Psalm

 1 2  |        potym gniewu swego,~Zmyli im szyki; na koniec objawi,~
 2 17 |          ziemskiego rucha,~Dając im skarby, dając im dziatki,~
 3 17 |           Dając im skarby, dając im dziatki,~Którym zostawią
 4 21 |       łuk nieuchroniony przedsię im zaskoczy.~Okaż, Panie, siłę
 5 28 |       Sercem zdradzają.~ ~Zapłać im wedla ich uczynków, Panie.~
 6 41 |          mię dźwigni, Panie!~Owa im też odmierzę, jako za ich
 7 69 | upragnieniu octem poili.~Niechże im też ich pokarm kością w
 8 69 |         smutek odnoszą; zaślepże im oczy,~A grzbiety zawżdy
 9 75 |          tym złe ludzi poi~Lejąc im drożdże i jad niewidomy~
10 78 |        jako wał usadził;~Przydał im wodze: na dniu obłok znakomity,~
11 78 |        otworzył nieba,~I spuścił im dostatek niebieskiego chleba.~
12 78 |           Jeszcze jedli, jeszcze im w gębie mięso tkwiało,~Gdy
13 78 |          swymi rękami~I wyrzucił im g'woli pohańce butliwe~A
14 99 |    zawżdyś je wysłuchał, zawżdyś im folgował~I znacznie nad
15 104|         wszyscy zasmuceni.~Jeśli im ducha weźmiesz, w proch
16 104|     proch się wnet obrócą;~Jeśli im ducha natchniesz, na świat
17 105|        śliczny~Chananejski podać im w pomiar dziedziczny.~Gdzie
18 105| nieprzyjaciół uczynił jego.~Stąd im zazdrość urosła, stąd tyran
19 105|    rozpalony.~Gdy prosili, ptacy im w obóz padali,~A po ziemi
20 111|    wielką czuje~Rozkosz, kto się im pilnie przypatruje.~ ~Co
21 139|        myśląc o nich mniej wiem, im więcej czuję.~ ~Panie, by