Psalm

  1 2  |               Tak się spodobał; przez mię będzie wiedział~Świat Twe
  2 2  |           dziś umnożył sobie.~ ~Żądaj mię, ocz chcesz, a otrzymasz
  3 3  |              koniecznie;~Nie ustraszą mię wozy kosami tknione,~Nie
  4 3  |          kosami tknione,~Nie ustraszą mię groty ku mnie złożone.~ ~
  5 3  |                Powstań, Panie, a broń mię w mej niewinności;~Żaden
  6 4  |             mojej niewinności,~Któryś mię zwykł wywodzić zawżdy z
  7 4  |          tylko swoim okiem z nieba~Na mię pojźrzeć grzesznego: to
  8 4  |             będę spał bezpiecznie,~Bo mię Ty sam, Panie mój, opatrujesz
  9 5  |                Panie wieczny,~Prowadź mię sam z łaski swojej,~Niechaj
 10 6  |           swej zapalczywości~Nie racz mię, Panie, karać z moich wszeteczności,~
 11 6  |                ledwe iżem żywy,~Dokąd mię chcesz zapomnieć, Ojcze
 12 6  |               na oko, że się próżno o mię kuszą.~ ~
 13 7  |                Z jego paszczeki jeśli mię, mój Boże,~Ty sam nie wyrwiesz,
 14 7  |             Ty sam nie wyrwiesz, nikt mię nie wspomoże.~ ~Jeśli mię,
 15 7  |             mię nie wspomoże.~ ~Jeśli mię, Panie, słusznie oszacował~
 16 7  |               górę ma nade mną,~Niech mię w proch zetrze i moje cześć
 17 7  |              przed Tobą czysty,~Osądź mię wedla niewinności mojej!~
 18 9  |              dziś położony l~ ~Chciej mię z rąk srogich wybawić~Śmierci
 19 10 |               nieprzetrwany~Nie ruszy mię (powiada), tak mocno stoję;~
 20 12 |            quoniam defecit~ ~Zachowaj mię, o Sprawco niebieskiego
 21 13 |      oblivisceris me in finem~ ~Dokąd mię chcesz zapomnieć? Dokąd
 22 13 |               Ojcze dobrotliwy?~Dokąd mię deptać będzie człowiek zazdrościwy?~ ~
 23 13 |             oczy odwrócone;~Chciej na mię kiedy wejźrzeć, chciej uprzejme
 24 13 |              w miłosierdziu Twoim,~Ze mię Ty nie opuścisz, a ja w
 25 16 |              nadzieje krom Ciebie;~Ty mię chcieJ wspomóc w mojej doległości,~
 26 16 |               się szkody;~Nie mógł na mię dział przypaść pożądniejszy~
 27 16 |             zgasną li też zarze,~Duch mię mój karze.~ ~W każdej swej
 28 17 |               myśli skrytej,~Zszedłeś mię w nocy nieznakomitej;~Doświadczyłeś
 29 17 |          nieznakomitej;~Doświadczyłeś mię, by w ogniu złota,~A nie
 30 17 |          ścieżki złośliwych.~ ~Raczże mię trzymać na swojej drodze,~
 31 17 |          upaść mej nodze;~Wysłuchałeś mię w złe czasy moje,~Proszę,
 32 17 |               wzgardy.~ ~Ze wszytkich mię stron w koło zawarli~I oczy
 33 17 |               zawarli~I oczy swoje na mię rozdarli~Myśląc, jakoby
 34 17 |         rozdarli~Myśląc, jakoby mogli mię pożyć~A równo z ziemią kiedy
 35 18 | nieprzyjacielskich był wyzwolony.~Już mię była sroga zewsząd śmierć
 36 18 |          zewsząd śmierć otoczyła;~Już mię była wód piekielnych powódź
 37 18 |             swój grób widział; już na mię była~Śmierć swoje nieuchronione
 38 18 |       ostatniej Pańskiej obrony.~A On mię wysłuchać raczył siedząc
 39 18 |            bystrych wyciągnął.~Wyrwał mię z nieprzyjacielskich rąk
 40 18 |               ludzi możnych.~Zbieżeli mię nagle byli w przygodzie
 41 18 |               w przygodzie mojej,~Ale mię Pan wnet ratował z litości
 42 18 |               litości swojej.~Wywiódł mię z ciasnego miejsca na plac
