Psalm

  1 2  |           Boże, król ten, który Tobie~Tak się spodobał; przez mię
  2 2  |              przed rękami twymi."~ ~A tak o sobie, wy królowie, czujcie,~
  3 5  |        fałszem narabiają;~A nieprawdę tak rad płacisz,~Że koniecznie
  4 9  |         Twojej wybranej.~ ~Jam smutny tak lamentował,~A Tyś usłyszał
  5 9  |              człowieka;~Ich nadzieja (tak Pan raczy)~Ważna będzie
  6 10 |              Nie ruszy mię (powiada), tak mocno stoję;~Szczęścia,
  7 14 |               mógł ujźrzec i jednego,~Tak się wszyscy jęli złego;~
  8 15 |           przeciw niewinnemu:~Kto się tak rządzi, kto przy tym zostawa,~
  9 17 |             Ludzi rozkosznych, którzy tak styli,~Że ledwie brzucha
 10 19 |               szalony,~Gdyś na umyśle tak jest zaślepiony,~Że Boga
 11 19 |       pojźrzysz przyrodzony,~Nie jest tak prędki obrzym niewściągniony,~
 12 19 |          porządek i ozdoba rzeczy~Nie tak za sobą ciągną wzrok człowieczy,~
 13 19 |              sprawiedliwe.~ ~Miód nie tak słodki, złoto w takiej cenie~
 14 19 |              Boże!~Pozbaw' mię pychy; tak oczyścion będę~I grzechu
 15 21 |               piecu płomienie pałają,~Tak oni w Twoim gniewie nieznośnym
 16 21 |        wyrwiesz; a ich plemię, Panie,~Tak wygładzisz, że ani pamiątka
 17 22 |          płynie, kiedy słońce grzeje,~Tak moje serce w tęsknicy niszczeje.~ ~
 18 22 |               i siła wrodzona~Wyschła tak jako skorupa spalona.~Na
 19 22 |               po nim jego plemię.~ ~I tak do końca, póki świata zstawać,~
 20 26 |            jako kruszec złoty~Pławią, tak i Ty spróbuj mej cnoty!~
 21 26 |             Twe dziwne sprawy.~ ~Słów tak wiele w języku swoim nie
 22 27 |     niedostąpionej skale.~ ~I dziś mi tak Pan mój tuszy,~Że mieć górę
 23 29 |           przewraca~A wielkimi górami tak snadnie obraca,~Jako więc
 24 30 |               prawdzie szczęście było~Tak dalece już zbłaźniło,~Żem
 25 30 |          Panie, Twoja łaska była~Mnie tak mocno utwierdziła;~Ale skoroś
 26 31 |              zajźrzy, ucieka; rowniem tak wypłynął~Z ich pamięci,
 27 32 |              Gorzałem w ogniu, ledwie tak gorają~Słoneczne koła, kiedy
 28 33 |               Bo jedno słowo wyrzekł, tak wszytko stanęło,~Co kazał,
 29 33 |               litość nad sobą poznamy~Tak, jako w Tobie nadzieję mamy. ~
 30 35 |            Proch po powietrzu niesie, tak i ony~Anioł niech pędzi!~ ~
 31 35 |            zdrowie~Prosił ustawnie.~ ~Tak przyjaciela przyjaciel żałuje,~
 32 35 |        przyjaciela przyjaciel żałuje,~Tak brata płacze brat, tak lamentuje~
 33 35 |                Tak brata płacze brat, tak lamentuje~Syn po swej matce.~ ~
 34 36 |         dziatki skrzydły swymi kryje,~Tak człowiek pod zasłoną łaski
 35 36 |              nie tyka rękami!~ ~Aczci tak długo będą na dobrych przewodzić~
 36 37 |             żywię,~Bo ci leda w dzień tak upadną snadnie,~Jako za
 37 37 |             zorza, jasno słońce pała,~Tak będzie i twa cnota okazała.~
 38 37 |            pożycza,~A przecie Pan Bóg tak mu błogosławi,~Że wszytko
 39 37 |            Panu, a swe wszytki sprawy~Tak sprawuj, jako Pańskie brzmią
 40 37 |           Widziałem złego w szczęściu tak wyniosłym,~Że był libańskim
 41 38 |                owa ryczeć muszę~Mając tak barzo strwożoną duszę.~ ~
 42 39 |             strofował,~Jam swój język tak hamował,~Ze, nie chcąc rzec
 43 39 |              prze grzech zafrasujesz,~Tak go niewidomie psujesz,~Jako
 44 40 |            przej zrzec, zjęły.~Ledwie tak wiele włosów na głowie najduję;~
 45 41 |               próżno się ma starać;~W tak dobrą się godzinę obalił
 46 41 |                 Aż i ten, któregom ja tak był umiłował,~Żem jako nabliższego
 47 42 |     Strumienia szuka łani zmordowana,~Tak, mocny Boże, moja dusza
 48 44 |             przez miecz bowiem ziemie tak pięknej dostali~Ani za swoją
 49 44 |           Twoje niewinne~Sługi równie tak biją, jako owce inne.~Powstań,
