Psalm

  1 2  |          szyki; na koniec objawi,~Że na Syjonie poświęconym stawi~
  2 4  |           pewni tego być możecie,~Że się na swych nadziejach
  3 5  |        nieprawdę tak rad płacisz,~Że koniecznie kłamcę stracisz.~ ~
  4 6  |         się muszą,~Widząc na oko, że się próżno o mię kuszą.~ ~
  5 7  |         proch zetrze i moje cześć ze mną!~ ~Powstań, o Panie
  6 8  | miesięczne.~ ~A człowiek co jest, że Ty, niestworzony~Wszytkiego
  7 10 |        wpadnie.~ ~Leży za siecią, że go nie znać przy ziemi;~
  8 10 |    połowił fortelmi swemi~I mówi, że Bóg prosto zapomniał świata~
  9 13 |      nieprzebudzonym;~Niechaj tej ze mnie nie ma nieprzyjaciel
 10 13 |        ufam w miłosierdziu Twoim,~Ze mię Ty nie opuścisz, a ja
 11 14 |          Gdy ujźrzą oczyma swymi,~Że Pan trzyma za dobrymi.~ ~
 12 17 |    rozkosznych, którzy tak styli,~Że ledwie brzucha zniosą po
 13 17 |  bluźnierstwa, pełen i wzgardy.~ ~Ze wszytkich mię stron w koło
 14 18 |      jedno żywota stanie,~Miłować ze wszytkiej dusze będę, mój
 15 18 |        sprawuje;~Dał mi prędkość, że z jeleniem porównać mogę,~
 16 19 |       umyśle tak jest zaślepiony,~Że Boga nie znasz, tym cielesnym
 17 19 |          oczyścion będę~I grzechu ze wszech brzydliwszego zbędę.~ ~
 18 20 |       temu (a każ na to śmiele!),~Ze znacznie porazisz swe nieprzyjaciele~
 19 20 |       litości,~A my bądźmy pewni, że Król z wysokości~Słyszy
 20 21 |            Panie,~Tak wygładzisz, że ani pamiątka zostanie.~Przeciw
 21 22 |       wieczna.~ ~Kto potka, każdy ze mnie się naśmieje,~Nos marszczy,
 22 23 |          się nie będę, bo Pan mój ze mną.~Twój pręt, o Panie,
 23 23 |         winie.~ ~Ufam Twej łasce, że mię na wieki~Nie spuścisz,
 24 25 |    Wygładź z pamięci; uczyń łaskę ze mną~Prze dobroć swoje światu
 25 25 |           ma wspomoże,~A naprzód, że ja Tobie ufam, Boże!~Niechaj
 26 26 |          cnoty i tej-em nadzieje,~Ze w zborze wspomnię Twe sławne
 27 27 |        dziś mi tak Pan mój tuszy,~Że mieć górę mojej duszy,~A
 28 27 |         By serce w tym nie ufało,~Że ma wynić z tych trudności~
 29 28 |    rozumieć Pańskiej rady Twojej,~Że mię podwysszasz Ty sam z
 30 29 |           Królowi więtszemu;~Jego ze wszech naświętsze imię wyznawajcie,~
 31 30 |         rzec: w tej klubie stoję,~Ze się odmiany nie boję.~ ~
 32 30 |          płacz w radości;~Zdjąłeś ze mnie wór żałobny,~A włożyłeś
 33 31 |       prawdziwy!~ ~Przyjaciela ci ze mnie na wieki nie mają,~
 34 31 |           frasunkach moich ledwie że mię zstanie.~Wzrok-em stracił
 35 31 |          mój, wstydu nie odnoszę,~Że Cię w swych doległościach
 36 34 |            Panu ja dziękować będę ze wszystkiego,~W uściech moich
 37 34 | przykładem w dobrej myśli trwają.~Ze mną wszyscy Pana, ze mną
 38 34 |      trwają.~Ze mną wszyscy Pana, ze mną wysławiajcie,~Imię Jego
 39 35 |     przeklętej zazdrości~Pociechy ze mnie!~ ~Niechaj nie mówią: "
 40 36 |  niepobożnego za świadka mi stoi,~Że on o Bogu nie wie ani się
 41 36 |     wszelakim obyczajem szkodzić,~Że przecię czasu swego przypłacą
 42 37 | malignantibus~ ~Nie obruszaj się, że kto niewstydliwie~W grzechu
 43 37 |    wszytkie twe sprawy,~A uznasz, że On tobie jest łaskawy.~ ~
 44 37 |      złości.~ ~Bo to rzecz pewna, że ludzie złośliwi~Zaginąć
 45 37 |        Pan Bóg tak mu błogosławi,~Że wszytko spełna potomstwu
