Psalm

  1 2  |            czujcie,~Wy, którym władza do rąk jest podana;~Oglądajcie
  2 5  |            rana zorza,~A ja już wołam do Ciebie~Smutne oczy mając
  3 6  |               Jużem ustał, wzdychając do Ciebie, mój Boże!~Na każdą
  4 7  |          oszacował~Zły człowiek, a ma do mnie jaką winę;~Jeslim przyjaźni
  5 7  |               nieszczyrze zachował,~A do złej chęci dał z siebie
  6 9  |               Pan raczy)~Ważna będzie do wieka.~ ~Powstań, wieczny
  7 9  |          złemu;~Twój sąd niech będzie do końca~Światu jawny wszytkiemu,~ ~
  8 13 |             Jam go zstarł i przywiódł do zguby."~ ~Upad mój wielka
  9 16 |               Jaka (o błędzie!) ciżba do ich progów!~Ode mnie ofiar
 10 16 |          skazy Twemu~Ulubionemu.~ ~Ty do żywota drogę ukazujesz;~
 11 17 |      nieobłudnych głos niezmyślony!~ ~Do Twego sądu ja się uciekam~
 12 18 |              ja położony~Uciekłem się do ostatniej Pańskiej obrony.~
 13 18 |         przypuścił moje smutną skargę do siebie.~Trzęsła się w swym
 14 18 |               był ich ratował;~Wołali do Pana, a Pan ich nie żałował.~
 15 18 |          potomstwu jego~Błogosławi aż do wieka nieskończonego.~ ~
 16 19 |          obrzym niewściągniony,~Kiedy do kresu przed wszytkimi bieży,~
 17 22 |           Cały dzień wołam, Boże mój, do Ciebie,~A Ty próśb nie chcesz
 18 22 |               nie chcesz przyjąć mych do siebie.~Całą noc wołam,
 19 22 |              nim jego plemię.~ ~I tak do końca, póki świata zstawać,~
 20 25 |          Domine, levavi animam meam~ ~Do Ciebie, Panie, wzdycha serce
 21 25 |               trudnościach uciekł się do Ciebie;~Ci niechaj będą
 22 25 |              Panie, Ty mię racz wziąć do swej obrony,~Bom od wszytkiego
 23 26 |               chwały Twojej przybytek do siebie:~Niechże ma miejsce
 24 27 |             Nie daj mię na pewne męki~Do złych ludzi krwawej ręki;~
 25 28 |       niebieski, zdrowie dusze mojej,~Do Ciebie wołam, a Ty twarzy
 26 31 |       sąsiedzi się śmieją,~Powinowaci do mnie przystąpić nie śmieją,~
 27 32 |         Przeto gdy człowiek cokolwiek do siebie~Takiego będzie czuł,
 28 34 |         zawżdy wszytkiego dostanie.~ ~Do mnie przydźcie, dziatki,
 29 35 |            wieczny ludzi utrapionych,~Do ciebie w swoich krzywdach
 30 35 |      zdradliwie~Podyć dobrego.~ ~Gęby do uszu na mię rozdziewili~
 31 36 |                 O Panie, dobroć Twoja do nieba przestała,~Prawda
 32 37 |          doległości~Czekaj cierpliwie do Pańskiej litości!~ ~Nie
 33 37 |            nie minie,~A ich potomstwo do gruntu zaginie,~A dobrzy
 34 38 |               ciało~Od wierzchu głowy do stóp ostatnich schorzało;~
 35 39 |           Dixi, custodiam vias meas~ ~Do tegom był myśl swą skłonił,~
 36 39 |          człowieka~Już nie ujźrzeć aż do wieka.~ ~
 37 41 |              okrutną chorobą złożony,~Do Ciebiem się uciekał, Boże
 38 41 |              Uzdrów' duszę, która zna do siebie swe złości!~ ~By
 39 42 |          mocny Boże, moja dusza licha~Do Ciebie wzdycha.~ ~Ciebie,
 40 42 |          Które prowadzić zwykł był aż do proga~Żywego Boga.~ ~Czemu
 41 45 |              łaski swojej.~ ~Przypasz do boku swój miecz uzłocony,~
 42 50 |              od wschodniej granice~Aż do słonecznej późnej łożnice.~ ~
 43 51 |     wszeteczności!~ ~Znam swój grzech do siebie, a widzę go prawie,~
 44 51 |            Twoim nie wątpili,~Ale się do Ciebie raczej nawrócili.~ ~
 45 52 |           będę, bom na wieki~Wdał się do Pańskiej opieki.~ ~Miej
 46 52 |            obrońca~A złych skaźca! Ja do końca~Chcę czekać Twej łaski
 47 55 |        tajemnic sobie się zwierzała~I do Pańskiego domu w miłości
 48 55 |              będę uciekał, Panie mój, do Ciebie,~A Ty mej niewinności
 49 55 |              Będę swój głos płaczliwy do nieba podnosił,~A Ty, Panie,
 50 56 |            kiedym się kolwiek uciekał do Ciebie,~Zawżdym poznał,
 51 57 |           swymi,~Abowiem Twoja dobroć do nieba przestała,~A prawda