 50 45 |               nowy rym dzieje;~Ledwie tak prędko pisarz pismo leje.~ ~
 51 48 |               dziatki rodzi.~A Tyś je tak rozprószył, jako nieujęty~
 52 53 |               mógł ujźrzeć i jednego,~Tak się wszyscy jęli złego;~
 53 55 |             to człowiekowi~Wolno było tak latać jako gołębiowi,~Leciałbych
 54 55 |            przeszladował,~Nigdy by mi tak ciężkie jego złorzeczenie~
 55 55 |        miodowa, a umysł bojowy;~Słowa tak mu z ust płyną, jako olej
 56 57 |                Sieci na mię miotali i tak mię trapili,~Że duszy nieraz
 57 58 |              Najdzie się kiedy chwila tak szczęśliwa,~Że prawdę rzeczesz,
 58 58 |         odważają,~Złe na świat padli, tak Bogiem wzgardzili,~A za
 59 59 |            nie było ludziom zapomnieć tak sporo~Twojej sprawiedliwości,
 60 61 |              będę Cię wyznawał,~Abych tak Tobie wedle powinności~Dług
 61 62 |             pojedziecie?~Sami wrychle tak padniecie~Jako pochylone
 62 63 |        jakobych był w kościele Twoim,~Tak Twój przybytek widzę okiem
 63 63 |             ku Tobie podawał.~ ~Żaden tak ciału pokarm nie smakuje,~
 64 68 |          Tobie, do czysta zniszczeją.~Tak zniszczeją, jako dym na
 65 68 |               Niedawno wielce brudna, tak się jasną stała,~Że śniegom
 66 69 |               niebo patrzając.~Ledwie tak wiele włosów na głowie najduję,~
 67 69 |             wiecznie wyznawać!~Co Pan tak wdzięcznie przyjmie, że
 68 69 |         wdzięcznie przyjmie, że nigdy tak drogi~Przed Nim nie będzie
 69 71 |        skronie,~Abych siłę Twoje mógł tak teraźniejszemu~Opowiadać
 70 72 |            narody straszne wszytkiemi~Tak długo, póki straż czujna
 71 73 |              dzień karanie.~Jeslibych tak rzekł w głupim sercu swoim,~
 72 73 |               jeszcze był wątpliwszy,~Tak żem też być mógł przed oczyma
 73 74 |            nieprzyjaciele,~Od których tak wiele szkód widzisz w swym
 74 74 |          Ciebie bluźnić, Panie?~Czemu tak długo kurczysz możną rękę
 75 78 |       przypowieści,~Lecz jako dziwne, tak też i prawdziwe wieści,~
 76 78 |          Pańskie wyznawali.~Wola Jego tak była: to prawo wszytkiemu~
 77 78 |           przedsię nie byli~Wdzięczni tak znacznej łaski; przedsię
 78 78 |        których kościół sobie zbudował tak trwały~Jako ziemia lub niebo,
 79 78 |               ziemia lub niebo, które tak stworzone,~Ze starością
 80 79 |               siedmiorako,~Którzy nie tak nam snąć, jako~Tobie, Panie,
 81 80 |        wkopałeś głęboko~Jej korzenie, tak że się wnet rozrosła szeroko.~ ~
 82 82 |          macie?~Jako komu naliższemu,~Tak umrzeć i z was każdemu.~ ~
 83 83 |        Lotowym.~Ale Ty, o nasz Panie, tak poczynaj z nimi,~Jakoś począł
 84 83 |               Salmana są zamordowani.~Tak i tych odpraw', Panie: niechaj
 85 83 |              pustoszy i odziane góry.~Tak i Ty przepuść na nie swoje
 86 83 |          Niech sobą wiecznie trwożą i tak utrapieni,~Niechaj będą
 87 89 |            jest powołany~Na ten urząd tak zacny, ten jest pomazany;~
 88 90 |           Jako woda siąknie w ziemię,~Tak niszczeje ludzkie plemię;~
 89 90 |        wzgardzona -~ ~Taki nasz wiek, tak więdniemy~I w niełasce Twojej
 90 90 |            Lękając się Twej srogości,~Tak prędko dni swe trawiemy~
 91 94 |          ludzie zuchwali~Na szczęście tak bezpiecznie będą kazali?~
 92 94 |         cnotliwych siła.~ ~Kto na mię tak jest łaskaw i na me zdrowie,~
 93 94 |            barzo troski moje suszyły,~Tak mię wdzięczne pociechy Twoje
 94 95 |             frasował,~Któremum ja też tak długo folgował,~Żem rzekł
 95 96 |             Niechaj łaska Jego słynie~Tak, jako dzień po dniu płynie.~ ~
 96 97 |         drżała.~ ~Wysokie górne skały~Tak jako wosk tajały~Od oblicza
 97 101|             zgładzę,~A miasto Pańskie tak umiotę,~Że nie zostawię,
 98 102|           swym ratunkiem!~ ~Jako dym, tak lata moje uleciały,~Kości
 99 103|               od zachodu daleko pała,~Tak On od nas daleko grzech
100 103|          łaskawy ojciec synów lituje,~Tak równie swoich wiernych sług