 43 18 |              plac przestrony,~Wybawił mię, bom u Niego nie jest wzgardzony.~
 44 18 |     naiwysszej postawię nogę.~Nauczył mię bronią władać, nieprzełomiony~
 45 18 |         rozterku i trwóg domowych Tyś mię wybawił~I nad ziemskimi
 46 18 |         państwa wielkie podawasz.~Tyś mię z nieprzyjaciół moich znacznie
 47 19 |               Z tajemnej zmazy oczyść mię, mój Boże!~Pozbaw' mię pychy;
 48 19 |         oczyść mię, mój Boże!~Pozbaw' mię pychy; tak oczyścion będę~
 49 22 |          respice in me~ ~Boże, czemuś mię, czemuś mię, mój wieczny~
 50 22 |              Boże, czemuś mię, czemuś mię, mój wieczny~Boże, opuścił
 51 22 |                kiedy go miłuje.~ ~Tyś mię z żywota wywiódł matki mojej,~
 52 22 |        wiecznym sobie.~ ~Nie chciejże mię dziś w ostatniej potrzebie,~
 53 22 |            mną podniósł ręki.~ ~Wilcy mię zewsząd srodzy otoczyli,~
 54 22 |              srodzy otoczyli,~Zewsząd mię wilcy zawarli otyli;~Paszczeki
 55 22 |           zawarli otyli;~Paszczeki na mię rozdarli straszliwe,~Jako
 56 22 |               otworzony.~ ~Zaskoczyła mię wściekłych psów gromada.~
 57 22 |     wściekłych psów gromada.~Obegnała mię niecnotliwa rada;~Przebili
 58 22 |           moje miotali kostkami,~ ~Ty mię, mój Panie, nie racz odstępować,~
 59 22 |         odstępować,~Tyś moja siła, Ty mię chciej ratować!~Szabli okrutnej,
 60 22 |         wściekłym, lwom srogim,~Obroń mię bystrym źwierzom jednorogim!~ ~
 61 23 |                 Mój wiekuisty Pasterz mię pasie,~Nie zejdzie mi nic
 62 23 |               żadnym wczasie;~Zawiódł mię w pasze niepospolite,~Nad
 63 23 |           żywej wody obfite.~ ~Wrócił mię z dziwnych obłędliwości~
 64 23 |           sprawiedliwości;~Postanowił mię na drodze prawej~Z chęci
 65 23 |             obrona moja.~ ~Posadziłeś mię za stół kosztowny,~Skąd
 66 23 |          winie.~ ~Ufam Twej łasce, że mię na wieki~Nie spuścisz, Panie,
 67 25 |             swe nieobłędliwe'~Prowadź mię wedla szczerej prawdy swojej,~
 68 25 |             pęta nogi moje.~Panie, Ty mię racz wziąć do swej obrony,~
 69 25 |          serce nieznośnej żałości,~Ty mię sam, Panie, wyrwi z tych
 70 25 |                  Nieprzyjaciel mój na mię wojska zbiera,~Krwie mojej
 71 25 |               Szczyrość i cnota niech mię ma wspomoże,~A naprzód,
 72 26 |            Statku i prawdy. Doświadcz mię, Panie!~ ~Włóż w ogień serce
 73 26 |              Twój dom miłuję;~Ciągnie mię chwały Twojej przybytek
 74 26 |             mojej niewinności,~Raczże mię zbawić wszytkich trudności!~
 75 27 |               bać kłopota?~ ~Kiedy na mię wszytki zbroje,~Wszytki
 76 27 |              upadli~W sidle, które na mię kładli.~ ~Niech widzę wojska
 77 27 |         niebezpieczeństwie moim~Skrył mię pod namiotem swoim;~Uwiódł
 78 27 |            pod namiotem swoim;~Uwiódł mię i stawił w cale~Na niedostąpionej
 79 27 |            przede mną swej twarzy~Ani mię swym gniewem karzy,~Ale
 80 27 |               swym gniewem karzy,~Ale mię w mojej trudności~Wspomagaj,
 81 27 |           Przyjaciele zaniedbali;~Ale mię Pan nie przebaczył,~Owszem,
 82 27 |           przebaczył,~Owszem, ogarnąć mię raczył.~ ~Zjaw mi, Panie,
 83 27 |           Panie, drogi swoje,~Nawiedź mię na ścieżki Twoje,~Z których
 84 27 |        nieprzyjaciel srogi.~ ~Nie daj mię na pewne męki~Do złych ludzi
 85 27 |               kłamstwo żywe.~ ~Już by mię w troskach nie zstało,~By
