555 114|        czemuścic capom podobne skakały?~A wy, by młode jagnięta, skały?~ ~
556 114|              Który z krzemienia zdroje, a z twardej opoki~Mocen wycisnąć
557 115|                musi stać po Jego myśli.~A ich bałwany ze srebra, ze
558 115|                 ci, którzy je działają,~A owszem, którzy w nich nadzieję
559 115|              Panu niech nadzieję stawi,~A On go wszelkich trudności
560 115|                 Pana dom Aronów spuści,~A On go z łaski swojej nic
561 115|           wysokie Jego jest mieszkanie,~A ziemię ludziom podał w używanie.~
562 116|                  Do Ciebie się uciekam, a Ty z łaski swojej~Chciej
563 117|               Hojnie łaską swą darował,~A jego prawda stateczna~Nie
564 118|               Wzywałem Go w przygodzie, a On w mej ciężkości~Użył
565 118|                kąt czelny jest włożony.~A to przywłaszczyć musiem
566 119|                  Naucz mię praw swoich, a ja niech Tobie dziękuję,~
567 119|            Książęta przeciw mnie mówią, a ja słowa Twoje~Rozbieram;
568 119|              mię zdrowiem.~Błąd odejmi, a okaż mi łaskawie swe prawa;~
569 119|            swych, naucz mię ich chować.~A ja szczerze chcę wedla nich
570 119|               Twe słowa królom powiadam a nie wstyd mię za nie.~Kocham
571 119|                Niszczy mię, gdzie może, a ja strzegę Twej ustawy,~
572 119|                niebo i ziemię stworzył, a też i dziś, Panie,~Twym
573 119|              ścieżki daleko złośliwych,~A trzymam się, jakoś kazał,
574 119|                  Bierz ofiarę ust mych, a mnie praw swych naucz, Jowal~
575 119|             Jowal~Po śmierciach stąpam, a przedsię Twój zakon wyznawam,~
576 119|                nie zstanie,~Smiłuj się, a daj mi poznać swe wyroki,
577 119|              wyroki, Boże niestworzony,~A bierz się za krzywdę swoje:
578 119|                złota,~Ten mnie mił sam, a zaś wszelka brzydka jest
579 119|                władze;~Zbaw' mię trosk, a Twe uchwały będą u mnie
580 119|                 narzekanie moje,~Usłysz a ratuj, niech święte chowam
581 119|            rozmyślając.~Usłysz głos mój a potwierdź mię wedle swego
582 119|                 Twoje;~Broń mej sprawy, a wyzwól mię pomniąc słowo
583 119|            zachować!~Zewsząd ucisk mam, a przedsię przy Twej prawdzie
584 119|                   SIN~Możni mię trapią, a ja Twych wyroków pilnuję,~
585 119|           wielki miłośnikom praw Twych, a zgorszenie~Żadne; patrzę
586 120|           ucisku swoim wołałem do Pana,~A moja prośba zawżdy była
587 120|       wszeteczny?~Jeno ludzką nienawiść a gniew boży wieczny.~Twoje
588 120|             lata swoje;~Mnie mił pokój, a oni w zwadzie się kochają,~
589 120|              oni w zwadzie się kochają,~A gdy zgodę wspomionę, mieczów
590 122|               twoich niechaj się mnoży,~A obfitość swe w pałacach
591 123|        obciężone łzami~Na Pana patrzą j ą - owa się nad nami~Smiłować
592 123|              jako Pan miłosierny raczy,~A występków naszych łaskawie
593 125|             swej łaski zewsząd osypuje,~A w żadną trwogę ich nie odstępuje~ ~
594 125|             dobrze, sprawiedliwy Panie,~A kto na drodze niepobożnych
595 125|                 będzie za niepobożnemi,~A ty miej pokój, izraelska
596 126|               płacz usiał i wzdychanie,~A radości nastąpiły~Na to
597 128|                 siędzie za swym stołem,~A dziateczki stoją kołem~By
598 129|              129~Saepe expugnaverunt me a iuventute mea~ ~Mogą rzec
599 129|           Potłukł pęta w swej srogości,~A nas niewolej zbawił.~ ~Bodaj
600 132|               podnóżek Jego poświęcony.~A Ty, o Panie, racz wnić do
601 132|                Twoi świecą pobożnością,~A serca bogobojnych napełni
602 132|            usiędzie w majestacie twoim,~A będą li twe dzieci praw
603 132|               świecić będą pobożnością,~A serca bogobojnych napełnię
604 132|           ogarnie wstyd nieprzyjaciele,~A onemu korona zakwitnie na
605 133|                 miłość panuje wzajemna,~A bracia sforni w szczerej
606 134|             Jego mieszkaniu ściągajcie,~A winną chwalę Jemu oddawajcie,~
607 134|                 chwalę Jemu oddawajcie,~A Pan wam także będzie błogosławił,~