101 104|          gromy zapalone;~Twym rozumem tak miernie ziemia usadzona,~
102 104|            jest Pańska chwała, a On z tak mądrego~Nie przestanie się
103 104|               złośliwi zagubieni byli~Tak, żeby się na wieki już nie
104 105|      niezłomnym grzbiet obciążono."~I tak długo był trzyman w więzieniu
105 105|   przeźrzoczystym,~Gdzie Pan lud swój tak wielce rozmnożył, że go~
106 106|         wiekom żadnym niepoddaną!~Kto tak w słowa bogaty, kto tak
107 106|               tak w słowa bogaty, kto tak jest wymowny,~Aby w powieści
108 106|              mury słony bród przebyli~Tak, jakoby po suszy nalepszej
109 106|              miejsce swe morze zalało~Tak, iż ani posłańca z klęski
110 106|               Ogień niebieski spalił. Tak znaczne przykłady~Gniewu
111 106|          starzec na ich płoche sprawy~Tak mówił, że w rzeczy swej
112 107|               i siłę marnie stracili,~Tak, iż ani pomyślić na pokarm
113 109|            jawnie gotując.~ ~Ponieważ tak przeklęctwo tedy miłuje,~
114 109|          członki swe okrył odzieniem,~Tak on zewsząd obłożon jest
115 109|         pochylony, gdy słońce gaśnie,~Tak i ja, nieszczęśliwy, niszczeję
116 109|     nieszczęśliwy, niszczeję właśnie.~Tak się umykam, tak się kryję
117 109|              właśnie.~Tak się umykam, tak się kryję po świecie~Jako
118 112|               majętności;~A słowa swe tak miarkuje,~Że w nich płochość
119 115|             głosu dać nie mogą.~Bodaj tak i ci, którzy je działają,~
120 115|            łaskaw, którzy służą Jemu,~Tak w małym wieku, jako dorosłemu.~
121 116|           Panie, dać mam dzięki~Za te tak szczodre dary Twej ręki?~
122 119|               Jako zakon Twój miłuję, tak się brzydzę złemi;~Tyś nadzieja,
123 119|              miłosiernym~Okiem na mię tak, jakoś zwykł czynić swoim
124 123| człowieczeństwo pośmiechów i wzgardy,~Tak nas ten lud trapi, swoim
125 124|             in nobis~ ~By był Pan nie tak łaskaw na nasze zdrowie,~
126 124|               pogańska:~ ~Już by nas (tak się byli wściekli uparli),~
127 124|           strach nie panuje,~Ponieważ tak wielmożny Pan o nas czuje,~
128 125|             góry otoczyły~Jerozolimę, tak Pan lud swój miły~Wałem
129 126|            był wyzwolony,~Człowiekowi tak się zdało,~Jakoby mu śnić
130 126|               nie mieszkali,~Ale szli tak spiesznym biegiem,~Jako
131 127|               pożegnanie Twoje.~ ~Nie tak groźne, nie tak są straszliwe~
132 127|          Twoje.~ ~Nie tak groźne, nie tak są straszliwe~W ręku męskich
133 128|             Obfituje w słodkie grona,~Tak bogobojnego żona.~ ~Ociec
134 131|              stan niesie; równie więc tak licha~Dziecina zostawiona
135 133|               Strzegą jedności.~ ~Nie tak jest wdzięczny olej balsamowy~
136 133|         bogaty~Ostatniej szaty;~ ~Nie tak rozkoszne krople są perłowe~
137 135|          nozdrza tchu nie mają.~Bodaj tak i ci, którzy je robili,~
138 139|            ręki swej nie żałował,~Coś tak misternie sprawił, wieczny
139 139|               dopadnie.~ ~Jesliby też tak człowiek pomyślił sobie,~
140 139|          mojej rodzice.~ ~Ten związek tak misterny ciała naszego~Cud
141 141|             ziemię pługiem rozsypują,~Tak się we mnie kości moje rozstępu
142 143|        obchodzić; żaden człowiek żywy~Tak święty nie jest, aby na
143 144|               co jest człowiek, że go tak szanujesz,~Że mu tak wielką
144 144|               go tak szanujesz,~Że mu tak wielką chęć okazujesz?~Mara
145 144|               Niech nam synowie rostą tak, jako zielone~Jabłonki rostą
146 144|               Córy nasze niech kwitną tak, jako źrzetelne,~Rzezane
147 145|         wszytkim życzliwy,~A nie masz tak lichego na świecie stworzenia,~
148 145|                 Twoje możne królestwo tak jest założone,~Że go nigdy
149 145|           święte Twoje~Wielbić będzie tak długo, póki nieodmiennym~
150 147|           narodowi Pan się nie stawił~Tak łaskawie ani praw swoich