 86 28 |              Nie kryj przede mną albo mię już z teml~Licz, co są w
 87 28 |             Domowi Twemu.~ ~Nie kładź mię w poczet z ludźmi nieprawymi,~
 88 28 |              nieprawymi,~Nie zatracaj mię pospołu z grzesznymi,~Którzy
 89 28 |              Pańskiej rady Twojej,~Że mię podwysszasz Ty sam z łaski
 90 28 |           wżdy moje serce kłoni,~A On mię broni.~ ~Stąd duszy mojej
 91 30 |              wielbił, mój Panie,~Póki mię na świecie zstanie,~Boś
 92 30 |               na świecie zstanie,~Boś mię w przygodzie ratował~I śmiechów
 93 30 |               wołałem ku Tobie,~A Tyś mię wsparł w mej chorobie;~Dodałeś
 94 31 |                Prze dobroć swoje racz mię z trudności wybawić,~Usłysz
 95 31 |             Usłysz mój głos, a chciej mię na swobodzie stawić!~ ~Weźmi
 96 31 |             swobodzie stawić!~ ~Weźmi mię w swą obronę, niezwalczony
 97 31 |               prze imię swoje~Prowadź mię i opatruj liche zdrowie
 98 31 |            Pomóż mi z sideł, które na mię zastawiła~Przeklęta zazdrość;
 99 31 |               żywot swój teskliwy;~Ty mię broń, jako zawżdy, Boże
100 31 |            Twej, Panie, litości,~A Ty mię zawżdy cieszyć raczysz w
101 31 |              ciężkiego trapienia.~Tyś mię z nieprzyjacielskich srogich
102 31 |            frasunkach moich ledwie że mię zstanie.~Wzrok-em stracił
103 31 |               od ludzi wzgardzony.~Ci mię jawnie sromocą, drudzy się
104 31 |        kształtem o zdrowie przyprawić mię mają.~ ~A ja w tej wzgardzie
105 31 |            lata i bieg mego wieka,~Ty mię racz wyswobodzić z rąk złego
106 31 |      Błogosławion bądź, Panie, któryś mię wybawił~Z mych trudności
107 32 |         świecił, noc li wstała,~Twoja mię ciężka ręka dolegała;~Gorzałem
108 32 |         pomocą on zostanie cało.~ ~Ty mię w przygodach moich bronić
109 32 |              moich bronić raczysz;~Ty mię w trapieniu ciężkim nie
110 34 |           postawi,~Bądź radości, bądź mię frasunku nabawi -~Panu ja
111 34 |              wszytkich trwogach moich mię obronił;~Weń patrzcie, będziecie
112 34 |            Panu służyć macie.~Słuchaj mię, kto pragnie długiego żywota~
113 35 |              uciekam.~ ~Zastaw' się o mię, daj odpór gwałtowi,~Porwi
114 35 |           Niechaj wstyd najdą, którzy mię szukają,~Niechaj sromotnie
115 35 |            Anioł niech żenie!~ ~Bo na mię sidła bez winy stawiają,~
116 35 |            niewstydliwe l~Wiodą to na mię, o czym me poczciwe~Serce
117 35 |             kiedyż wejźrzysz? Pozbaw' mię tych~Pośmiewców kiedy a
118 35 |            dobrego.~ ~Gęby do uszu na mię rozdziewili~Mówiąc: "Owasmy
119 35 |             Mój wieczny Boże!~ ~Osądź mię według swej sprawiedliwości,~
120 36 |        sprawie przestrzegają;~Niechaj mię hardy człowiek nie depce
121 36 |             nie depce nogami,~Niechaj mię niepobożny nie tyka rękami!~ ~
122 38 |            Twej popędliwości~Nie racz mię, Panie, karać z moich wszeteczności;~
123 38 |             grzech nad głową i ciśnie mię w ziemię~Jako nieznośne,
124 38 |              Powinowaci zgoła wszyscy mię nie znali,~A zły człowiek
125 38 |         łaskaw mej prośbie, a nie daj mię moim~Nieprzyjacielem w pośmiech;
126 38 |       Wyznawam swoje złości; słusznie mię, mój Panie,~Nawiedzać raczysz
127 38 |              bierze moc jawnie,~Który mię w nienawiści ma (da Bóg!)