 46 37 |          szczęściu tak wyniosłym,~Że był libańskim rówien cedrom
 47 37 |        rzeczom ludzi bogobojnych,~Że lat na koniec użyją spokojnych,~
 48 39 |           swój język tak hamował,~Ze, nie chcąc rzec słowa złego,~
 49 39 |       język swój hamował~Wiedząc, że to złorzeczenie~Było Twoje
 50 39 |       Twoje nawiedzenie.~ ~Zdejmi ze mnie plagi swoje,~Bo prze
 51 39 |     Przychodzień-ciem ja na ziemi~Ze wszytkimi przodki swemi.~ ~
 52 40 |         ufność w Panu prawdziwie,~Że ani oka swego skłonił za
 53 40 |  pragniesz; toś mi włożył w uszy,~Że Cię ofiara żadna nie ruszy.~
 54 41 |        kiedy dzień błogosławiony,~Że go leżąc na marach ostatnich
 55 41 |       kazali.~ ~"Znać - powiada - że go Pan za grzechy chce skarać~
 56 41 |           godzinę obalił na łoże,~Że z niego żadną miarą powstać
 57 41 |        był mój głos; a stąd znam, że mię liczysz swoim,~Żeś mię
 58 42 |          Przyjdzie wżdy ten czas, że ja swą osobą~Stanę przed
 59 42 |        będę z radością dziękował,~Że mię zachował.~ ~Niech się,
 60 42 |        będę z radością dziękował,~Że mię zachował.~ ~
 61 43 |          Grając w łagodne strony,~Że Bóg niezwyciężony.~ ~Duchu
 62 43 |         Jeszcze ja mam dziękować,~Że mię raczył zachować. ~ ~
 63 45 |      oglądasz, a zatem~Doczekasz, że i władać będą światem.~ ~
 64 49 |           swe imiona dają~Tusząc, że to trwać aż na wieki będzie,~
 65 49 |          ja ufam Tobie,~Boże mój, że Ty mnie przyjmiesz ku sobie.~ ~
 66 49 |    przyjmiesz ku sobie.~ ~Nic to, że kogo fortuna wystawi,~Złota
 67 50 |         Którzy przymierze wieczne ze mną mają~I pewny sposób,
 68 50 |      wedle winności oddawaj;~Wzów'że mię w trosce, a ja dźwignę
 69 51 |          ale Ty łaskawie~Racz się ze mną obejć, abyś w słowiech
 70 51 |       paliłbych ofiary,~Ale wiem, że mało dbasz o takie dary;~
 71 51 |      miasto swoje, wieczny Panie.~Że tym rychlej w pięknych swoich
 72 56 |    spuściwszy jestem tej ufności,~Że kiedy się na mię nabarziej
 73 56 |       Twoich, a mnie serce tuszy,~Ze mój nieprzyjaciel wrychle
 74 56 |           Ciebie,~Zawżdym poznał, że Ty słyszysz mię i w niebie.~ ~
 75 56 |    spuściwszy jestem tej ufności,~Ze kiedy się na mię nabarziej
 76 57 |        miotali i tak mię trapili,~Że duszy nieraz ciężko uczynili.~
 77 57 |            co brali,~Zdarzył Bóg, że na koniec sami w nie wpadali.~ ~
 78 58 |      kiedy chwila tak szczęśliwa,~Że prawdę rzeczesz, rado nieżyczliwa?~
 79 59 |          niechaj się świat czuje,~Że Bóg, na niebie siedząc,
 80 60 |          Dałeś nam trunek na poły ze łzami.~Dawałeś Ty niedawno
 81 61 |       srogi.~ ~Mnieć serce tuszy, że w namiocie Twoim~Wiecznie
 82 62 |       boję się z żadnej strony.~ ~Że człowiek zdrowia używa,~
 83 62 |           człowiek zdrowia używa,~Że o nim sława uczciwa,~Ze
 84 62 |           Że o nim sława uczciwa,~Ze duż ani sobą trwoży,~Pan
 85 65 |       Twej litości~Nadzieję mamy, że nam, choć nieprawym,~Będziesz
 86 65 |           wiecznej dobroci ufamy,~Że w Twym kościele wrychle
 87 68 |      brudna, tak się jasną stała,~Że śniegom na Zalmonie naprzód
 88 69 |      worze upatrzyli,~Przypowieść ze mnie wnet uczynili.~Mną
 89 69 |          tak wdzięcznie przyjmie, że nigdy tak drogi~Przed Nim
 90 71 |        nie upłynie;~Nie porzuca j że mię więc w moim zeszłym