 52 58 |             Swym ostrym jadem podobni do żmije,~Która zamknione uszy
 53 60 |          gniew porzuciwszy~Nawróć się do nas teskliwych życzliwszy!~
 54 60 |          trapiony~A przyjmi znowu nas do swej obrony!~Mówił Pan w
 55 60 |              uderz, Filistea!"~Kto mi do ręku poda miasto niedobyte?~
 56 61 |             prawie świata ostatecznej~Do Ciebie wzdycha smutne serce
 57 64 |               swojegoż jadu~Przyjdzie do upadu.~ ~Strach ludzi ogarnie~
 58 65 |           poślubione~Będą iszczone.~ ~Do Ciebie, który prośbami ludzkiemi~
 59 66 |             krom szkody~Przyprowadził do ochłody.~ ~Przetoż, o Boże
 60 66 |               Twe stoły.~ ~Spiesz się do mnie, wierny zborze,~Co
 61 67 |               błogosławić, Boże nasz, do końca;~Ciebie niechaj się
 62 68 |             Upór wieść przeciw Tobie, do czysta zniszczeją.~Tak zniszczeją,
 63 69 |        frasunku ja przedsię garnę się do Ciebie,~A Ty mię, Panie,
 64 69 |              A Ty mię, Panie, przyjmi do siebie!~Wysłuchaj mię podług
 65 69 |               złość zawżdy przykładaj do złości;~Niech nie uznają
 66 70 |               Ty nie daj niszczyć mię do końca,~A nie odkładaj, wieczny
 67 71 |              swej zachować obronie~Aż do późnego wieku i do białej
 68 71 |         obronie~Aż do późnego wieku i do białej skronie,~Abych siłę
 69 72 |         brodów Eufrata~Będzie panował do kraju świata.~ ~Tego, upadszy
 70 73 |          sprawić,~Ażem wszedł, Panie, do przybytku Twego,~Tamem obaczył
 71 76 |                Rąk nie mogli podnieść do obrony.~Strachem, Boże wieczny,
 72 77 |          przyjmie mój głos płaczliwy.~Do Tegom się ja uciekł czasu
 73 77 |               uciekł czasu trudności,~Do Tegom ręce ściągał w nocne
 74 77 |             ani cieszyć się dała,~Ale do Pana tylko z płaczem wzdychała;~
 75 78 |           zborze, otwórz uszy swoje~A do serca poważne przypuść słowa
 76 78 | nieprzeliczeni, a ci używali,~Używali do sytu; chęć przedsię zostaje,~
 77 78 |         dotlenieni,~Dopiero niebożęta do Pana wzdychali,~Dopiero
 78 78 |           Pana wzdychali,~Dopiero się do Niego z płaczem uciekali.~
 79 78 |               W pustyniach twardych i do gniewu przywodzili~Szemrząc
 80 78 |                wiódł je pustyniami~Aż do kraju, który wziął sam swymi
 81 80 |           Rozwiodłeś jej płodne rózgi do morza samego~A jej piękne
 82 80 |         samego~A jej piękne latorośli do brodu wielkiego.~ ~Czemużeś
 83 80 |               ją polny, zwierz łakomy do czysta zepsował.~ ~Porusz
 84 80 |             stolice~A racz na j zrzec do tej biednej, skażonej winnice!~
 85 81 |             Któryć w uciśnieniu twoim~Do wolności pomógł; wyrzecz
 86 83 |               utrapieni,~Niechaj będą do końca z ziemie wygładzeni!~
 87 84 |           pałace Twoje!~Tych pragnie, do tych wzdycha dusza utrapiona,~
 88 85 |           któregoś Ty nie zwykł nieść do wieku~Przeciw człowieku.~ ~
 89 86 |               pomocy~Od rana wołam aż do nocy.~Uwesel duszę zasmuconą,~
 90 88 |               nadziejo i moja pomocy!~Do Ciebie wołam we dnie i w
 91 88 |          niebie,~Wołam i ręce ściągam do Ciebie.~Czy umarłym cuda
 92 88 |            Ciebie ja przedsię wzywam, do Ciebie, mój Panie,~Nigdy
 93 89 |            wojować~I przeciwniki jego do gruntu zepsować.~Prawda
 94 89 |         głębokim.~W potrzebach swoich do mnie zawżdy się uciecze:~"
 95 90 |     nieskończony!~ ~Jesteś i będziesz do wieku;~Ale biednemu człowieku~
 96 90 |           Miłosierdzia obfitego,~A my do swego żywota~Nie uznamy
 97 92 |              nigdy nie napadnie,~Tępy do śmierci tego nie zgadnie.~
 98 92 |          swoich,~I taż wieść przydzie do uszu moich.~ ~Palmie podobien
 99 94 |                jakoś począł, będziesz do końca~I oddasz niepobożnym
100 95 |           Pódźmy zciągnąwszy ręce swe do Pana,~A nie mieszkajmy upaść
101 96 |             Dary znamienite nieście~A do bran się Jego spieście;~
102 101|            surowego nad grzesznymi.~ ~Do tegom zawsze był chętliwy,~