128 38 |             mi niechęcią oddał i dziś mię sromoci,~Żem przyjacielem
129 38 |              o Boże litości,~Nie racz mię odstępować w ostatniej trudności;~
130 38 |          ostatniej trudności;~Dźwigni mię co narychlej z ciężkiego
131 39 |               bystrego.~ ~Przeto, gdy mię zły strofował,~Jam swój
132 39 |               czekać, o mój Boże?~Kto mię w nieszczęściu wspomoże?~
133 39 |       zapomnieć moich złości;~Nie daj mię w pośmiech głupiemu~Człowiekowi
134 39 |          nikczemnemu!~ ~Nieprzyjaciel mię strofował,~A jam język swój
135 39 |              moc i wszytki siły~Zgoła mię już opuściły.~ ~Kogo prze
136 40 |       Czekałem z cierpliwością, a Pan mię obaczył~I prośby moje wysłuchać
137 40 |             wysłuchać raczył.~Wywiódł mię mocą swojej zwyciężnej prawice~
138 40 |           przez usta moje.~Nie raczże mię opuszczać, o mój Boże wieczny,~
139 40 |             dzień niebezpieczny!~Męki mię, których liczby nie masz,
140 40 |            nie masz, ogarnęły,~Troski mię, których nie przej zrzec,
141 40 |               sobie nie czuję.~Raczże mię, mocny Panie, z łaski swej
142 40 |           prawie cień człowieczy,~Ale mię jednak Pan ma na pieczy.~
143 41 |           jeśli który kiedy nawiedzać mię przyszedł,~W serce niechętne
144 41 |        nazbierawszy wyszedł~I podawał mię ludziom; o mym złem szeptali,~
145 41 |             Ale Ty się sam smiłuj. Ty mię dźwigni, Panie!~Owa im też
146 41 |             mój głos; a stąd znam, że mię liczysz swoim,~Żeś mię nieprzyjaciołom
147 41 |             że mię liczysz swoim,~Żeś mię nieprzyjaciołom nie dał
148 41 |             Aleś za niewinnością moją mię wybawił~I przed oczyma swymi
149 42 |          potrawy płacz wieczny,~Kiedy mię coraz pyta lud wszeteczny:~"
150 42 |              z radością dziękował,~Że mię zachował.~ ~Niech się, jako
151 42 |            duchy i wszytki Twe wały~W mię uderzały.~ ~Ale dzień idzie,
152 42 |                 A teraz rzekę: Czemuś mię, mój wieczny~Boże, zapomniał,
153 42 |        wieczny~Boże, zapomniał, kiedy mię wszeteczny~Człowiek frasuje,
154 42 |             Już ledwo żywe?~ ~W jedne mię prawie kęsy rozbierają,~
155 42 |         prawie kęsy rozbierają,~Kiedy mię coraz źli ludzie pytają:~"
156 42 |              z radością dziękował,~Że mię zachował.~ ~
157 43 |             Moja jest położona,~Czemu mię troskliwego~Pchasz od oblicza
158 43 |          Jeszcze ja mam dziękować,~Że mię raczył zachować. ~ ~
159 44 |             nadzieje w swej broni~Ani mię moja strzelba w potrzebie
160 45 |           złotem przyodzianą.~Słuchaj mię, zacna królewno, a moje~
161 46 |      przypatrujcie,~Żem ja Bóg; naród mię wszelki~I świat wyzna, jako
162 49 |               mróz wieczny.~ ~Słuchaj mię, bądź kto między podłym
163 50 |             mają~I pewny sposób, jako mię błagają."~Sąd Jego święty
164 50 |             winności oddawaj;~Wzów'że mię w trosce, a ja dźwignę ciebie,~
165 50 |             nic nie mówił tobie~I tyś mię stąd już kładł podobnym
166 50 |            kładł podobnym sobie;~Zleś mię rozumiał; obliczę-ć się
167 51 |             zetrzy moje złości,~Omy j mię, oczyść mię z moich wszeteczności!~ ~
168 51 |             złości,~Omy j mię, oczyść mię z moich wszeteczności!~ ~
169 51 |            takim okazujesz.~ ~Pokrop' mię hysopem, a oczyścion będę,~
170 51 |                a oczyścion będę,~Omyj mię, a śnieżnej jasności nabędę;~
171 51 |          przystojne!~ ~Nie odmiatajże mię od swej obliczności,~A nie
172 51 |            raczej nawrócili.~ ~Wybaw' mię z przeklęctwa mej niepobożności,~
173 54 |            swej wszechmocności~Wybaw' mię, sługę Twego, z mych niebezpieczności!~
174 54 |            mój utrapiony!~ ~Bo się na mię zwaśnili ludzie zazdrościwi,~
175 54 |       zwaśnili ludzie zazdrościwi,~By mię gardła zbawili, na to samo