 91 71 |      wstydać się musieli,~A hańbę ze mnie zdjętą na sobie widzieli.~
 92 72 |       ziarn taki urodzaj wstanie,~Że jaki z cedrów szum na Libanie,~
 93 78 |        lud ogień zapalony~Przeto, że wszechmocności Jego nie
 94 78 |          uciekali.~I wspomionęli, że Pan ich jest zbawicielem,~
 95 78 |         Pan ich jest zbawicielem,~Że Bóg ze wszech nawysszy ich
 96 78 |          jest zbawicielem,~Że Bóg ze wszech nawysszy ich odkupicielem.~
 97 78 |        zapalczywości;~Wspomionął, że są ciało i duch niewrócony,~
 98 78 |       niebo, które tak stworzone,~Ze starością na wieki nie będzie
 99 80 |        jemy,~Wino żałosne na poły ze łzami pijemy.~ ~Sąsiedzi
100 80 |         głęboko~Jej korzenie, tak że się wnet rozrosła szeroko.~ ~
101 81 |          podany:~"Jam to sprawił, że wolny grzbiet macie~Ani
102 81 |           niedostatku.~ ~Słucha j że mię, cnego Izraela~Potomku,
103 82 |     Bogi-m was nazwał: mniemacie,~Że tym śmierci zniknąć macie?~
104 83 |  wygładzeni!~Tam dopiero poznają, że Pan imię Tobie,~A jako świat
105 84 |    Dostatek wody i wody dżdżowej.~Ze wczasu na wczas pójdą, aż
106 84 |          domu Twego strzec, niźli ze złymi~Pod dachy mieszkać
107 86 |           te jeszcze przyda lata,~Że Cię narody wszego świata~
108 87 |       przypaleni~Przyznawać będą, że tu są zrodzeni.~Jako świat
109 94 |        Rozmyśl i skryte rady zna, że nie g'rzeczy.~ ~Szczęśliwy,
110 94 |           łaskaw i na me zdrowie,~Że się przeciwko grzesznym
111 95 |      przysiągł, gniewem zapalony,~Że ich miał minąć pokój namieniony."~ ~
112 96 |           z ziemie strachy złoży,~Że sobą więcej nie trwoży;~
113 97 |          kolana.~ ~Słysząc Syjon, że wszędy~Prawdzie dają plac
114 98 |        Ręką to swą tylko sprawił,~Że nas z niewolstwa wybawił;~
115 99 |         umawiał się z nimi:~A to, że nad wszytko Pańskich ustaw
116 101|     nadzieje~Kłamca niech będzie, że z mej strony~Nie ma być
117 101|      Koniecznie na to się usadzę,~Że wszytki grzeszne z świata
118 101|        miasto Pańskie tak umiotę,~Że nie zostawię, jeno cnotę.~ ~
119 102|          się Twej chwały.~ ~A to, że Ty znowu miasto swe naprawisz~
120 104|          miernie ziemia usadzona,~Że na wieki nie będzie nigdy
121 104|     Zamierzyłeś kres pewny morzu, że wiecznemi~Czasy wezbrać
122 105|       Duch Pański go wyświadczył, że w nim okazał~Dar taki, za
123 105|        swój tak wielce rozmnożył, że go~Silniejszym nieprzyjaciół
124 105|       sprośnych hojność zrodziła,~Że i królewska pościel bez
125 106|          A Pan rękę swą podniósł, że tamże w piaszczystych~Pustyniach
126 106|          płoche sprawy~Tak mówił, że w rzeczy swej nie był Bogu
127 106|        prawie niewiernym poganom,~Że się kłaniać musieli nieznajomym
128 106|          zmiękczył ludzkie serca, że ich litowali~I ci sami,
129 107|         gościniec prawy obłąkane,~Że oglądali wsi budowane.~ ~
130 107|           wsi budowane.~ ~Niechaj że wielką Jego dobroć wyznawają~
131 107|         sprawy światu opowiadają,~Ze nakarmił obficie głodem
132 107|           gardło siedzieli,~A to, że Boga nizacz nie mieli.~A
133 107|  nieszczęściem takowym zhołdował,~Że nie był żaden, kto by ratował.~ ~
134 107|          spiżane.~ ~Którzy za to, że wiek swój niemiernie trawili,~
135 107|    żywność znaszają,~Pan zdarzył, że i sami wnet się rozrodzili,~
136 107|         Na pany wzgarda przyszła, że się kryć musieli,~A z pustych