608 135|                 miast wywrócił~Sławnych a możne króle mieczem skrócił:~
609 135|             Bazana,~I Chananeą wszytkę, a ich ziemię~Podzielił między
610 135|                imię Twoje, możny Panie,~A sława Twoja nigdy nie ustanie.~
611 135|                 i ci, którzy je robili,~A owszem, co w nich ufność
612 136|             Pańskiej lata nie przemogą;~A Faraona zalał z wojskiem
613 137|              brzegach babilońskiej wody~A na piękne syjońskie wspominając
614 137|                  ogniem miasto spalcie,~A ich mury do gruntu samego
615 137|                za nas odmierzy twe winy~A o skałę roztrąci twe nieszczęsne
616 138|           chwalebne imię Twe wspomion<,~A to więc prze dobroć one~
617 138|              mych pięścią swą okrócisz,~A mnie wolną myśl przywrócisz;~
618 139|            wypuścił słowa z ust swoich,~A to, Panie, już dawno brzmi
619 139|           skrzydła oblokę różanej zorze~A lotem za ostatnie udam się
620 139|             wszytkich morzach zrachuję,~A myśląc o nich mniej wiem,
621 139|               co Ciebie źle wspominają,~A Twojej wszechmocności nie
622 140|                sercu zdradę tylko knują~A na mię wojska ustawnie szykują,~
623 140|                 z nieba spadnie na nie,~A Ty ich doraź, że żaden nie
624 140|        szczęście kłamliwych na świecie,~A zły w swojejże złości się
625 140|              uplecie.~ ~Pewien-em tego, a nic się nie mylę,~Że ujźrzę
626 140|            będzie krzywdy mścił ubogich~A wybawi je z ich frasunków
627 141|                język mój zapieczętować,~A pod strażą, Panie, usta
628 141|               zrzuceni~Świata dokonali, a tam więc wspomnieli,~Jako
629 141|              mnie kości moje rozstępu j ą~Strachem srogiej śmierci;
630 141|               abych ja minął ich sidła, a one~W ichże własnych siatkach
631 142|             Nieprzyjaciół pełno wszędy,~A nikt się z tym nie opowie,~
632 143|               wieczny Boże, prośby moje~A nakłoń ku mnie święte uszy
633 143|              człowiek trapi moję duszę,~A ja w jaskiniach ślepych
634 143|               myśli moje~Tkwią wszytki, a Ty miłosierdzie swoje~Objaw'
635 143|      miłosierdzie swoje~Objaw' nade mną a okaż mi drogę,~Po której
636 143|                 rozwiąż mię z trudności~A użyj zwykłej nade mną litości.~ ~
637 143|            ziemi w srogim gniewie swoim~A pomni, Panie, żem ja sługą
638 144|            sprawować~Ręce i serce moje, a mnie w boju krwawym~Jesteś
639 144|               okazujesz?~Mara człowiek, a jego lata są lotnemu~Cieniowi
640 144|                Panie, schyl nieba swego a spuść się ku ziemi;~Tkni
641 144|    nieprzeliczone tysiącmi niech rodzą,~A woły gładkie pod jarzmy
642 145|                  Tyś wszytkim życzliwy,~A nie masz tak lichego na
643 145|            trzyma wszelakie stworzenie,~A Ty każdemu dajesz jego pożywienie;~
644 145|                  Ty rękę swą otworzysz, a z Twojej hojności~Wszelka
645 145|                 chwalić będą usta moje,~A wszelka żywa dusza imię
646 146|             Ziemia ziemię będzie brała,~A nasze płonne nadzieje~Po
647 146|             Komu sam Pan jest chętliwy;~A on też tylko jednemu~Ufa
648 147|           jerozolimskie On znowu sadzi,~A wygnance do własnych domów
649 147|               On pokorne na górę sadza,~A harde niepoczesnie na dół
650 147|            pokojem usłał Twoje granice,~A ciebie łojem karmi tłustej
651 147|         śniegiem by wełną pola odziewa,~A śrzeż po ziemi jako popiół
652 147|                 wytrwane?~Rzecze słowo, a lody natychmiast tają;~"
653 147|               tają;~" Wienie duch Jego, a wnet wody wzbierają.~Ten
654 148|               wyrzekł swe święte słowo,~A świat stanął wnet gotowo.~
655 148|                jako Pan dał, co trzeba,~A my, Jego lud wybrany,~Śpiewajmy
656 149|              swój wierny wielce miłuje,~A ciche wszytkim dobrem rad
657 149|             poganach swoich się mścili,~A wielkomyślną hardość w ziemię
658 149|                ich kładli na nogi pęta,~A w okowach chowali przednie
659 149|               pisanych praw je sądzili,~A wierni sławy wiecznej stąd