176 54 |              Boga nic nie dbają, lecz mię Ten ratuje~I tych, co mnie
177 54 |              złe na nie; w też, co na mię doły~Kopali, wpraw', o Panie,
178 54 |              ale złym straszliwe.~Tyś mię z moich trudności, Panie,
179 55 |              Wszytki swoje fortele na mię obrócili,~Wszytkę swą popędliwość
180 55 |            Wszytkę swą popędliwość na mię wyrzucili;~A serce we mnie
181 55 |         ludzkimi umoczona łzami.~ ~By mię był nieprzyjaciel jawny
182 55 |  nieprzyjaciel jawny mój szacował,~By mię był ten, co mi źle myśli,
183 55 |              i trapienie.~ ~Ale ty na mię jedziesz, któregom ja z
184 55 |             obronisz snadnie,~Choć na mię nagle wojsko nawiętsze przypadnie.~ ~
185 56 |               mną, Boże litościwy,~Bo mię prawie w ziemię wbił człowiek
186 56 |            jego trapienia.~ ~Wdeptali mię w ziemię ludzie nieżyczliwi,~
187 56 |               Ale kiedykolwiek strach mię jaki zejmie,~Tobie ja, o
188 56 |              ufności,~Że kiedy się na mię nabarziej nasadzi,~Nigdy
189 56 |               się jedno ruszę, wszędy mię szlakują.~ ~I nie weźmie
190 56 |        Zawżdym poznał, że Ty słyszysz mię i w niebie.~ ~Pańskie słowa
191 56 |              ufności,~Ze kiedy się na mię nabarziej nasadzi,~Nigdy
192 56 |                i będęć dziękował,~Żeś mię nagłej śmierci łaskawie
193 57 |             widoma na oko!~ ~Sieci na mię miotali i tak mię trapili,~
194 57 |            Sieci na mię miotali i tak mię trapili,~Że duszy nieraz
195 59 |             przepomnisz swoich,~Wyrwi mię z rąk okrutnych nieprzyjaciół
196 59 |             nieprzyjaciół moich,~Broń mię przeciw zuchwalcom i jawnogrzesznikom~
197 59 |     zuchwalcom i jawnogrzesznikom~Ani mię w moc podawaj bezecnym głównikom.~ ~
198 59 |         władasz zastępy zbrojnemi,~Ty mię ratuj, a pojźrzy okiem swym
199 60 |            poda miasto niedobyte?~Kto mię zawiedzie w pola idumskie
200 61 |          smutne serce moje.~ ~Postaw' mię na niedostąpionej skale,~
201 61 |         trwogi;~W Tobieć nadzieja; Ty mię sam masz w cale~Zachować,
202 61 |             masz w cale~Zachować, gdy mię trapi człowiek srogi.~ ~
203 62 |             żadnej strony.~ ~Dokąd na mię pojedziecie?~Sami wrychle
204 62 |               zasługuje,~Takim płajcą mię uczuje." ~
205 64 |          srogi~Na to się usadził,~Aby mię zagładził.~ ~Zbaw' mię strachu
206 64 |            Aby mię zagładził.~ ~Zbaw' mię strachu tego,~Nie szczęść
207 69 |             intraverunt aquae~ ~Ratuj mię, Panie, bo złych przygód
208 69 |               w srogim błocie; powódź mię porwała~I scalonymi wełny
209 69 |          Niechaj się, mocny Panie, za mię nie wstydają,~Którzy na
210 69 |        synowie,~Ten cudzoziemcem i ów mię zowie;~A ja cierpieć nie
211 69 |            pośmiech, Twoja wzgarda na mię się wracają,~Mnie serce
212 69 |          śmiech u nich jednało.~Jeśli mię w grubym chodząc worze upatrzyli,~
213 69 |             garnę się do Ciebie,~A Ty mię, Panie, przyjmi do siebie!~
214 69 |          przyjmi do siebie!~Wysłuchaj mię podług swej niezmiernej
215 69 |              swej stateczności!~Wyrwi mię z błot, wybaw' mię z ręku
216 69 |              Wyrwi mię z błot, wybaw' mię z ręku niepobożnych,~Nie
217 69 |       okrutnie~Jest utrapiony; usłysz mię chutnie,~Przybądź duszy
218 69 |              Wszytki Ty znasz, którzy mię trapić nie przestają,~A
219 69 |            rozkwilił,~Nie był, kto by mię słówkiem posilił;~I owszem,
220 69 |           słówkiem posilił;~I owszem, mię źli ludzie żółcią nakarmili~
221 69 |         jednym z dobrymi rzędzie!~Nad mię człowiek troskliwszy już
222 69 |               ani być może,~Przeto Ty mię sam opatrz, mój Boże!~A
223 69 |              będzie wół złotorogi.~Na mię patrząc, ubodzy i ludzie