103 103|              gniew nieprędki, barziej do łaski chciwy.~ ~Nie umie,
104 103|              On wiecznie frasować~Ani do końca swojej srogości chować;~
105 104|            lampę wdzięczną~Prowadzisz do zachodu; w tym nocne ćmy
106 104|           zakwitnie na niebie,~Źwierz do jaskiń uchodzi, ludzie następują~
107 104|      następują~Na roboty, gdzie także do mroku pracują.~Zacne są
108 105|              odjąć, posła przed niemi~Do Egiptu wyprawił: "Syn opłakany~
109 105|              jego, gdy zechce, sadzał~Do więzienia, a radzie mędrszy
110 106|            moc Jego w pieśniach swych do nieba wznosili.~Urychlili
111 106|             bili~I owszem się szaleni do nich przyłączyli,~Skąd i
112 107|       ustawiczną pracą zemdleni;~ ~Ci do Pana wołali, a Pan w ich
113 107|           żaden, kto by ratował.~ ~Ci do Pana wzdychali, a Pan w
114 107|           prawie już jedną nogą;~ ~Ci do Pana wołali, a Pan w ich
115 107|           skacze gniewliwe,~A nawę to do nieba wełny wymiatają,~To
116 107|               morskiej srogości.~ ~Ci do Pana wołali, a Pan w ich
117 107|          spadło, żeglarze ożyli,~Nawę do portu zdrową przybili.~ ~
118 108|           rymy swymi,~Bo dobroć Twoja do nieba przestała,~A prawda
119 108|            uderz, Filistea!"~ ~Kto mi do ręku poda miasto niedobyte?~
120 109|               nie zstało;~Przyszedłem do wszech niemal ludzi w ohydę;~
121 110|        Dominus domino meo~ ~Rzekł Pan do pana mego swym głosem łaskawym:~"
122 111|         mądrość, kto się boi Boga,~To do rozumu i do sławy droga.~ ~
123 111|              boi Boga,~To do rozumu i do sławy droga.~ ~
124 112|           przygodzie.~ ~Dobry, prędki do litości,~Udziela swej majętności;~
125 112|             Taki, co w głowie uradzi,~Do skutku nie doprowadzi.~ ~
126 114|            Obrócił się wspak strumień do głowy.~Góry capom podobne
127 114|          Strumieniu, wspak się wrócił do głowy?~Góry, czemuścic capom
128 116|        Wzywałem Pana: Boże prawdziwy,~Do Ciebie się uciekam, a Ty
129 116|            słudze swojemu.~ ~Wróć się do wczasu swego, duszo utrapiona,~
130 119|             mię ścieżką swych uchwał, do tegom ja chciwy:~Do tego
131 119|           uchwał, do tegom ja chciwy:~Do tego mię wiedź, niech nie
132 119|            Przetożem się wolał kwapić do Twojej ustawy.~Nosząc pęta
133 119|             Twoje.~Uprzedzam świtanie do Twych wyroków wzdychając,~
134 120|           każdym ucisku swoim wołałem do Pana,~A moja prośba zawżdy
135 123|       ludzkich, i wszelkiej potrzeby,~Do Ciebie ja wznoszę smętne
136 130|         troskach głębokich ponurzony,~Do Ciebie, Boże niezmierzony,~
137 131|             licha~Dziecina zostawiona do matki swej wzdycha.~ ~To
138 132|              A Ty, o Panie, racz wnić do swego pokoja,~W szczęsną
139 132|              I nakarmię ubogie prawie do sytości.~Kapłani moi świecić
140 135|             od człowieka~Począwszy aż do bydlęcego wieka.~Na króla
141 137|            miasto spalcie,~A ich mury do gruntu samego rozwalcie!"~ ~
142 138|            wolną myśl przywrócisz;~Ty do skutku masz przywieść przedsięwzięcie
143 139|              Twoim straszliwym?~Jeśli do nieba wstąpię, najdę Cię
144 139|             najdę Cię w niebie,~Jeśli do piekła, piekło nie jest
145 141|              samym ufam, nie gub' mię do końca!~ ~Strzeż mię od fortelów
146 142|               łaskaw na me zdrowie.~ ~Do Ciebie ja, Boże żywy,~Uciekam
147 144|              strzały~Na lud niechętny do Twojej chwały.~ ~Spuść rękę
148 144|           niech zawżdy stawają,~Zboża do zboża niech dostarczają;~
149 145|               Tyś łaskawy, Tyś dobry, do gniewu leniwy,~Do miłosierdzia
150 145|              dobry, do gniewu leniwy,~Do miłosierdzia prędki, Tyś
151 145|         Wszelka się dusza naje prawie do sytości.~ ~We wszytkich
152 145|          Blisko jest Pan tych, którzy do Niego wołają,~Mówię, którzy
153 147|               znowu sadzi,~A wygnance do własnych domów prowadzi.~