137 109|         dziś obdarował.~ ~Niechaj że mu też za to tyran panuje,~
138 109|         zgładzi na ziemi.~ ~A to, że i on w swojej popędliwości~
139 109|     fołdruje.~ ~Boże mój, Ty bądź ze mną, prze imię swoje~Ty
140 110|           nieprzyjacioły złupione ze zbroje~Jako inszy podnóżek
141 112|           słowa swe tak miarkuje,~Że w nich płochość nie panuje.~ ~
142 112|           nadzieję bożą~I pewien, że w krótkim częste~Zły człowiek
143 115|         Jego myśli.~A ich bałwany ze srebra, ze złota~Nic nie
144 115|          A ich bałwany ze srebra, ze złota~Nic nie są, jedno
145 118|      równą.~Izrael niechaj powie, że Pańskiej dobroci~Wszytkokrotny
146 118|           Dom Aronów niech powie, że Pańskiej dobroci~Wszytkokrotny
147 118|        Słudzy Pańscy niech mówią, że Jego dobroci~Wszytkokrotny
148 118|         obegnali,~Bóg mi zdarzył, że przegrali.~Obsiedli mię,
149 119|           swoim~Obmowcom wywieść, że słusznie ufam słowom Twoim.~
150 119|     uznania.~ ~THET~Łaskawieś się ze mną obszedł wedle słów swych,
151 119|          swoje rozkazanie;~Dobrzy ze mnie radość mają, żeś Ty
152 119|     słusznie mię frasujesz,~Ufam, że się wedle słów swych nade
153 119|           Twoich wyroków strzeże, że mną niech się znasza;~Myśl
154 119|      prawa Twoje.~Źli mię trapią, że rozważam Twe słowa stateczne,~
155 119|        prawdziwe.~Gniew mię pali, że zły człowiek słowy gardzi
156 119|   prawdzie stoję,~Boleję patrząc, że depcą źli naukę Twoje.~Zakon
157 121|     zewsząd cieniem okryje swoim,~Ze cię ani w dzień słońce gorące
158 122|        sunt mihi~ ~Rad to słyszę, że dom Pański nawiedzić mamy~
159 122|           skazuje,~Naród żydowski ze wszytkich krain wstępuje;~
160 122|     gniazdo założy.~ ~Prze bracią ze wszech namilszą, prze krewne
161 124|    niechaj cześć będzie na wieki,~Ze nas raczył z ich srogiej
162 124|         ręku myśliwych.~ ~Niechaj że nam na potym strach nie
163 126|         Okazał Bóg światu wszemu,~Że jest łaskaw ludu temu."~ ~
164 126|       gorzkości;~Oto zdarzył Pan, że i my~Z weselem snopy nosimy.~ ~
165 130|         miłosierdziu swemu g'woli~Ze wszech cię grzechów twych
166 135|         Domini~ ~O słudzy Pańscy, ze wszech naświętszemu~Cześć
167 135|      słudze swemu.~Bogi pogańskie ze srebra, ze złota~Nic nie
168 135|         Bogi pogańskie ze srebra, ze złota~Nic nie są, jedno
169 139|        sprawił, wieczny mój Boże,~Że tego żaden rozum pojąć nie
170 140|           na nie,~A Ty ich doraź, że żaden nie wstanie.~Niedługie
171 140|         tego, a nic się nie mylę,~Że ujźrzę wrychle tę szczęśliwą
172 141|         pozwolę biesiady.~ ~Wolę, że mię człowiek uderzy cnotliwy,~
173 142|            mocny Panie,~Świadome, że bez winności~Cierpię takie
174 143|      doległości.~ ~Nie chciej się ze mną, Boże litościwy,~Prawem
175 144|        obrońcą zawżdy łaskawym.~ ~Że nad nieprzyjacioły górę
176 144|   nieprzyjacioły górę mam swoimi,~Że sławny słynę między obcymi,~
177 144|       sławny słynę między obcymi,~Że miastom i walecznym narodom
178 144|          Panie, co jest człowiek, że go tak szanujesz,~Że mu
179 144|    człowiek, że go tak szanujesz,~Że mu tak wielką chęć okazujesz?~
180 145|      królestwo tak jest założone,~Że go nigdy nie zgwałcą wieki
181 148|           cześć na wysokości~Panu ze wszech nawysszemu,~Panu