224 70 |              ku ratunku memu,~Nie daj mię w ręce człowiekowi złemu!~
225 70 |               Ale Ty nie daj niszczyć mię do końca,~A nie odkładaj,
226 71 |                Prze dobroć swoje racz mię z trudności wybawić,~Usłysz
227 71 |             Usłysz mój głos, a chciej mię na swobodzie stawić!~Weźmi
228 71 |               swobodzie stawić!~Weźmi mię w swą obronę, niezwalczony
229 71 |               zamek mi stanie.~Wybaw' mię z rąk człowieka niesprawiedliwego,~
230 71 |              niesprawiedliwego,~Wyrwi mię z okrucieństwa człowieka
231 71 |          zawżdy mój głos brzmi; niech mię palcem sobie,~Jako chcą,
232 71 |             upłynie;~Nie porzuca j że mię więc w moim zeszłym wieku~
233 71 |              moi o mnie radę mają,~Na mię wszytki fortele swoje obracają~
234 71 |               nikt go nie wybawi!"~Ty mię, Boże mój wieczny, nie racz
235 71 |               nad ich nadzieję chciej mię poratować,~Aby za swoje
236 71 |              Twojej litości?~Jeszcześ mię z młodu ćwiczył, a ja, Boże
237 71 |              niepodobne dziwy.~Raczże mię w łasce i w swej zachować
238 71 |              z Tobą zrównać może?~Tyś mię był prawie w morze trosk
239 71 |               użaliwszy się, snadnieś mię wybawił.~Wróciłeś mi powagę
240 73 |             Panie, nie zachodził;~Tyś mię z łaski swej sam za rękę
241 75 |               na ziemi,~Ale zaś przez mię jej słupy zwątlone~Będą
242 81 |              trzymacie.~ ~Wzywaliście mię w swej doległości,~A jam
243 81 |            niedostatku.~ ~Słucha j że mię, cnego Izraela~Potomku,
244 85 |           czekamy!~ ~Słucham ja, czym mię mój Pan odprawuje;~Pokój
245 86 |             tajna moja cnota.~Wspomóż mię, Panie, w mej ciężkości;~
246 86 |              Tyś Bóg prawy.~ ~Nawiedź mię na szlak drogi swojej,~A
247 86 |              mną łaska Twoja:~Prawieś mię wrócił od podwoją~Piekielnej
248 86 |        słoneczny.~ ~Lecz oto znowu na mię wstali~Swowolni ludzie i
249 86 |              ludzie i zuchwali,~Chcąc mię pozbawić dusze mojej,~A
250 86 |            litowanie!~ ~Ty wejźrzy na mię a w trudności~Dodaj mi serca
251 86 |   Niewolnikowi pomóż Twemu!~ ~Włóż na mię jawny znak swej chęci,~Na
252 88 |         świata wzgardzony.~Ponurzyłeś mię w srogiej otchłani podziemnej,~
253 88 |               podziemnej,~Ponurzy łeś mię w przepaści ciemnej.~Zmocniły
254 88 |         zapalczywości,~Przywiodłeś na mię swe nawałności.~Odraziłeś
255 88 |               odwracasz swoję?~Troski mię z lat namłodszych moich
256 88 |               moich naszladują,~Twoje mię ciężkie strachy zejmują.~
257 88 |         ciężkie strachy zejmują.~Twój mię gniew, zapalczywość Twoja
258 88 |             gniew, zapalczywość Twoja mię ścisnęła~I jako powódź zewsząd
259 91 |             Słuchaj, co mówi Pan: "Iż mię miłuje,~A przeciwko mnie
260 92 |      płaszczem czarnym odzieje,~Dzień mię usłyszy litość wyznawaj
261 94 |             cnotliwych siła.~ ~Kto na mię tak jest łaskaw i na me
262 94 |             mną noga zachwiała,~Twoja mię łaska, Panie, wnet zadzierżała;~
263 94 |                wnet zadzierżała;~Jako mię barzo troski moje suszyły,~
264 94 |              troski moje suszyły,~Tak mię wdzięczne pociechy Twoje
265 95 |            swych ojców wzorem,~Którzy mię szczerym na puszczy uporem~
266 95 |              lat czterdzieści ten lud mię frasował,~Któremum ja też
267 101|               nie mają,~Próżno się na mię oglądają.~ ~Niepobożnego
268 101|              brzydzę;~Nieprzyjacielem mię poczuje,~Kto pokątnie o
269 102|           dobrotliwy,~A nie opuszczaj mię w mój dzień nieszczęśliwy;~
270 102|             zgromadzeni.~ ~Teraz, acz mię strapił długimi drogami~
271 102|              k'Niemu wołam: nie bierz mię, człowieka~Smutnego, mój
272 106|             cnoty naszladują~Pomni na mię, mój Panie, w onej dawnej
273 106|           oczu Twoich wzięci.~Nawiedź mię w łasce swojej, abych między
274 108|            poda miasto niedobyte?~Kto mię zawiedzie w pola idumskie
275 109|                oto wszeteczna~Gęba na mię się targa; język fałszywy~
276 109|              I wszytki swe fortele na mię wywiera;~To za swoje życzliwość
277 109|            Ktokolwiek bez mej winy na mię fołdruje.~ ~Boże mój, Ty
278 109|               mną, prze imię swoje~Ty mię ratuj, bo wielkie są łaski
279 109|           gdziekolwiek idę.~ ~Wspomóż mię, mocny Boże, a w mej żałości~
280 109|              a w mej żałości~Podeprzy mię z onej swej dawnej litości!~
281 109|               wzuje ten, kto fałsz na mię wlecze.~ ~A ja więc Panu
282 116|       nieuchronne sidła wrzuciła;~Już mię były piekielne kłopoty ścisnęły~
283 116|            syn niewolnice Twojej,~Tyś mię obronił w przygodzie mojej.~
284 118|       nawiętszemu królowi.~Wielki lud mię był obiegł, ale prosząc
285 118|           uszła ich ani noga.~Zewsząd mię byli prawie, zewsząd obegnali,~
286 118|                że przegrali.~Obsiedli mię, by pszczoły, zgaśli, by
287 118|               jeślim szwankował,~Wnet mię mój Pan poratował.~On jest
288 118|             Pańskie rymy swemi.~Karał mię Pan i wedle wolej swej frasował,~
289 118|           wolej swej frasował,~Jednak mię śmierci zachował.~Otwórzcie
290 119|             wedle Twego zdania.~Naucz mię praw swoich, a ja niech
291 119|               był praw od złości,~Ucz mię, nieśmiertelny Panie, Twej
292 119|              wedle słów swych opatruj mię zdrowiem.~Błąd odejmi, a
293 119|          frasunk stanie.~ ~he~Nawiedź mię na drogę praw swych, naucz
294 119|               drogę praw swych, naucz mię ich chować.~A ja szczerze
295 119|               swój sprawować.~Prowadź mię ścieżką swych uchwał, do
296 119|              tegom ja chciwy:~Do tego mię wiedź, niech nie dbam o
297 119|              Ciebie się boję.~Uchowaj mię hańby, boś Ty uznawca prawdziwy,~
298 119|               uznawca prawdziwy,~Broń mię chętnego Twej prawdzie,
299 119|           królom powiadam a nie wstyd mię za nie.~Kocham się w Twym
300 119|               ochłoda moja,~Ślub Twój mię wraca od śmierci ostatniej
301 119|               nieprzebrany.~Hardzi na mię fałszem idą, ja Twych praw
302 119|              uchwały lubuję.~Nauczyły mię strzec Twoich wyroków kłopoty;~
303 119|     Sprawiedliwe sądy Twoje, słusznie mię frasujesz,~Ufam, że się
304 119|              prawda Twe wyroki; wyrwi mię z rąk złemu!~Niszczy mię,
305 119|              mię z rąk złemu!~Niszczy mię, gdzie może, a ja strzegę
306 119|           który ważę prawa Twoje.~Źli mię trapią, że rozważam Twe
307 119|         wdzięczne są ustawy Twoje!~Te mię nad nieprzyjacioły mędrszym
308 119|             się ustawami Twymi.~Posil mię utrapionego wedle swego
309 119|              Twój zakon wyznawam,~Źli mię łowią, ja przedsię Twych
310 119|            ustaw niech pilnuję;~Posil mię, niech się za rzeczy płonę
311 119|              płonę nie ujmuję.~Opatrz mię zdrowiem, bych długo Twoje
312 119|            daj złym przewodzić,~Ciesz mię łaską swą i racz mię z ich
313 119|            Ciesz mię łaską swą i racz mię z ich rąk oswobodzić.~Słów
314 119|          wejźrzy miłosiernym~Okiem na mię tak, jakoś zwykł czynić
315 119|           czynić swoim wiernym.~Rządź mię słowem swym, niech nie ma
316 119|          złość nade mną władze;~Zbaw' mię trosk, a Twe uchwały będą
317 119|              u mnie w wadze.~Rozświeć mię swą jasną twarzą, naucz
318 119|               swą jasną twarzą, naucz mię praw swoich,~Których wzgarda
319 119|           świadectwa prawdziwe.~Gniew mię pali, że zły człowiek słowy
320 119|            Twe uchwały miłował;~Ćwicz mię na swą myśl, jakobyś zdrowiem
321 119|            swą myśl, jakobyś zdrowiem mię darował.~ ~coph~Usłysz,
322 119|           Usłysz głos mój a potwierdź mię wedle swego słowa,~Źli nade
323 119|           czasy wieczne.~ ~RES~Wybaw' mię z ucisku, gdyż ja pomnie
324 119|             Broń mej sprawy, a wyzwól mię pomniąc słowo swoje.~Złych
325 119|             jest wielkiej litości, Ty mię racz zachować!~Zewsząd ucisk
326 119|            Twój miłuję, Ty też umiłuj mię, Jowa!~Prawdziwe są Twe
327 119|      nieprzetrwane słowa.~ ~SIN~Możni mię trapią, a ja Twych wyroków
328 119|              nawiętszą szacuję.~Fałsz mię mierzi, Twe ustawy ulubiłem
329 119|              modlitwa u Ciebie;~Rządź mię wedle swych obietnic i ratuj
330 119|    sprawiedliwe są wyroki Twoje.~Broń mię ręką swą, u mnie Twe ważne
331 119|              Twój moje kochanie.~Żyw' mię słowem swym ku swej czci;
332 119|               jak owca zginął,~Szukaj mię, bo mnie Twój zakon z serca
333 120|             proszę, Pana swego:~Obroń mię od potwarzy języka zdradnego!~ ~
334 121|              się mnie użałuje,~Kto li mię w złej przygodzie mojej
335 130|               w sercu budzi.~ ~Cieszy mię, Panie, dobroć Twoja,~Cieszą
336 130|           Panie, dobroć Twoja,~Cieszą mię słowa; dusza moja~Upatrzą
337 138|             zna Twoje oko.~Niechaj na mię przygoda, jaka chce, przypadnie,~
338 139|              być we mnie nie może;~Ty mię znasz, lubo siedzę, znasz,
339 139|            brzmi w uszu Twoich.~ ~Tyś mię z tyłu i z przodku sam uformował,~
340 139|        ostatnie udam się morze,~I tam mię Ty wymacasz, i tam mię snadnie~
341 139|            tam mię Ty wymacasz, i tam mię snadnie~Twoja nieuchroniona
342 139|             moje znasz tajemnice,~Tyś mię w żywocie tworzył mojej
343 139|         kosteczka tajna nie była,~Gdy mię jeszcze w żywocie matka
344 140|         Domine, ab homine malo~ ~Broń mię, mój Panie, od ludzi złośliwych,~
345 140|               zdradę tylko knują~A na mię wojska ustawnie szykują,~
346 140|            równi padalcowi.~ ~Uchowaj mię rąk, Panie, niepobożnych,~
347 140|             Panie, niepobożnych,~Broń mię od moich nieprzyjaciół możnych,~
348 141|          pozwolę biesiady.~ ~Wolę, że mię człowiek uderzy cnotliwy,~
349 141|         człowiek uderzy cnotliwy,~Niż mię ma balsamem natrzeć niewstydllwy.~
350 141|            Tobie samym ufam, nie gub' mię do końca!~ ~Strzeż mię od
351 141|                mię do końca!~ ~Strzeż mię od fortelów ludzi nieżyczliwych,~
352 142|       doległości.~ ~Po drogach, gdzie mię widają,~Sidła na mię zastawiają;~
353 142|            gdzie mię widają,~Sidła na mię zastawiają;~Pójźrzę w lewo
354 142|              uszy mój płacz srogi,~Bo mię zewsząd zjęły trwogi;~Wyrwi
355 142|           zewsząd zjęły trwogi;~Wyrwi mię z ręki ciężkiemu~Nieprzyjacielowi
356 143|              według swej litości~Racz mię ratować w mojej doległości.~ ~
357 143|              ziemia upalona.~ ~W czas mię wysłuchaj, w czas mię ratuj,
358 143|            czas mię wysłuchaj, w czas mię ratuj, Panie,~Już mi sił
359 143|               i dusze dostanie;~Gdzie mię Ty przejźrzysz, jużem dawno
360 143|           jużem dawno w ziemi~I niech mię liczą między umarłemi.~ ~
361 143|          bezpieczen być mogę.~ ~Wyrwi mię z ręku nieprzyjaciół srogich,~
362 143|               twierdzo ubogich!~Naucz mię w świętym żyć zakonie Twoim,~
363 143|           Duch Twój prawdziwy niechaj mię sprawuje,~I drogę k'Tobie
364 143|              Prze sławę swoje rozwiąż mię z trudności~A użyj zwykłej
365 144|                 Spuść rękę swą, wyrwi mię z powodzi straszliwych;~
366 144|           powodzi straszliwych;~Wyrwi mię z ręku nielutościwych~Nieznajomego
367 144|               toni wyrywasz.~ ~Brońże mię i tych, Panie, czasów nieszczęśliwych,~
368 144|         czasów nieszczęśliwych,~Wyrwi mię z ręku nielutościwych~Nieznajomego